Από τον Άρη Βασιλειάδη
Το να βρίσκεσαι στη σκηνή με είκοσι τρεις γυναίκες, ηθοποιούς και χορεύτριες, όπως ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στην παράσταση…
Nine, και να παραμένεις συγκεντρωμένος στο ρόλο σου είναι από μόνο του ένα κατόρθωμα. Πόσο μάλλον όταν παίζεις εκπληκτικά, στο αχανές αλλά γεμάτο θέατρο Πάνθεον, τον «Γκουίντο» στο Nine, τον πιο νάρκισσο, δύστροπο και ανασφαλή ήρωα μιούζικαλ.

Τι κι αν διανύουμε την πιο έντονη περίοδο της κρίσης στη χώρα μας; Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος απαντάει εδώ και αρκετά χρόνια με απανωτές επιτυχίες. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα που ο Γιάννης Κακλέας υπογράφει και αυτή τη σκηνοθεσία, όπως και στις περισσότερες πρόσφατες παραστάσεις του. Η χημεία τους είναι μοναδική. Έστω κι αν κάποιοι το σχολιάζουν δηκτικά. «Συνεργαζόμαστε γιατί έχουμε κοινούς στόχους και αγωνίες. Ό,τι κάνουμε θέλουμε να μας αγγίζει και να έχει ουσία. Να αφορά στο σήμερα. Τον εκτιμώ γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα γίνουμε φιλαράκια και κολλητοί. Είναι περισσότερα χρόνια στο χώρο, σέβομαι ό,τι κάνει και μεταξύ μας υπάρχει πάντα εκτίμηση και αλληλοσεβασμός» μου εξηγεί.

Λένε ότι οι κωμικοί είναι μελαγχολικοί άνθρωποι. Ο Χαραλαμπόπουλος είναι από τις λίγες εξαιρέσεις. Χαμογελάει σε κάθε δυσκολία και δοκιμασία ελπίζοντας ότι θα τα καταφέρει. Πώς; «Πάντα ξεκινάω με το ενδεχόμενο της αποτυχίας» τονίζει και εξηγεί πως «όλοι έχουμε δικαίωμα στην αποτυχία! Ποτέ δεν σκέφτομαι ότι αυτό που θα κάνω πρέπει, σώνει και καλά, να γίνει επιτυχία. Έτσι αποβάλλω το άγχος και δουλεύω πιο μεθοδικά. Αλλά και η αποτυχία είναι μέσα στο πρόγραμμα, σαν ένα απαραίτητο συστατικό μιας φυσιολογικής καριέρας. Απλώς η επιτυχία σού χαρίζει ένα χαμόγελο παραπάνω. Βέβαια και στα δύο η κούραση είναι μεγάλη». Ωστόσο μια αποτυχία δεν είναι καταστροφική, ειδικά στην εποχή μας; «Το ταμείο δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Διαφορετικά το χάνεις το παιχνίδι. Η μανιέρα δεν έχει διάρκεια. Αργά ή γρήγορα θα σε βαρεθεί ο κόσμος. Το κοινό πρέπει να εκπλήσσεται και ο καλλιτέχνης να ρισκάρει».

Πηγή