20 χρόνια πέρασαν πλέον απ’ την ημέρα, που η Τουρκία εισέβαλε και κατέλαβε με στρατιωτική επιχείρηση Ελληνικό έδαφος, χωρίς την άμεση…
και αυτονόητη αντίδραση απ’ την μεριά της τότε Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας.
Αντιθέτως, η στάση της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης είχε ως αποτέλεσμα τη θυσία του σημαιοφόρου ΕΚΤΟΡΑ ΓΙΑΛΟΨΟΥ, του αρχικελευστού ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ και του αρχικελευστού ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΛΑΧΑΚΟΥ.

Δεν είναι ώρα για πολλά λόγια, όση πικρία και αγανάκτηση να νιώθει κανείς. Είναι όμως ώρα για να κάψει μέσα μας η φλόγα της ιστορικής μνήμης. Και να μας ζεσταίνει για πάντα. Διότι η ιστορία διδάσκει ότι… δυστυχώς οι Έλληνες δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία.  Είναι ηλίου φαεινότερο ότι, για να ατενίσουμε και να πορευθούμε στο μέλλον, πρέπει να λαμβάνουμε ως γνώμονα το παρελθόν. Διότι ένας λαός, ο οποίος δεν σέβεται την ιστορία του και δεν μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος, τότε νομοτελειακά δεν μπορεί να έχει και μέλλον.

Και δυστυχώς, η σημερινή ζοφερή πραγματικότητα των συνεχών προκλήσεων αλλά και παραβιάσεων του εθνικού μας χώρου, με τα Τουρκικά μαχητικά να κοντοζυγώνουν τον Παρθενώνα και τις φρεγάτες τους να φτάνουν μέχρι το Λαύριο, επιβεβαιώνει, ότι δεν άλλαξε τίποτε ούτε στο μυαλό αλλά ούτε και στη συνείδηση των σημερινών ηγετών της Τουρκίας. Ιδιαίτερα μάλιστα τώρα που επίκειται η αναγνώριση της Ελληνικής  ΑΟΖ  (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης),

Τότε, η χώρα μας απώλεσε εθνικό έδαφος και ένα μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, το οποίο στη συνέχεια χαρακτηρίστηκε ως «γκρίζες ζώνες».
Γνωρίζετε πολύ καλά την επίσημη απάντηση της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης. Ήταν βεβαίως, το δημόσιο «ευχαριστώ» του Κώστα Σημίτη προς τις ΗΠΑ, μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο!!!.

Δείτε το video και θυμηθείτε το κατάπτυστο  «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στους Αμερικανούς του τότε πρωθυπουργού Σημίτη:
Ο Σημίτης λέει ευχαριστώ στους Αμερικανούς

Η Ιστορία μας διδάσκει πως όσο Έλληνας ήταν ο Λεωνίδας, δυστυχώς άλλο τόσο ήταν και ο Εφιάλτης…

Το παρασκήνιο της νύχτας των Ιμίων αποκαλύπτει την πλήρη άγνοια και ανικανότητα του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη ο οποίος χαρακτήρισε τον ναύαρχο Λυμπέρη ως συναισθηματικό και υπερβολικό για την άποψη του σχετικά με την παραμονή της σημαίας στα  Ίμια, αλλά και την πλήρη έλλειψη συναίσθησης εκείνη τη στιγμή τόσο από τον πρωθυπουργό όσο και από τον τότε υπουργό εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο ο οποίος θέλησε να ισχυριστεί ότι τη σημαία εκείνο το βράδυ την παρέσυρε το κύμα…Τα θύματα όμως εκείνη τη νύχτα ήξεραν …

Δείτε το video «Μαρτυρία από βατραχάνθρωπο των Ιμίων»:

Πάνω απ’ όλα όμως, στις  31 Ιανουαρίου τιμούμε τους ήρωες. Οι οποίοι έπραξαν εις το ακέραιο το καθήκον τους και εξετέλεσαν με ακρίβεια την αποστολή τους, πεθαίνοντας για μας. Ας πράττουμε λοιπόν κι εμείς, στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα μας, το καθήκον μας.
Το χρωστάμε. Σ’ αυτά τα τρία παλικάρια, των οποίων τιμούμε τη μνήμη. Ειδάλλως, η θυσία τους δεν θα σημαίνει τίποτε. Και θα αποβεί εις μάτην. Εμείς αποφασίζουμε…
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

IMIA 1996:  Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΜΠΕΡΗΣ ΝΑΥΑΡΧΟΣ ξεσκεπάζει την τότε προδοσία.  Προς τούτο συνηγορεί και ο δημοσιογράφος Κώστας Χαρδαβέλας, ο οποίος έχει ένα αποκαλυπτικό έγγραφο-φωτιά!!

ΙΜΙΑ 1996  (31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ): Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΦΩΤΙΑ (Εκπομπή ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ)

Σύμφωνα με το δημοσιογράφο Κώστα Χαρδαβέλα, πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ!!

Ίμια

Κρίση των Ιμίων ονομάζεται συμβατικά μία έντονη αντιπαράθεση εδαφικής κυριαρχίας που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1996 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία με αφορμή την προσάραξη πλοίου στις βραχονησίδες των Ιμίων. Κατά την διάρκεια της ολιγοήμερης αυτής κρίσης, οι δύο χώρες μετέφεραν στρατιωτικές δυνάμεις (κυρίως ναυτικές) γύρω από τα Ίμια και τις ανέπτυξαν φτάνοντας κοντά στην ένοπλη σύρραξη. Τελικά με την παρέμβαση του ΝΑΤΟ, και κυρίως των ΗΠΑ, η ένταση εκτονώθηκε και οι δύο χώρες απέσυραν τους στόλους τους.

Υπενθυμίζεται ότι την εποχή της κρίσης αυτής πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο Κωνσταντίνος Σημίτης, (που λόγω ασθενείας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου εκλέχθηκε εσπευσμένα από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 18 Ιανουαρίου του 1996). Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, υπουργός Εθνικής Αμύνης ο Γ. Αρσένης και Αρχηγός ΓΕΕΘΑ ο ναύαρχος Χ. Λημπέρης, ενώ πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν η Τανσού Τσιλέρ και υπουργός Εξωτερικών ο Ονούρ Οϊμέν.
Περί τις τελευταίες ώρες της κρίσης, τρεις Έλληνες αξιωματικοί, του Πολεμικού Ναυτικού έχασαν την ζωή τους όταν το ελικόπτερο όπου επέβαιναν κατέπεσε στην θάλασσα. Το ατύχημα αποδόθηκε σε τεχνικά αίτια και την κόπωση του πληρώματος. Η τουρκική πλευρά δεν ανέφερε απώλειες.

Καθ’όλη τη διάρκεια της κρίσης φάνηκε η μεγάλη δυσπιστία του Σημίτη προς την ηγεσία της ΕΥΠ και των Ενόπλων Δυνάμεων. Όπως γράφει Το Βήμα: «Οι αξιωματικοί αυτοί είχαν μάθει να λειτουργούν με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος λάτρευε τις συσκέψεις με στρατιωτικούς, τις υπηρεσίες από κλειστές πηγές και τη διαχείριση κρίσεων όπως εκείνη του Μαρτίου του 1987. Ο κ. Σημίτης τους θεωρούσε «ανδρεϊκούς», ξένους στη δική του κουλτούρα και ύποπτους για το στήσιμο παγίδων τις κρίσιμες εκείνες ώρες. »[1]