Από Μακεδών
Έχουν περάσει 40 χρόνια επαναλαμβανόμενων συζητήσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, προκειμένου να βρεθεί λύση επανένωσης του νησιού, και τα πράγματα δεν …
προχώρησαν καθόλου σε θετική κατεύθυνση. Απεναντίας, η ελληνοκυπριακή πλευρά μετρά απώλειες, με σημαντικότερη την αναβάθμιση των Τουρκοκυπρίων.

Στην αρχή, με υπάρχοντα πρόεδρο τον Μακάριο, εκκίνησαν οι συζητήσεις με εκπροσώπους των δύο κοινοτήτων τους Κληρίδη και Ντεκτάς. Περιέργως, με την πάροδο του χρόνου, τους Ε/κ εκπροσωπεί ο ίδιος ο πρόεδρος της Κύπρου συνομιλώντας με τον εκπρόσωπο των Τ/κ. Αυτό σημαίνει, πως ο εκπρόσωπος -σήμερα ο κ. Ακιντζί- βρίσκεται στο ίδιο ύψος, από θεσμικής πλευράς με τον πρόεδρο του κυπριακού κράτους! Πρόκειται δηλαδή, για έμμεση αναγνώριση κρατικής οντότητας στον Κατεχόμενο από τους Τούρκους τομέα.

Το ερώτημα που γεννάται είναι αν υπάρχει πραγματική θέληση -και από τις δύο πλευρές- επίλυσης του προβλήματος, ή αφήνουν τον χρόνο να το λύσει μόνος του (παλαιός πολιτικός μού είχε πει, ότι τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν τα λύνει κανείς, λύνονται μόνα τους. Όπως το απόστημα, που κάποια στιγμή θα «σπάσει», αλλά με δυσάρεστα αποτελέσματα).

Αλλά, και πώς μπορεί να δημιουργηθεί μια κατάσταση που θα αποφέρει ελάχιστες μόνον απώλειες σε κάθε πλευρά, όταν κάθε φορά που η ελληνική υποχωρεί κάνοντας δεκτό τουρκικό αίτημα, οι Τούρκοι επανέρχονται ζητώντας περισσότερα (Πρόκειται για γνωστή ασιατική τακτική του «παζαριού», που την αντελήφθησαν πλέον και οι Ευρωπαίοι. Μόλις οι Τούρκοι εξασφάλισαν την παροχή 3 δισ. ευρώ για συγκράτηση των προσφύγων στην χώρα τους, επανήλθαν ζητώντας 5 δισ. Μάλιστα, σε τουρκική εφημερίδα γράφηκε πως τα 3 δισ. ευρώ πρέπει να είναι για κάθε χρόνο!).

Είναι πιθανόν, με δεδομένο ότι οι συζητήσεις δεν μπορούν να καταλήξουν κάπου, ότι συνεχίζονται επειδή κανείς δεν θέλει να θεωρηθεί υπεύθυνος της διακοπής και να κατηγορηθεί ότι αυτός δεν θέλει την λύση, ενώ παραλλήλως αποφορτίζει την κοινή του γνώμη δίνοντας ελπίδες ότι «αυτήν την φορά» κάτι καλό θα βγει. Μόνο που και αυτήν την φορά, ενώ οι δύο συνομιλητές δήλωναν πως είναι πιθανόν εντός του 2016 να βρεθεί λύση -ο ξένος παράγων μάλιστα, έκανε λόγο και για δημοψήφισμα προς έγκριση της συμφωνίας κατά τον Απρίλιο-, εχθές ο κ. Ν. Αναστασιάδης δήλωσε ότι μέχρι το τέλος της θητείας του -το 2018- ελπίζει να υπάρξει συμφωνία.

Εκείνο όμως που είναι βέβαιο, είναι ότι η σημερινή συγκυρία, με την Άγκυρα αποτυχούσα σε ό,τι έχει καταπιαστεί, τόσο στην εξωτερική πολιτική της όσο και στα εσωτερικά θέματα -κουρδικό, οικονομία-, με άδηλο το μέλλον της, συμφέρει στην ελληνική πλευρά να καθυστερήσει οποιαδήποτε υπογραφή, όσο και αν πιέζουν οι αμερικανοβρετανοί, όσες υποσχέσεις και να έδωσε ο κ. Ν. Αναστασιάδης για να τον τοποθετήσουν στον προεδρικό θώκο.

Η αλήθεια είναι πως δεν πιέζουν μόνον οι ξένοι. Το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων TRT μάς πληροφόρησε ότι οι Τούρκοι εκπρόσωποι του κατασκευαστικού τομέα υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας με τους Τ/κ εργολάβους για την ανοικοδόμηση των Βαρωσίων, πριν ακόμα επιτευχθεί κάποια λύση για την συγκεκριμένη περιοχή.

Και πριν από δύο μήνες ο Σύνδεσμος Εργολάβων των Κατεχομένων και ο Σύνδεσμος Εργολάβων της Ρωμαίικης Διοίκησης (σ.σ. έτσι αποκαλούν οι Τούρκοι την Κυπριακή Κυβέρνηση) είχαν συμφωνήσει να αξιολογήσουν από κοινού τη δυνατότητα συνεργασίας στον κατασκευαστικό τομέα, η οποία ενδέχεται να εμφανισθεί έπειτα από την επίλυση του Κυπριακού.

Πλην των εργολάβων υπάρχουν και οι ξενοδόχοι με τους τουριστικούς πράκτορες που έχουν συμφέροντα με την «πάση θυσία λύση», όπως βεβαίως και όσοι ελπίζουν πώς θα επανακτήσουν την απολεσθείσα περιουσία τους στα Κατεχόμενα, καίτοι η πιθανότητα αυτή μπορεί να ικανοποιήσει ελάχιστους – οι Τούρκοι δεν συζητούν καν την περίπτωση να επιστρέψουν τα ακίνητα που κατέλαβαν, πλην ίσως κάποιας αποζημιώσεως, αν υπάρξει φορέας που θα διαθέσει τα χρήματα.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η όλη κατάσταση θυμίζει φάρσα, με την ελπίδα ότι δεν θα είμαστε πάλι εμείς οι ζημιωμένοι, αν οι ισχυροί υποχρεώσουν στην αποδοχή ενός άλλου σχεδίου Ανάν.
Πηγή