Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης 
Είναι γνωστές οι δηλώσεις του υπουργού υγείας Παύλου Πολάκη  για τα «βοθροκάναλα» της διαπλοκής, δηλώσεις οι οποίες όταν έγιναν, αλλά…
και μέχρι σήμερα, προκάλεσαν πολλές συζητήσεις, και βεβαίως αντιδράσεις από τους «ενδιαφερόμενους».

Σε ό,τι με αφορά, αυτό που λέγεται «δημοσιογραφία» στη χώρα μας, αλλά και όχι μόνο, προσωπικά, δεν βρίσκεται και στο υψηλότερο σκαλί της κλίμακας της εκτίμησης που τρέφω γι’ αυτή.

Ειδικώς δε για εκείνα τα κανάλια που στην περίοδο της Κρίσης έπαιξαν αναίσχυντα το ρόλο προπαγανδιστή των Μνημονίων και, περισσότερο ή λιγότερο απροκάλυπτα, τον ρόλο των εκπροσώπων των ξένων δανειστών, και της κατασυκοφάντησης των δικαίων του ελληνικού λαού, αν και ο ίδιος δεν είχα σκεφτεί τον χαρακτηρισμό που τους απέδωσε ο υπουργός, εν τούτοις, όταν τον άκουσα αυτόν τον χαρακτηρισμό, δεν θάλεγα κι ότι «μου χάλασε» την «αισθητική» μου, μιας και δεν περιέγραφε κάτι που η ίδια η «αισθητική» τους να εδικαιούτο ενός πιο «δίκαιου» χαρακτηρισμού.
                                                                   
Όμως, ο υπουργός είδε την μικρή εικόνα.

Διότι υπάρχει και μια άλλη απείρως μεγαλύτερη εικόνα.

Είναι ο Μεγάλος Βόθρος της Γενικευμένης Διαπαλοκής, του οποίου τα «βοθροκάναλα» της διαπλοκής αποτελούν μονάχα μέρος του.

Ποιος είναι αυτός;

Είναι η Διαχρονική, οιονεί θεσμική, διασύνδεση της Μεγαλοδιαπλοκής και της Μεγαλοδιαφθοράς, μεταξύ πολιτικού συστήματος και μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, και της παροχής προστασίας, πράγμα που και το ίδιο πολιτικό σύστημα, δια των κατά καιρούς δηλώσεων άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο προβεβλημένων στελεχών του, δεν αμφισβητεί.

Η πραγματικότητα αυτή, μαζί με τις μνημονιακές πραγματικότητες που έχουν να κάνουν με :

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού της Δημοκρατίας.

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού του Συντάγματος της χώρας.

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού της εθνικής μας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού των ελπίδων αυτού του λαού.

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού της ατομικής και εθνικής μας αξιοπρέπειας.

ü  τη δολοφονία μετά βιασμού της πολιτικής συνείδησης, ιδίως όσων ασκούν την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, μα, κι αυτή τη δικαστική ενίοτε. (Εδώ ο αυτοχειριασμός δεν ισχύει, διότι όσοι ασκούν θεσμικό πολιτειακό λειτούργημα, εφόσον το αποδέχονται, η ατομική τους συνείδηση υποχωρεί μπρος στην θεσμική τους συνείδηση. Αν την πρώτη μπορούν να την μεταχειρίζονται όπως θέλουν ιδιωτικά, την δεύτερη δεν μπορούν, εκτός κι αν καταθέσουν το θεσμικό τους αξίωμα. Όταν κανείς σκοτώνει την ατομική του συνείδηση, αυτοκτονεί συνειδησιακά. Όταν όμως σκοτώνει τη θεσμική του συνείδηση, για να επιβιώσει πολιτικά, εγκληματεί κατά της κοινωνίας και του λαού.),

όλες αυτές οι πραγματικότητες, συνθέτουν το δύσοσμο και ταυτόχρονα τοξικό περιεχόμενο της ατμόσφαιρας μέσα στην οποία υποχρεώνεται να βιώνει την καθημερινότητά του ο μέσος Έλληνας.

Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί αυτών των εγκλημάτων, εφοδιασμένων με την ανάλογη εξουσία, τυπική ή και ουσιαστική, δεν είναι αυτοί που μετέβαλαν τη χώρα σε τεράστια χωματερή και χώρο συλλογής κάθε ακαθαρσίας, κάθε είδους λύματος;

Δεν αξίζει του τίτλου του πολιτικού και διαπλεκόμενου βοθροσυστήματος, εκείνο το πολιτικό σύστημα που οδήγησε στη δημιουργία αυτού του τοπίου, της βοθροεξουσίας, εκείνης της εξουσίας που πρωταγωνίστησε σ’ αυτό; Πόσο μάλλον, αν το συντηρεί κι από πάνω;

Διαβάστε τους κανόνες σχολιασμού Άρθρων: Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.