Πριν από πολλά χρόνια, όντας επικεφαλής σε αθλητικό τμήμα πολιτικής εφημερίδας, πήρα ραβασάκι από τον διευθυντή μου (αγαπητός, αξέχαστος συνάδελφος) που έγραφε:
«Διονύση, ο “τάδε” είναι φίλος μας», εννοώντας ότι προσέχουμε τι γράφουμε γι’ αυτόν. Ήταν παρέμβαση! Άλλοι θα την έλεγαν «ωμή», εγώ τη θεώρησα γραφική. Γιατί ο «τάδε» ήταν, απλώς, ένας καλός ξένος προπονητής όχι ομάδας από την ελίτ, ο οποίος (το πολύ πολύ) να είχε πιει κάνα κρασάκι με τον διευθυντή μου και τίποτε άλλο. Τι τον είχε ενοχλήσει δεν θυμάμαι. Ένας τίτλος; Ένα σχόλιο; Κάποια λεζάντα; Το σίγουρο είναι ότι δεν επρόκειτο για κάτι σοβαρό, που θα δικαιολογούσε ευθεία σύγκρουση. Ωστόσο, μου δόθηκαν εξηγήσεις και δεν ξαναυπήρξε άλλη ωμή ή… βραστή παρέμβαση. Σε άλλες δουλειές μου, βέβαια, είχα παρεμβάσεις – κάποτε και ακραίες. Μια φορά, ετοιμάζοντας τη βασική σελίδα εφημερίδας στην οποία κατείχα επιτελική θέση, μου ήρθε έτοιμος γραμμένος ο τίτλος του θέματος που «έπρεπε» να προβάλω ως κορυφαίο και για το οποίο θέμα διαφωνούσα γιατί ήταν υποβολιμαίο και αναληθές. Έδωσα μάχη για να μεταπείσω αλλά δεν μπόρεσα. Πήρα το σακάκι μου και έφυγα, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα.

Τα γράφω όλα αυτά ως μεγάλο πρόλογο σε μια σύντομη αναφορά. Ότι δηλαδή στη Live Sport μπορεί να έχουμε διαφορές, αντιθέσεις, εσωτερικά προβλήματα, δυσαρέσκειες, αλλά σίγουρα ένα δεν έχουμε: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ! Ούτε στα άρθρα μας ούτε στη θεματολογία μας ούτε σε εκείνους που επιμελούνταν και που επιμελούνται την πρώτη σελίδα.

Κατά τα άλλα, χαίρομαι πλατιά και βαθιά που είμαι – για όσο – σε αυτήν την εφημερίδα. Χαίρομαι που συνεργάστηκα ή συνεργάζομαι με τον πυρήνα των εκλεκτών συναδέλφων που την «έστησαν» δημοσιογραφικά (ανάμεσά τους ο άξιος Αντώνης Φουντής με τον οποίο οι δρόμοι της Live χώρισαν). Χαίρομαι που γράφω – γράφουμε όλοι – ελεύθερα χωρίς ραβασάκια και έξωθεν προερχόμενες εντολές. Χαίρομαι που η Live καθιερώθηκε ως μια από τις κορυφαίες αθλητικές εκδόσεις. Εν τέλει, χαίρομαι που αυτή η εφημερίδα δίνει με αξιοπρέπεια τη μάχη για να διατηρήσει τα κερδισμένα της, με βασικό κεκτημένο την εκτίμηση αυτής που λέμε «πιάτσα» και «σινάφι». Αλλά μεγαλύτερη κατάκτηση είναι η εμπιστοσύνη του αναγνωστικού κοινού.

Αυτά, ως προσωπικός χαιρετισμός στη νέα προσπάθεια της Live, εν μέσω σκληρού ανταγωνισμού και στην καρδιά μιας αδυσώπητης πανελλαδικής κρίσης.

Διον. Βραϊμάκης