Επιτέλους εβδομάδα ντέρμπι. Όχι βέβαια γιατί λείπει σε κανέναν… ότι παραδοσιακά προηγείται μιας αναμέτρησης των αιωνίων. Αλλά γιατί τουλάχιστον έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Για να ξαναβάλει σιγά-σιγά στο μυαλό το…

 

ποδόσφαιρο. Μετά από όσα τρομακτικά έγιναν στο Παρίσι. Και όσα πλέον θα συμβούν και «επίσημα» στην Μεσόγειο.

Εννοείται, χίλιες φορές να μιλάμε για μπάλα. Έστω και με τον γνωστό «υπερβολικό» τρόπο που χαρακτηρίζει την αντίστροφη μέτρηση του κλασικού ελληνικού ντέρμπι, έτσι για να προσαρμοστούμε στις «ειδικές» συνθήκες του ματς που έρχεται.

Μπαίνοντας λοιπόν σε αυτή την εβδομάδα με θέα στην Λεωφόρο; Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον καινούργιο δεδομένο εν όψει του Σαββάτου (με την ελπίδα βέβαια ότι και μετά το 90άλεπτο θα μιλάμε μόνο για ποδόσφαιρο). Ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού. Που όπως φαίνεται ψάχνεται σε αυτές τις λίγες ημέρες που έχει στην διάθεση του, προκειμένου να βελτιώσει κάποια πρώτα στοιχεία στην ομάδα του. Όπως θα έκανε κάθε επαγγελματίας σε μια τέτοια περίπτωση.

Για τον Στραματσόνι όμως αντίθετα με όσα πιστεύουν οι περισσότεροι, δεν είναι καλό ότι το πρώτο του παιχνίδι είναι απέναντι στον Ολυμπιακό. Όχι για τις εντυπώσεις. Ή για το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα. Αλλά για την ουσία του 90λεπτου που έχει μπροστά του. Για τις αποφάσεις του. Καλείται ο Ιταλός στο ντεμπούτο του, να αντιμετωπίσει μια καλύτερη ομάδα, χωρίς να έχει πραγματικό χρόνο ώστε να αλλάξει την δική του. Τον Ολυμπιακό του Μάρκο Σίλβα.

Τον Ολυμπιακό που ξέρει πολύ καλά να «αμύνεται» στο γήπεδο και να έχει υπομονή. Που ξέρει πολύ καλά να διαχειρίζεται τα «κλειστά» ματς, έχοντας τρομερή ικανότητα στις «στημένες μπάλες» αλλά και μεγάλη ατομική ποιότητα, με παίκτες που μπορούν σε μια φάση να κάνουν τη διαφορά. Και βέβαια μια ομάδα που όταν ο αντίπαλος κάνει το λάθος να ανοίξει το γήπεδο (π.χ. ΑΕΚ) έχει τον τρόπο να τον τιμωρήσει και μάλιστα παραδειγματικά.

Προφανώς και σε ένα ντέρμπι μπορούν όλα να συμβούν. Όπως σίγουρα και ο Παναθηναϊκός μια σειρά από ποδοσφαιριστές που με τη σειρά τους μπορούν να αλλάξουν την εικόνα ενός τέτοιου παιχνιδιού. Με βάση ότι αφήσαμε όμως πριν από δέκα ημέρες, οι δύο ομάδες δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. Όχι μόνο βαθμολογικά. Αλλά αγωνιστικά. Τακτικά.

Δεν υπάρχει ματς τη φετινή σεζόν που ο Ολυμπιακός να το έχασε από τα… μάτια του. Που να τον «έβαλε» ο αντίπαλος στο δικό του μοτίβο. Ακόμη και με τη Μπάγερν, μέσα Σεπτέμβρη στο Φάληρο είχε τον τρόπο να είναι «μέσα» ως το 89΄. Να διεκδικεί αποτέλεσμα, απέναντι στην πιθανότατα καλύτερη ομάδα της Ευρώπης αυτή την περίοδο.

Είναι πιθανότατα το πιο δυνατό φετινό του στοιχείο. Ο τρόπος που «διαβάζει» τα δεδομένα, ο Ολυμπιακός του Σίλβα. Που ελέγχει τον ρυθμό. Το σκεπτόμενο ποδόσφαιρο που φέτος έχει την τιμητική του. Και την προσαρμογή του από παιχνίδι σε παιχνίδι. Μια συνθήκη που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Από κανέναν.

Είτε λοιπόν ο Στραματσόνι επενδύσει σε ένα «κλειστό» ματς που είναι και το λογικότερο. Είτε θελήσει να πάρει κάποια ρίσκα έχοντας το πλεονέκτημα της έδρας; Ποδοσφαιρικά, ο Ολυμπιακός έχει το πλεονέκτημα. Να χαλάσει το… σενάριο του αντίπαλου προπονητή. Να πάει το ματς εκεί που θέλει ο ίδιος. Σε μια βραδιά που δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πέρα από την «γοητεία» της νίκης στο ντέρμπι, και την ισοφάριση του «11 στα 11″ ρεκόρ, υπάρχει και ένα δεύτερο αποτέλεσμα για εκείνον. Με την ισοπαλία κρατά τον αντίπαλο του στο -8. Τεράστια διαφορά.

Πόσο μάλλον όταν οι Ερυθρόλευκοι μετά την Τούμπα θα έχουν βγάλει από το πρόγραμμα τους και τη Λεωφόρο.

Το άρθρο του Διονύση Δελλή δημοσιεύθηκε στο gazzetta.gr