Του Θάνου Κονδύλη

Πολλές φορές έχει τύχει να διαβάζω παιδικά βιβλία κακογραμμένα, με άσχημη εικονογράφηση και ήρωες που δεν ταιριάζουν…
στην ψυχοσύνθεση παιδιών. Έχω δει βιβλία με δολοφόνους, βρικόλακες, αίμα, ληστές, καταζητούμενους, κακοποιούς κλπ.

Αναρωτιέμαι, γιατί κάποιοι εκδότες δέχονται να ασχοληθούν με τέτοια αναγνώσματα; Κάποιοι πιστεύουν ότι τέτοιοι χαρακτήρες (ήρωες τους λένε!) είναι υπαρκτοί και ότι τα παιδιά πρέπει να συνηθίζουν σε τέτοιες περιπέτειες που στην πραγματικότητα συμβαίνουν και στη ζωή. Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτοί οι χαρακτήρες αποτελούν πρότυπα προς αποφυγή που όμως πρέπει να προβάλλονται, ώστε τα παιδιά να διδάσκονται πώς να τα αποφεύγουν.

Προσωπικώς αυτά τα θεωρώ απλά δικαιολογίες. Νομίζω ότι ειδικά το παιδικό βιβλίο είναι ίσως το σημαντικότερο μέσο διαπαιδαγώγησης που έχουν οι γονείς στα χέρια τους. Και ως τέτοιο οφείλουν να το διαλέγουν από τα βιβλιοπωλεία. Για ποιον λόγο το παιδί θα πρέπει στην τρυφερή του ηλικία να μάθει μέσα από εικονογραφημένα βιβλία πώς είναι ένας δολοφόνος, πώς κάνει έναν φόνο, πώς γίνεται ο βιασμός ή πώς κυκλοφορούν τα ναρκωτικά στα σχολεία;

Νομίζω ότι ειδικά σε αυτή την ηλικία οι γονείς οφείλουν να αποφεύγουν όλα αυτά τα αποτρόπαια αναγνώσματα. Αντίθετα να στρέφονται σε βιβλία που προάγουν τις υψηλές αρετές, την αγάπη, τη θρησκεία μας, τη σημασία της φιλίας, την αξία της μόρφωσης.

Λοιπόν οι εκδότες που επιλέγουν να εκδώσουν βιβλία με πρωταγωνιστές αρνητικούς χαρακτήρες κάνουν τεράστιο λάθος. Πιο πολύ θα έλεγα ότι τέτοια βιβλία δεν είναι παρά κακόγουστες φάρσες στις παιδικές ψυχές.

Το παιδικό βιβλίο πρέπει να ωφελεί τον ψυχισμό των μικρών αναγνωστών. Να καλλιεργεί τις βέλτιστες ιδέες και να αφήνει στα παιδιά θετικές εντυπώσεις, όταν θα φτάσουν στην τελευταία σελίδα. Γιατί το βιβλίο που καλλιεργεί τη σκέψη είναι ακριβώς αυτό που ενδεχομένως στο μέλλον θα συμβάλλει και τούτο με τον τρόπο του στη μελλοντική δημιουργία ενάρετων πολιτών.