Η οικογένεια ως ο βασικότερος βιοκοινωνικός θεσμός , ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του έθνους καθώς και ο γάμος… η μητρότητα και η παιδική ηλικία αποκτούν βαρύνουσα νομική υπόσταση καθώς τελούνται υπό την προστασία του κράτους βάσει του άρθρου 21 $ 1 του Ελληνικού Συντάγματος.

Η οικογένεια αποτελεί πρωταρχικό κύτταρο και οργανικό μέλος της κοινωνίας καθώς κάθε αλλαγή σε αυτή την επηρεάζει άμεσα. Αυτό συμβαίνει γιατί η οικογένεια μεταδίδει τον πολιτισμό, τη γλώσσα, διαμορφώνει τη συμπεριφορά, καταστέλλει τα ένστικτα. Κάθε αλλαγή στα κοινωνικά δεδομένα επηρεάζει τους κόλπους της οικογένειας. Μέσα στην οικογένεια τα παιδιά εκτίθενται στις αξίες της κοινωνίας, στους ανδρικούς και γυναικείους ρόλους και προετοιμάζονται να αποδεχτούν κοινωνικές ευθύνες. Η οικογένεια, υπό οποιαδήποτε μορφή ή δομή σε οποιαδήποτε ιστορική περίοδο αποτελεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί «αναπλάθει» και «οργανώνει» τα πρώτα χαρακτηριστικά του.

Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι γονείς, αποτελεί ένα βασικό θέμα που απασχολεί τους επιστήμονες ολοένα και περισσότερο. Υπάρχει ένα αυξημένο ενδιαφέρον για το πλαίσιο της επιτυχημένης γονεϊκής λειτουργίας. Θεωρείται επιστημονική διαπίστωση ότι τα παιδιά επηρεάζονται από το ποιοι είναι οι γονείς τους (π.χ ως προς το φύλο, την ηλικία, την καταγωγή , την εθνικότητα, τη νοημοσύνη, την εκπαίδευση , την ιδιοσυγκρασία ), από το τι γνωρίζουν οι γονείς τους (π.χ στάσεις σχετικά με την διαπαιδαγώγηση). Ακόμη αναφέρεται ότι τα παιδιά ενδιαφέρονται για το κάθε τι που εκτιμούν οι γονείς τους (π.χ εκπαίδευση, επίδοση , διαπροσωπικές σχέσεις, για το τι προσδοκούν οι γονείς από το παιδί και το κυριότερο για το παράδειγμα που δίνουν οι γονείς μέσα από τον τρόπο ζωής που πρεσβεύουν.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη σχέση του παιδιού με τη μητέρα καθώς είναι ένας ιερός δεσμός, στον οποίο δημιουργείται εξαρχής η συναισθηματική επαφή και η επικοινωνία για τη μετέπειτα ζωή του παιδιού. Η ασφάλεια και η μητρική φροντίδα είναι δύο από τα σημαντικά αισθήματα που θα πρέπει να βιώνει το παιδί για το αν είναι έτοιμο ψυχολογικά έτοιμο και να μεταβεί στην κοινωνία.

Όπως επιβεβαιώνουν πολυάριθμες έρευνες παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες τις οποίες αντιμετωπίζανε καθημερινά τα μέλη της παραδοσιακής οικογένειας προκειμένου να επιτύχουν την επιβίωση και να εξασφαλίσουν την αυτάρκεια, είχαν ωστόσο οργανώσει τη ζωή τους με τρόπο απλό και ξεκάθαρο, διακρινότανε από στόχους κοινούς, κοινές αξίες και συμπληρωματικότητα στους ρόλους, ενώ χαρακτηριστικό της κοινωνικής δομής της παραδοσιακής οικογένειας, υπήρξε η αποτελεσματικότητα της να εξισσοροπεί τις αντικρουόμενες τάσεις και επιθυμίες που υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση.

Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών ένα νέο σύστημα αξιών αναδύθηκε και διαδόθηκε αρκετά γρήγορα, αμφισβητώντας το κυρίαρχο μοντέλο, το οποίο βασιζόταν σε μία αυστηρή κατανομή των ρόλων των φύλων, επηρεάζοντας και τις αναπαραστάσεις, για την οργάνωση της οικογενειακής ζωής. Οι σχέσεις ανδρών και γυναικών μεταβάλλονται, αλλοιώνονται με αποτέλεσμα να αλλάζει και η δομή της οικογένειας. Η συμπλήρωση των ρόλων των δύο φύλων έρχεται να αντικατασταθεί από τη μη διάκριση των ρόλων τους. Αυτή η παράμετρος έχει σαν αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται η διακριτή οριοθέτηση στη σωστή συμπεριφορά του παιδιού σε σχέση με τον εαυτό του αλλά και με το κοινωνικό σύνολο γενικότερα.

Είναι ανάγκη στη σύγχρονη κοινωνία, όπου η ταχύτητα των κοινωνικών μετασχηματισμών δημιουργεί ρευστότητα στις κοινωνικές σχέσεις, στις ανθρώπινες σχέσεις και ανασφάλεια στα άτομα, να δοθεί η απαιτούμενη βαρύτητα και προσοχή στη συμβολή της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ για την ορθή κοινωνικοποίηση και ολοκληρωμένη ψυχοκοινωνική ανάπτυξη της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου.

Δημήτριος Κ. Καμμένος
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Β’ ΠΕΙΡΑΙΑ