Βασίλειος Γ. Φιλιππόπουλος – ετών 6, Νικόλαος Γ. Φιλιππόπουλος… – ετών 9, Κανέλλος Λ. Στρεμπέλιας – ετών 8, Μεγακλής Δ. Κορμπάκης ετών 8, Τριαντάφυλλος Αν. Τριανταφυλλόπουλος – ετών 7. Γι’ αυτά τα παιδιά, το ρολόι της ζωής σταμάτησε από το απόγευμα του Σαββάτου 24 Νοεμβρίου 1956, όταν στα χέρια τους ανατινάχθηκε μια χειροβομβίδα.

Ένα φονικό «παιχνίδι» που βρήκαν στο κουφάρι ενός πουρναριού και τους κόστισε τη ζωή…

Εκείνη την ημέρα, ο ήλιος δεν «βγήκε». Γκρίζα σύννεφα είχαν καλύψει τον ουρανό που από το πρωί… έκλαιγε, σα να ήξερε τι επρόκειτο να συμβεί…

Το…παιχνίδι που σκόρπισε το θάνατο

Η ώρα ήταν 4:30 περίπου το απόγευμα…Το κουδούνι λήξης των μαθημάτων στο σχολείο χτυπά και τα παιδιά, παίρνουν το δρόμο για το σπίτι…Άλλωστε ο βροχερός καιρός, δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για παιχνίδι. Κάποιοι, πιο «θαρραλέοι», αψηφούν τη βροχή και το κρύο και στήνουν το παιχνίδι του «γάμου», στην περιοχή του «Αγιάννη», κοντά στο νεκροταφείο. Τα παιδιά συγκεντρώνονται γύρω στο μεγάλο πουρνάρι και στην κουφάλα του δέντρου, βρίσκουν μια χειροβομβίδα. Κανένας δεν ξέρει τι είναι αυτό το εντυπωσιακό βαρελάκι που βρίσκουν…Πηγαίνουν λίγο παραπέρα, το επεξεργάζονται, τραβούν την περόνη ασφαλείας και….τέλος. Σείστηκε όλο το χωριό…Ο Τριαντάφυλλος, ο Μεγακλής, ο Κανέλλος, ο Βασίλης και ο Νίκος αφήνουν εκεί την τελευταία τους πνοή. Ο αδελφός των δυο τελευταίων, ο 3χρονος τότε Χαράλαμπος είναι ο μοναδικός που σώζεται, σοβαρά όμως τραυματισμένος στο πόδι…Τον μετέφεραν στο Νοσοκομείου του Πύργου και μετά στην Αθήνα, για να σώσουν το πόδι του. Και το έσωσαν αλλά η μικρή δυσκολία στο περπάτημα, δεν τον άφησε ούτε για μια στιγμή να ξεχάσει εκείνη τη στιγμή. Μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου του 2010, που, σε ηλικία 57 ετών, έφυγε από τη ζωή.

«Κάτι μεγάλο κακό έγινε…»

Ο παπά-Κλεάνθης, εφημέριος του χωριού, ετοιμάζεται να πάει στην εκκλησία για τον Εσπερινό για τη γιορτή της Αγίας Αικατερίνης. Τα εγγόνια του, κάθονται στα σκαμνάκια τους, μπροστά στο τζάκι και τρώνε ψωμί κι ελιές. «…Ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός, ασυνήθιστος κρότος. ο παππούς μου, τρέχοντας προς την πόρτα εξόδου του σπιτιού, είπε «…κάτι μεγάλο κακό έγινε…». Ήμουν 4 ετών τότε, αλλά ο ήχος της χειροβομβίδας δε φεύγει ποτέ από τα αυτιά μου…», θυμάται ο πρώην δήμαρχος Λασιώνος, Κλεάνθης Παπαδόπουλος.

Όλο το χωριό συγκεντρώθηκε στο σημείο…Έξι παιδιά στο χώμα…Τα πέντε νεκρά και ο Χαράλαμπος τραυματισμένος…Μικροί και μεγάλοι να κλαίνε και οι μανάδες να μην μπορούν να μην αφήνουν από την αγκαλιά τους τα παιδιά τους…και κανείς να μην μπορεί να βεβαιότητα να πει τι συνέβη…και κυρίως «γιατί». Γιατί οι μοίρες έκοψαν το νήμα της ζωής σε 5 παιδιά, στην πιο τρυφερή τους ηλικία…Οι γονείς τους, έζησαν με αυτό τον πόνο και έτσι έφυγαν από τη ζωή…τα αδέλφια τους, ζουν ακόμα με αυτό τον πόνο…

Στην τραγωδία, αναφέρθηκαν τότε η εφημ. «Αυγή» στο φύλλο της Δευτέρας 26 Νοεμβρίου (σ.σ φωτό) και η εφημ. «Πατρίς» στο φύλλο της Τρίτης 27 Νοεμβρίου (σ.σ δεν υπάρχει φωτό, λόγο της φωτιάς που ξέσπασε λίγα χρόνια αργότερα στο αρχείο της εφημερίδας, καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος του).

Ιστορικό μνημόσυνο

Την αποφράδα εκείνη ημέρα, το χωριό, άλλαξε σελίδα και το μαύρο, κυριαρχούσε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν ξέχασε αυτή την ημέρα, πολύ περισσότερο αυτά τα παιδιά…

Με πρόταση του εκκλησιαστικού συμβούλου Κωνσταντίνου Συριόπουλου – Κωτσόκολα, που έγινε αμέσως αποδεκτή από τον πρόεδρο πατ. Κώστα Σπυρόπουλο και τα υπόλοιπα μέλη του εκκλησιαστικού συμβουλίου, και τη στήριξη του προέδρου της Τ.Κ Δημήτρη Παπαναγιώτου, την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, θα πραγματοποιηθεί ιστορικό μνημόσυνο για τα πέντε θύματα της τραγωδίας της 24ης Νοεμβρίου 1956.

Νωρίς το πρωί, θα τελεστεί μνημόσυνο στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, με ομιλίες και αναφορές στα γεγονότα της ημέρας εκείνης και των επόμενων ημερών, αφού το χωριό βυθίστηκε στο πένθος. Θα ακολουθήσει τρισάγιο στο χώρο της τραγωδίας, που σήμερα υπάρχει ένα μικρό εικονοστάσι για τα πέντε παιδιά.