Τρία δισεκατομμύρια ευρώ και «στραβά μάτια» απέναντι στις εκτεταμένες επιχειρήσεις…
του τουρκικού στρατού κατά του PKK στην νοτιοανατολική Τουρκία είναι το τίμημα που προτίθεται να καταβάλει η Ευρώπη στην Άγκυρα προκειμένου να περιορίσει τις ροές προσφύγων. Όμως στο Βερολίνο γίνονται όλο και δυνατότερες οι φωνές εκείνων που ζητούν, για μια ακόμα φορά, να σταματήσει η πώληση όπλων στην Τουρκία.

Σε συνέντευξή του στον ραδιοσταθμό Deutschlandfunk (DLF) ο γερμανός ερευνητής ζητημάτων ειρήνης Γόχεν Χίπλερ μιλά για τα κίνητρα της τουρκικής τακτικής: «Η εντύπωσή μου είναι ότι όλα ξεκίνησαν όταν το φιλοκουρδικό κόμμα έλαβε εντυπωσιακό ποσοστό στις εκλογές, ανατρέποντας τα σχέδια του Ταγίπ Ερντογάν να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρική δημοκρατία υπό την ηγεσία του. Έτσι ο τούρκος πρόεδρος σκέφτηκε, ότι θα τον συνέφερε μια κλιμάκωση με τους Κούρδους για να εμφανιστεί εκ των υστέρων ως πόλος σταθερότητας στις νέες εκλογές.

Δεύτερον, η Άγκυρα ανησυχεί για μια κουρδική αυτόνομη ζώνη στη Συρία με στενές σχέσεις με τους αντάρτες του PKK. Με άλλα λόγια πιστεύω ότι πρόκειται για εσωπολιτικό καιροσκοπισμό, όπου θυσιάζεται η εσωτερική σταθερότητα για να βελτιωθούν οι προοπτικές για ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα και την ίδια στιγμή υπάρχει αντίκτυπος και στην εξωτερική πολιτική».

Όλα αυτά συμβαίνουν στην Τουρκία χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις της ΕΕ. Μέχρι στιγμής μόνο η εντεταλμένη για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ Φεντερίκα Μογκερίνι εξέφρασε μέσω εκπροσώπου της ανησυχία για τη συνεχιζόμενη ένοπλη διένεξη και ζήτησε άμεση κατάπαυση πυρός.

«Προφανώς γατί στην παρούσα φάση πιστεύουμε ως Ευρωπαίοι ότι μας ωφελεί η κατάσταση αυτή στην προσφυγική μας πολιτική, εκτιμά ο γερμανός ειδικός. Για ένα διάστημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 κρατούσαμε την Τουρκία σε απόσταση ακόμα κι όταν δεν εφάρμοζε κατασταλτική πολιτική, αλλά προσπαθούσε να βελτιώσει τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Για εσωπολιτικούς λόγους οι Ευρωπαίοι δεν επιθυμούσαν τότε την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Στο μεταξύ όμως συνεργαζόμαστε με την Τουρκία δίνοντάς της χρήματα για να σταματήσει τους πρόσφυγες. Την ίδια στιγμή σιωπούμε ως προς την πολιτική της στη Συρία, σιωπούμε ως προς την πολιτική απέναντι στους κούρδους. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με έναν ευρωπαϊκό καιροσκοπισμό, ο οποίος είναι εμφανέστερος όσο ποτέ άλλοτε».