Γράφει ο Μαγια
Εκτός από την παροιμία για τα σκυλιά που ουρλιάζουν και το καραβάνι που προχωράει, υπάρχει κι άλλη μια… Αραβική κι αυτή: Ανεξάρτητα από το πόσο μακριά έχεις πάει προς την λανθασμένη κατεύθυνση, γύρνα πίσω…

Μείζον το ερώτημα, εάν η σύγκρουση της κυβέρνησης με το Βερολίνο είναι εικονική ή πραγματική; Εάν το μήνυμα που εκπέμπει η κυβέρνηση στο εσωτερικό ακροατήριο και στους βουλευτές της, στις διαπραγματεύσεις για το δεύτερο πακέτο βαρβαρότητας, αλλά και στον ρόλο του ΔΝΤ την «επόμενη μέρα», απέχει εξίσου από τη ρήξη όσο και από τον συμβιβασμό;

Είναι απολύτως δικαιολογημένες οι διαπιστώσεις, ότι αυτό το «έργο» το έχουμε ξαναδεί. Ότι βλέπουμε να παίζεται για άλλη μια φορά το γνωστό προπαγανδιστικό θέατρο, προκειμένου να περάσουν ευκολότερα ο ασφαλιστικός όλεθρος και η οδυνηρή παράδοση των δανειοληπτών σε ξένα funds.

Είναι, επίσης, αλήθεια, ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να υπομείνει επί πλέον τρομοεκβιασμούς με τη …στάμνα του Σόιμπλε, ούτε ν΄ αντέξει άλλους εξευτελισμούς. Καλείται να εφαρμόσει μια παρά φύσιν συμφωνία, η οποία δεν είναι συμβατή με την φυσιογνωμία, με την ιδεολογία, με το πολιτικό του πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Και να πραγματοποιήσει όλα όσα οι προηγούμενοι μνημονιακοί είχαν αφήσει στη μέση.

Όσο κι αν εξωραίσει την αγριότητα του τρίτου μνημονιακού πακέτου, όσο κι αν μεταλλάξει το πολιτικό στίγμα της, οι αντιστάσεις στο εσωτερικό του κόμματος είναι πολύ δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να καμφθούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός μηχανισμός, με πολεμική σχέση απέναντι στην νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί. Εξ ου και η εδραιωμένη πεποίθηση, πως ακόμη κι αν η κυβέρνηση επικυρώσει οριακά τα «συμβόλαια θανάτου» της Ελληνικής κοινωνίας, στη Βουλή, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές. Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει, ακολουθώντας την τύχη των προκατόχων της.

Συνεπώς, η μόνη σύγκρουση που θα μπορούσε να υπάρξει θα ήταν η σύγκρουση της κυβέρνησης με τον εαυτό της και με την υπογραφή της.