Γράφει ο Παναγιώτης Δερματᾶς
Εἶχα τήν τιμή νά παρευρεθῶ στήν… κοπή τῆς πίττας τῆς Χριστιανικῆς ἀδελφότητας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ ἐλεήμονος πού ἒγινε στήν Ἑρμιόνη τό Σάββατο βράδυ τῆς 9ης Ίανουαρίου.

Δέν θά σταθῶ στό ἱερό ἒργο τῶν μελλών τό ὁποῖο εἶναι ἀναμφισβήτητο καί ἐμπνευσμένο ἀπό τά πρότυπα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τού σεβαστοῦ Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορα ὁ ὁποῖος ἒστειλε μέ τήν συμπεριφορά του τό μήνυμα πρός τόν χρόνο καί τήν οἰκουμένη γιά τό νόημα τοῦ πραγματικοῦ Ἂρχοντα .

Ἁπλῶς, ἐδῶ βρῆκα τήν εὐκαιρία γιά νά ἀξιοποιήσω τό ἂκρως ἐπίκαιρο και ζωτικό μήνυμα γιά τήν ἐποχή μας ή ὁποία τά ἒχει ὃλα ἰσοπεδώσει !

Καί μέσα σ΄αυτή τήν ἰσοπέδωσι δέν νοιώθει τήν οὐσία τῆς ἀσθένειας πού βασανίζει ἀλλά τήν ἐξωτερική ἐκδήλωσι τήν ὁποία παρουσιάζει ὡς αἰτία…

Κι ἐδῶ τήν ἐκδήλωσι τήν λένε “οἰκονομική κρίσι” ! Σάν νά λέγαμε ὃτι τό σῶμα μας ὑποφέρει ἀπό πόνους …

Δυστυχῶς εἶναι βαθιά τά αἲτια που βασανίζουν τό σῶμα μας καί οἱ γιατροί ἐδῶ ἒχουν ἀποδειχτεῖ φτηνοί ἀλμπάνηδες ἢ πονηρά ὑποκείμενα πού καλλιεργοῦν καί ὑποθάλπτουν στόν λαό τήν σημασία τοῦ πόνου ὡς τήν αἰτία τῆς ὑποθέσεως…

Δέν ἒχουμε λοιπόν κρίσι πόνου, ἢ διαφορετικά, οἰκονομική κρίσι !

Ἒχουμε κάτι βαθύτατο που ὃσο ἀδυνατοῦμε να το κατανοήσουμε καί να ἐπιβάλλουμε τήν ἀνάλογη ἀγωγή, τόσο θα βαθαίνει ὁ πόνος καί τόσο οἱ πονηροί θά μᾶς ἐπιβάλλουν ὡς λύσεις, κάθε μορφῆς ξόρκι καί ἐπώδυνο ἀφορισμό…

Ἂς πάρουμε λοιπόν τήν ἐπικαιρότητα τῆς ἐκδηλώσεως. Ποιός ἦταν ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ ἐλεήμων ;

Ἓνάς ταπεινός Ἂρχων καί μάλλιστα Αὐτοκράτωρ, πού κυβερνοῦσε στήν Νίκαια καί ἀπελευθέρωσε τήν Θεσσαλονίκη μαζί μέ τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ ὑπόδουλου στούς δυτικούς Λατίνους κράτος. Βοηθοῦσε δραστικά τούς φτωχούς ἀγρότες, κτηνοτρόφους, ἐργάτες καί ζοῦσε ὡς πένης παρά τόν πλοῦτο που διαχειριζόταν.

Σέ ἀντίθεση με τούς σημερινούς ἂρχοντες τῆς χώρας καί τοῦ κόσμου οἱ οποίοι ζοῦν ὡς αὐτοκράτορες και κυβερνοῦν ὡς πένητες σε ἀξίες καί ήθική .

Καί πώς λέγεται τό φαινόμενο να στηρίζει ἡ κοινωνία τέτοιους ἂρχοντες ;…

Ἂς ἀρχίσουμε να βλέπουμε λοιπόν τα αἲτια τῆς ἀσθένειας. Γιατί νομίζω ὃτι ἐδῶ βρίσκεται ἡ κρίσις καί ὂχι στούς πόνους πού προκαλεῖ…

Σ΄αύτό τό σημεῖο, ἀνοίγεται ἓνα τεράστιο χάσμα μέσα στήν συνείδησι τοῦ καθ ἑνός μας τό ὁποῖο ὃποιος τολμήσει να κατοπτεύση θά πάθει τόν ίλιγκο τοῦ χάους… Τότε θα δεῖ νά κρέμωνται πτώματα στό κενό τά ὁποῖα ὁ ἲδιος προκάλεσε, ἢ δέν ἐμπόδισε νά γίνουν, καί ἐπένδυσε σ’ αὐτά γιά νά διασφαλήσει τό βῆμα τῆς ἀτομικῆς ἐπιβιώσεως, προβολῆς καί ὑπερηφάνειας, στοιχεῖα που χαρακτηρίζουν τίς ἀνθρώπινες κοινωνίες πρίν ἀπό τούς μεγάλους κατακλυσμούς….

Αὐτή λοιπόν εἶναι ἡ κρίσις τῆς κοινωνίας μας ἡ ὁποία δέχτηκε τέτοιους ἂρχοντες διότι αὐτοί ἀποτελοῦν τά δικά της πρότυπα.

Δέν εἶναι πρότυπα, οὒτε ἡ Μπουμπουλίνα, οὒτε ἡ Μαντώ, οὒτε ἀναρίθμητοι ἀγωνιστές πού ἒδωσαν τον πλοῦτο τους και πέθαναν φτωχοί γιά να διασφαλίσουν τά πλαίσια μέσα στἀ ὁποῖα ὁ ἀτομισμός, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ὑπερηφάνεια καί πᾶσα μορφῆς πανουργία θά ἀσελγοῦσαν σήμερα στήν μνήμη τους.

Συχνώτατα, ἀντί να παλαίψεις μέ ὃλες σου τίς δυνάμεις γιά νά περάσεις μέσα ἀπό θύρες φωτεινές καί διάπλατες στούς χώρους τῆς κοινωνικῆς σου καταξιώσεως, προτιμᾶς να περνᾶς μέσα ἀπό τρύπες σκοτεινές καί ὂζουσες, προωθόντας, δοξάζοντας και τιμῶντας συγχρόνως αὐτούς που σοῦ διασφάλισαν αὐτούς τούς δρόμους…

Πώς λοιπόν να καταλάβεις ὃλα αὐτά πού γινονται γύρο σου καί ἂν τά κατάλαβες πῶς να συμμεριστεῖς τήν τρέλλα μου καί νά τά καταγγείλεις ἀφοῦ θά ἒχεις νά ἀντιμετωπήσεις τήν δειλία τοῦ ὑστερόβουλου δουλόφρονα ἢ τήν παγωμάρα κάθε ἐνοχῆς ;..

Αὐτοί σοῦ λένε ὃτι βρισκόμαστε σε οἰκονομική κρίσι, κι ἐσύ τό ἀναμασᾶς.

Ὂχι κύριοι, δέν ἒχουμε κρίσι χρέους . Ἒχουμε κρισι ἂγνοιας ή …. κάτι χειρότερο !

Διότι συμμορίες ἀπό “ἂρχοντες” τοῦ σκότους και τῆς συμφορᾶς, ἐξουσιοδοτήθηκαν μέσα ἀπό τήν καλλιεργούμενη ἂγνοια, βλακεία καί δειλία τῶν πολλῶν, νά ὑπονομεύουν παιδεία, πολιτισμό, ἠθικές ἀξίες, τάξι, ἀσφάλεια, κοινωνικές σχέσεις, οἰκονομία, κάθε ὑγιῆ παραγωγική σκέψι καί δημιουργία, μέ σκοπό να σέ κοιμήσουν, να σέ χρεώσουν μέ χρέη πού δέν ὀφείλεις καί στό τέλος να μήν καταλαβαίνεις ὃτι πετάγεσαι ἒξω ἀπό τήν ἱερή σου ἑστία.

Ὃλοι αὐτοί, δέν ἒχουν σχέσι μέ τήν Ἑλλάδα καί τίς ἀξίες της . Δέν ἐνεργοῦν ὡς πραγματικοί Ἂρχοντες με κεφαλαῖο Α και χωρίς παρένθεσι, οἱ ὁποῖοι δονοῦν τήν κοινωνία μέσα ἀπό τό προσωπικό τους παράδειγμα, μέ βάσι τήν πλατιά ἑνότητα, και τήν συναγείρουν να ἐκδηλώσει τήν ἐσωτερική της δυναμική, ἡ ὁποία πάντα, δέν λογαριάζει κανενός εἲδους ἐμπόδια ἢ κρίσεις …

Ἀντίθετα, καλλιεργοῦν ψέματα,ψευδαισθήσεις, διχάζουν, ἐκφοβίζουν, ἀποπροσανατολίζουν, κυβερνοῦν ὡς μουτσουνοφόροι ἀντιπρόσωποι ξένων δυνάμεων, μᾶς ἒκαναν να παίζουμε στό δικό τους γήπαιδο και να ἀναμασοῦμε τόν σανό που μάς προσφέρουν πλουσιοπάρωχα, μᾶς ὁδηγοῦν σέ χείριστα κατοχικά δεσμά !

Σήμερα, τα ἁρπακτικά “αξιολογοῦν” την οἰκονομία μας καί θα μᾶς βάλλουν καθε φορά καλύτερο βαθμό ἀνάλογα με τά ποστά τοῦ πλούτου που μᾶς ἒχουν ἁρπάξει…

Σήμερα οἱ πρώην “ἑταῖροι” ἒβγαλαν τήν προσωπίδα τους καί ἒδιξαν τό πραγματικό πρόσωπο τοῦ ἐπιστήμονα δυνάστη, ὁ ὁποῖος μέσα ἀπό μακροχρόνιους σχεδιασμούς καί μέσω δικῶν του μουτσουνοφόρων ἐκπροσώπων ἒστησε τόν δούρειο Ἳππο πού μάς ἀπογύμνωσε ἀπό ἀξίες, βιομηχανία, ἐμπόριο, λιμάνια, ἀεροδρόμια, δρόμους, ἀγροτικές, κτηνοτροφικές καί ἀλιευτικές παραγωγές καί ἒτσι ἀφοῦ μᾶς ἒκανε φτωχούς ἰδίως ἀπό ἠθική καί γνῶσι, βρίσκεται στό στάδιο τῆς ἁρπαγῆς τοῦ πλουσιώτατου οἰκοπέδου πού λέγεται Ἑλλάδα, μέχρι καί αὐτῶν τῶν ἱερῶν μας κατοικιῶν.

Τό καταλλάβατε, ἀγαπητοί φίλοι ; Σήμερα δέν ἒχουμε οἰκονομική κρίσι ! Ἒχουμε κρίσι σκέψεως και ἀξιῶν οἱ ὁποίες ξεπέρασαν τόν προθάλαμο τής σκλαβιᾶς και μᾶς ἒφεραν ἢδη στον κυρίως θάλαμο!

Δηλαδή, ζοῦμε ὑπό κατοχή ! Τήν ἐπιστημονικότερη κατοχή πού ἒχει ποτέ ἐμπνευστεῖ ἀνθρώπινη διαστροφή !

Καί ὃσο δέν ἀντιλαμάνεται καί ὁ τελευταῖος πολίτης το παιχνίδι πού παίζεται στίς πλάτες του, ὃσο δέν τό πολεμᾶ με τό ὂνομά του, ὃσο δέν ἀπομονώνει ἀπαξιωτικά αὐτούς πού το στηρίζουν, τόσο γρήγορα ἡ σχεδιασμένη ὓφεσις θά μετατρέπει κάθε ἐλεήμονα σε ἐλεούμενο…

Καί στό τέλος, τίς ὁ ἐλεῶν ; Θά γυρίσει τό πρόσωπο του με ἀποστροφή καί ο μέγιστος τῶν ἐλεούντων …