του Αριστοτέλη Βασιλάκη
Για πρώτη φορά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παραδέχεται ότι έκανε λάθη και…
παραλείψεις στο λεγόμενο ελληνικό πρόγραμμα, που εγκρίθηκε τον Μάιο του 2010 χωρίς να περιλαμβάνει, ως όφειλε, την αναδιάρθρωση του χρέους για να επιβεβαιώνεται η βιωσιμότητά του.

Για τα Προγράμματα του 2010 επί κυβέρνησης Παπανδρέου και του 2012 επί κυβέρνησης Παπαδήμου, το ΔΝΤ επί της ουσίας αποδέχεται ότι η εσωτερική υποτίμηση μέσω των μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και προϊόντων ήταν ο βασικός στόχος. Για το σκοπό αυτό αποφάσισαν μέτρα όπως η μείωση των ονομαστικών μισθών και επιδομάτων στο Δημόσιο, η μείωση των κατώτατων αποδοχών, η μεταρρύθμιση του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων, η προώθηση των αποκρατικοποιήσεων, η μείωση της γραφειοκρατίας και η προώθηση του ανταγωνισμού. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι όλοι οι σχεδιασμοί απέτυχαν, επειδή δεν κουρεύτηκε το χρέος…

Επί της ουσίας το ΔΝΤ παραδέχεται κυνικά πως παρέα με την Ε.Ε. και την ΕΚΤ δολοφόνησαν την Ελλάδα, ωστόσο η δολοφονία οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος και όχι σ’ αυτούς που την σχεδίασαν ή σ’ αυτούς που ανέλαβαν την εκτέλεση.. Δηλαδή στους ηθικούς και τους φυσικούς αυτουργούς που δεν είναι άλλοι από την λεγόμενη «τρόικα» και τα εγχώρια τσιράκια της…

Εμμέσως πλην σαφώς το ΔΝΤ αθωώνει την παρούσα, αλλά και την προηγούμενη κυβέρνηση, οι οποίες προφανώς λειτουργούσαν – εκβιαστικά – προ τετελεσμένων και προσπαθούσαν να αναστήσουν ένα πτώμα που βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς σήψης…

Η αλήθεια είναι πως και ο Σαμαράς, πολύ δε περισσότερο ο Τσίπρας, πριν αναλάβουν πρωθυπουργοί έλεγαν την αλήθεια στον Ελληνικό λαό. Δηλαδή πως το πρόγραμμα δεν βγαίνει και καταστρέφει την Ελληνική οικονομία… Με το που έγιναν πρωθυπουργοί είτε αντιλήφθηκαν πως δεν μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό (Σαμαράς) και προσαρμόστηκαν στις εντολές των νεοαποικιοκρατών, είτε σύρθηκαν σε δημόσια πολιτική διαπόμπευση (Τσίπρας), παίρνοντας πίσω όλα όσα έλεγαν προεκλογικά, με σκοπό να αναδείξουν το πρόβλημα…

Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν καλοπροαίρετος και δίκαιος γίνεται μ’ ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο επ’ ουδενί δεν βιώνει τις επιπτώσεις από την κρίση… Ποτέ δεν υπήρξα οπαδός του Σαμαρά, πολύ δε περισσότερο του Τσίπρα… Ωστόσο έχω χρέος – πάνω απ’ όλα στον εαυτό μου – να γράψω πως αντιλαμβάνομαι τα πράγματα… Και έχω την αίσθηση ότι τα αντιλαμβάνομαι σωστά… Παρά το γεγονός πως η δική μου αντίληψη δεν έχει καμία αξία… Όπως δεν έχει καμία αξία – για τον υποφαινόμενο – ποιος κυβερνά… Διότι δεν προσδοκώ κανένα μερίδιο από τη νομή της εξουσίας…

Εδώ που φτάσαμε μικρή σημασία έχουν τα πρόσωπα και τα κόμματα… Σημασία έχουν οι πολιτικές… Το ερώτημα μετά την έκθεση του ΔΝΤ είναι ένα… Θ’ αλλάξει πολιτική στην Ελλάδα και στην Ευρώπη γενικότερα; Διότι στις διαπιστώσεις – εδώ και πολλά χρόνια – το ΚΚΕ είναι πολύ πιο αξιόπιστο και πολύ πιο εύστοχο από το ΔΝΤ… Κι εγώ ο πτωχός τω πνεύματι ακόμα καλύτερος γιατί τα έγραφα από την πρώτη μέρα που υπογράφτηκε το πρόγραμμα καταστροφής της χώρας… Στο δια ταύτα θ’ αλλάξουμε πολιτική ή θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να αναστήσουμε το πτώμα με φάρμακα που αποδείχτηκαν φαρμάκι;