Γράφει ο Ευάγγελος Βεζύρης

Επειδή σ’αυτή τη δόλια πατρίδα, πέρα απο τις αναποδιές που μας έχουν βρεί και τις… φουρτούνες, αποκτήσαμε και επιπρόσθετα κουσούρια που μας πέρασαν στο DNA σαν λαός… μπόλιασε μέσα μας η γκρίνια και η κλάψα, η κακομοιριά.
Κι όμως αγαπητοί μου, εν έτη 2015 σε μια πατρίδα που αγκομαχάει σαν τον καρβουνιάρη στήν ανηφόρα υπάρχει ακόμα ελπίδα όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι…και εξηγώ.
Η Μητέρα μου διακομίστηκε στο Θριάσιο νοσοκομείο 25 Νοεμβρίου με αρκετά βεβαρημένη την κατάσταση της υγείας της,εκεί διαπίστωσα ότι οι γιατροί οι νοσηλευτές και όλο το προσωπικό της Α’ και Β’ Παθολογικής καθημερινά δίνουν πραγματικές μάχες για να καταφέρουν το καλύτερο αποτέλεσμα, και το ευχάριστο για όλους εμάς τούς απλούς πολίτες είναι οτι τα καταφέρνουν, τα καταφέρνουν σε όλους τούς τομείς! Σε κερδίζουν με την ευγένεια τους και την ανθρωπιά τους, γιατί πάνω απ’ολα ο άρρωστος χρειάζεται ανθρωπιά και αγάπη.
Απο την καθαρίστρια μέχρι τον καλύτερο γιατρό όλα δουλεύουν ρολόι, το κλίμα και η καθαριότητα του νοσοκομείου σε παραπέμπουν σε ιδιωτικό και όχι κρατικό.
Για να μη λέμε λοιπόν μόνο τα άσχημα για όλους αυτούς τούς ανθρώπους που δίνουν τόσα πολλά σε τόσους πολλους…, αποφάσισα να πω αυτό που απο καιρό σκεφτόμουν,και αυτό που πραγματικά τούς αξίζει.

Να πώ ενα ΜΕΓΑΛΟ ευχαριστώ και ενα ΜΕΓΑΛΟ μπράβο σε όλους τούς εργαζομένους εκεί και στη διοίκηση του Νοσοκομείου!

Γιατί όχι μόνο σώζουν ζωές… αλλά και τις διευκολύνουν.
Καλές γιορτές,και πολύ πολύ υγεία σε όλο τον κόσμο!