Γράφει η Λέττα Καλαμαρα
Την κοινωνική συνοχή επικαλείται ο Πρωθυπουργός σε μία Ελλάδα τεμαχισμένη. Σε “λαμογιστές” και πληρωτές…

Ο Πρωθυπουργός των χιλιάδων ευρώ μιλάει στο λαό των εκατοντάδων ευρώ.

Ο εκλεκτός της ολιγαρχίας  μιλάει στο 45% που δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Και εσύ Ελλάδα, κλαις. Για τα χαμένα χρόνια, για τις χαμένες γενιές.

Το αγγλικό, το ρωσικό και το γαλλικό κόμμα 100 χρόνια μετά ζει μέσα στους γερμανό-τσολιάδες, τους ξανθό-γενιστές και στους γαλλο-τραφείς.

Πούλα Αλέξη την ψυχή μας, πούλα τα αεροδρόμιά μας και τα σπίτια μας.

Τα ιερά και όσια της φυλής μόνο μην πουλάς: τις καταθέσεις στην Ελβετία και τα θαλασσοδάνειά μας.

Για αυτά να πεθάνουμε και εμείς σαν ήρωες του ’40. Για λίγη μίζα ακόμη.

Εμπρός παιδιά, της Ελλάδας παιδιά. Εμπρός στην ξενιτιά για λίγη ανθρωπιά.

Θλιβερή ιστορία η απέλπιδα προσπάθεια της λαμογιάς. Για λίγο χρόνο ακόμη. Για λίγη μίζα ακόμη. Εκατομμυριούχοι ολιγάρχες εκλιπαρούν για λίγη καθυστέρηση μέχρι τις εκλογές της δημοκρατίας.

Για μία Ελλάδα παλιά. Για μία Νέα Δημοκρατία παλιά.

Και εσύ Αλέξη μας δουλεύεις. Όπως και όλοι πριν από σένα. Για μία Ελλάδα διαλυμένη πούλησαν και αυτοί τις ψυχές μας.

Δεν τις ζύγισαν, όμως. Τις έβρεξαν να βαρύνουν, μα δεν ζυγίζεται η ελληνική ψυχή.

Πετά και ζει για πάντα. Εκεί που δεν μπορείς ούτε και εσύ να δεις. Να διαπραγματευτείς.

Όλα τα έστησες, μα δεν λογιάστηκες το φως. Το φως το ελληνικό που συλλογιέται και σβήνει ανάβοντας την ιστορία.

Πώς έγινε μία χώρα ναρκωμένη, πώς έγινε μία χώρα μαστουρωμένη, δεν είναι δύσκολο να βρεις.

Κοίτα τις καμπάνες που σιώπησαν σε έναν κόσμο δανεικό, υποταγμένο σε άντρες πόρνες.

Κοίτα τη γέννηση του νέου, όταν το δέντρο της γνώσης στηθεί για να δοξάσει τον αφέντη του.

Και τότε θα δεις την Ελλάδα που δεν γνώρισες ποτέ.

Την Ελλάδα πριν από τη Χούντα που σε γέννησε για να τη δοξάσεις…