Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης
Ξεκίνησα το άρθρο αυτό, επιχειρώντας να κάνω μια πιο εκτενή τοποθέτηση στη χτεσινή ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ…

Η προσπάθεια δεν μου βγήκε.

Η κοινοτοπία των δηλώσεων, οδηγούσε σε μια ανιαρή επανάληψη από πλευράς μου, για θέματα χιλιοειπωμένα από πρωθυπουργικά χείλη.

Όπως όλοι οι πρωθυπουργοί, είθισται τέτοια μέρα να κάνουν ένα απολογισμό του έργου τους, το οποίο φυσικά όλοι το βρίσκουν «θετικό», παρά τις όποιες «καθυστερήσεις» και διάφορα άλλα λαθάκια, φυσικά και επισημαίνουν το πόσο πολύ κοπίασαν, οι ίδιοι και η κυβέρνησή τους, γι’ αυτό το έργο τους, φυσικά και η (εκάστοτε) αντιπολίτευση δεν έχει άλλη αξιόπιστη πρόταση, φυσικά και δεσμεύονται για πράγματα, τα οποία, τουλάχιστον τα πιο ουσιώδη απ’ αυτά, δεν πρόκειται να τηρήσουν, και δεν τηρούν, αυτό γενικά είναι το μοτίβο που κάθε χρόνο ακούμε εκεί στη Θεσσαλονίκη, και σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι το μοτίβο κατά τα μνημονιακά μας χρόνια, για να μείνουμε σ’ αυτά.

Όπως όλες δηλαδή οι ομιλίες και των προηγούμενων μνημονιακών πρωθυπουργών, ήταν η χθεσινή ομιλία, πολιτικά απαράδεκτη, για να μείνω σ’ αυτόν τον ήπιο χαρακτηρισμό.

Πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω στο χρόνο, ο νυν πρωθυπουργός είχε παραδεχτεί κάποιες (σημαντικές όμως) παρανοήσεις που είχαν γίνει από τη κυβέρνησή του και τον ίδιο, κυρίως τη πρώτη φάση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015. Τότε, όταν ήλπιζαν πως γαυγίζοντας, θα τρόμαζαν το «θηρίο», το οποίο όμως, έγκαιρα ως φαίνεται είχε διαγνώσει πως τούτο το «σκυλί» που γαυγίζει, όχι μονάχα δεν γαυγίζει, αλλά και με το γαύγισμά του, «αυτοκαρφώθηκε», όταν έδειξε ανοίγοντας το στόμα του, ότι δεν διέθετε καν δόντια!

Βέβαια, αυτό συνέβη από ένα σημείο και πέρα.

Η αλήθεια επιβάλλει να αναγνωρίσουμε πως υπήρχαν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στη τότε κυβέρνηση και βουλευτές του στη τότε Βουλή, και φυσικά και η τότε Πρόεδρος της Βουλής, που δεν γαύγιζαν για το «θεαθήναι», αλλά είχαν την ειλικρινή διάθεση να «δαγκώσουν». Όμως ως φαίνεται, όπως εγώ δηλαδή «διάβαζα» τα γεγονότα εκείνης της εποχής, μάλλον οι φίλοι μας στην Ευρώπη, διέβλεπαν ότι τελικά, ευκολότερα ή δυσκολότερα, θα απομάκρυναν εκείνα τα επικίνδυνα ντόπερμαν, με την βοήθεια των «ηπιότερων στοιχείων» του κόμματος.

Θα αντιπαρέλθω επίσης το τι υποσχεθήκατε και για πράγματα που δεσμευτήκατε, κύριε πρωθυπουργέ, και για τον πρόσθετο λόγο, διότι, την πάγια αντίληψή μου, με την οποία τολμώ να ισχυριστώ πως μάλλον συμπλέατε και σεις όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, τουλάχιστον μέχρι τον Γενάρη του 2015, ότι ΟΛΕΣ τις μνημονιακές κυβερνήσεις, τις θεωρώ θλιβερούς ταχυδρόμους μνημονιακών απαιτήσεων, και θλιβερούς εκτελεστές αυτών των απαιτήσεων, χωρίς άλλη εξουσία, πέραν του να μυξοκλαίνε ζητώντας κάποιες μεγαλύτερες δόσεις ελεημοσύνης εδώ κι εκεί προκειμένου να νομιμοποιήσουν κάπως την αναγκαιότητα της πολιτικής τους ύπαρξης, δεν την έχω μεταβάλει. Την διατηρώ σταθερά από την πρώτη στιγμή.

Θα περιοριστώ συνεπώς, σε ένα σημαντικό κατά την άποψή μου ζήτημα, το οποίο κι εσείς κύριε πρωθυπουργέ, το προβάλετε περίπου και ως την αιτία της ίδιας της ύπαρξης της κυβέρνησής σας, όχι για να το αναλύσω, μα, περισσότερο για να θέσω κάποια ερωτήματα.

Αναφέρομαι στο θέμα του χρέους.

Αλήθεια, τι ακριβώς περιμένετε πάνω σ’ αυτό;

Να σας κάνω ακόμα μια αφελή ερώτηση κύριε πρωθυπουργέ;

Αν το Βερολίνο δεήσει να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους (ασφαλώς όχι κούρεμα και ασφαλώς με ένα νέο και ακόμα πιο επώδυνο μνημόνιο, όπως εκτιμώ), γιατί το «δώρο» αυτό να το κάνει σε σας και όχι π.χ., στη Νέα Δημοκρατία, αφού προηγούμενα σας ζητήσει να βρείτε εσείς τον τρόπο να παραδώσετε την εξουσία, ώστε να μη βρεθεί στην ανάγκη να καταργήσει τη κυβέρνησή σας με ποιό δυναμικό τρόπο, π.χ., μέσω μιας νέας ασφυξίας ρευστότητας, μονάχα που τώρα, τη «βρώμικη» δουλειά της αντίδρασης σε μια επανάληψη του φαινομένου, θα την αφήσει να την κάνει η ανεξέλεγκτη κοινωνική αντίδραση.

Το σκεφθήκατε ποτέ αυτό;

Πέραν δε τούτο, κύριε πρωθυπουργέ, κάνοντας μια αναδρομή στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους, του κουρέματος, όπως το λέγαμε αρχικά, ποια είναι τα διδάγματα που αποκομίσατε και τα οποία θα είναι κρίσιμα στη χάραξη της δικής σας στρατηγικής (η οποία υποθέτω ότι υπάρχει), από δω και πέρα, στο ίδιο θέμα;

Γιατί δεν έγινε αυτή η περίφημη αναδιάρθρωση ΠΡΙΝ το πρώτο μνημόνιο;

Ποιοι την υποστήριζαν -και υποστηρίζουν μέχρι σήμερα- αυτή την αναδιάρθρωση χρέους, (στην Ευρώπη και ΔΝΤ) και ποιοι όχι, και κυρίως γιατί;

Γιατί στη συνέχεια και πάλι το θέμα δεν προχώρησε καθόλου, παρά τις σχετικές δεσμεύσεις, με διάφορες αστείες την κάθε φορά δικαιολογίες;

Εσείς, τι ακριβώς έχετε κατά νου για το ύψος του χρέους, τη νομιμότητά του, τη διαχείρισή του και τη βιωσιμότητά του, όχι μόνο σήμερα, μα και μετά την οποιαδήποτε ρύθμισή του, με τους δικούς σας όρους, αν υποτεθεί ότι γίνουν δεκτοί;

Πώς θα επιβάλλετε τις θέσεις σας και κυρίως, τι θα κάνετε αν οι θέσεις των δανειστών για το ζήτημα αυτό θα διαφέρουν τόσο όσο το μνημόνιο που τελικά υπογράψατε, σε σχέση με το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (αναφέρομαι στο 2014 ασφαλώς!);

Και το πιο σημαντικό απ’ όλα.

Πείτε μου, κύριε, ένα καλό λόγο, πέραν της καραμέλας της αλληλεγγύης και των ευρωπαϊκών κεκτημένων, γιατί το Βερολίνο, ο ουσιαστικός επικυρίαρχος της Ευρώπης, θα συναινούσε να παραιτηθεί των οικονομικών και κυρίως των γεωστρατηγικών του πλεονεκτημάτων, που του προσφέρει η έχουσα απωλέσει την εθνική κυριαρχία της χώρα μας, την οποία εσείς αποκαλέσατε αποικία χρέους, κατ’ εμέ δε, αποικία με τα όλα της, με τις υπογραφές ΟΛΩΝ των μνημονιακών κυβερνήσεων;

Σε κάθε περίπτωση, αν καταλήξουμε σε οποιαδήποτε άλλη επιλογή πλην εκείνης του γενναίου κουρέματος του χρέους, ώστε να καταστεί βιώσιμο, θα πρέπει να εξηγήσετε, τι πρόνοιες θα έχουν ληφθεί αν κατά τη διάρκεια εξυπηρέτησης του χρέους επέλθουν τέτοιες διεθνείς δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις, οι οποίες ουσιαστικά θα μας φέρουν στο αρχικό, σημερινό σημείο.

Φυσικά, δεν ευελπιστώ σε απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά.

Όμως, ακόμα κι αν εσείς τα παραβλέψετε, θα σας συναντήσουν τα ίδια στην πορεία των πραγμάτων.

Διαβάστε τους κανόνες σχολιασμού Άρθρων: Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.