Μίλησε για τον πατέρα του Αντώνη Βαρδή, τις στιγμές που του λείπει και για το πόσο τον βοήθησε το όνομα του στα πρώτα του βήματα….

“Αρχικά, το όνομα, μου άνοιξε μια μεγάλη πόρτα. Σαφώς και με βοήθησε. Με πήρε από το χέρι, με πήγε στην εταιρία του και μου έδωσε τα καλύτερά του τραγούδια. Έμαθα την δουλειά και δεν με άφησε ποτέ να εκτεθώ. Για τέσσερα χρόνια, έκανα φωνητικά από τα καμαρίνια. Για εκείνον, αυτό ήταν ένα σχολείο που έπρεπε να περάσω. Από κάποια στιγμή και μετά, το όνομα δεν ήταν και τόσο βοηθητικό, από την άποψη πως υπήρχε σύγκριση. Αυτές, όμως, οι φορές ήταν λίγες. Δεν θέλησα ποτέ να τον ξεπεράσω και δεν μπορώ καν να τον φτάσω. Αυτό που πάντα ευχόμουν και εξακολουθώ να εύχομαι είναι να παραμείνω στο χώρο”. Οι στιγμές που περάσαμε στο νοσοκομείο, μέσα στην εντατική ήταν μια βαριά περίπτωση. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να μιλάει και παρέλυσε η δεξιά του πλευρά. Παρόλα αυτά, εκείνες τις μέρες έκανε κάτι που δεν συνέβαινε με την υπόλοιπη οικογένεια: Όποτε με έβλεπε, χαμογελούσε. Μολονότι ήταν καταβεβλημένος, μου έσκαγε χαμόγελο. Κοντινοί συγγενείς, μου έλεγαν ‘’Μα γιατί δεν χαμογελάει και σε μας;’’. Δεν ήξερα τι να τους απαντήσω. Επίσης δεν θα ξεχάσω και την τελευταία του συμβουλή: Να μην εμπιστεύομαι κανέναν. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα την ακολουθήσω.”

“Τον σκέφτομαι 101%. Με τα χρόνια αποκτήσαμε μια ζεστή σχέση και μιλούσαμε συνέχεια ο ένας για τον άλλο. Ακόμα και σήμερα είναι μέσα στη ζωή μου. Στην καθημερινότητά μου. Όλοι όσοι συναντώ και μιλάμε, στο τέλος η κουβέντα καταλήγει τον ίδιο παρονομαστή: Ο μπαμπάς σου μιλούσε συνέχεια για σένα.”

Συνέντευξη στο περιοδικό People παραχώρησε ο Γιάννης Βαρδής.

Πηγή

Διαβάστε τους κανόνες σχολιασμού Άρθρων: Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.