του Αντώνη Πανούτσου

Εχουνε διαιρέσει τόσο την χώρα που το πρώτο πράγμα που κάνει κάποιος είναι να σκεφτεί αν αυτός που είναι απέναντι του είναι φιλελές ή συριζαίος…

 

Ριχνει με το αεροβόλο η Κορακάκη στους Ολυμπιακούς και οι φιλελέ εύχονται να είναι δικό τους κορίτσι και να τους την πει και οι συριζαίοι να είναι στην σωστή μεριά και να αφιερώσει το μετάλλιο της στον Τσίπρα και τον Μαδούρο.

Το επόμενο βήμα είναι να γίνουμε κάτι σαν την Αμερική πριν την human rights campaign. Να υπάρχουν παγκάκια και τουαλέτες για φιλελέδες ή συριζαίους και στα λεωφορεία οι μεν να κάθονται μπροστά και οι δε πίσω.

Ενας πόλεμο που έχει απώλειες με character assasinations των στελεχών του εχθρού.

Δεν θα το κλείσω με ευχολόγια «τι ωραία θα ήτανε να είμαστε αδελφωμένοι σε ένα ατέλειωτο ελληνικό Woodstock». Ο ΣΥΡΙΖΑ το ξεκίνησε με το «αυτοί ή εμείς». Οι φιλελέ κάποια στιγμή αντιδράσανε, όχι κομματικά αλλά σαν grass roots κίνημα. Μπορεί και για καλό. Τα χρόνια του απέραντου ΠΑΣΟΚ είχαν κρύψει τις διαφορές στην πολιτική, με αποτέλεσμα ότι και να ψηφίζει κάποιος να του βγαίνει πράσινο.

Τώρα τουλάχιστον έχουμε καθαρές θέσεις. Από την μία τον ΣΥΡΙΖΑ που εξοντώνοντας την μέση τάξη θέλει να δημιουργήσει μια συνομοταξία πολιτών που θα εξαρτώνται από το κράτος. Από την άλλη την φιλελέ άποψη που πιστεύει ότι ο πολίτης έχει μεγαλύτερο δικαίωμα στα χρήματα του από το κράτος.

Για την ώρα η ΝΔ μοιάζει να πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει ξανά ένα κόμμα όλων των Ελλήνων. Δεν νομίζω. Θα πρέπει να αποφασίσει ότι θα ηγηθεί της παράταξης που έχει προκύψει από την διαίρεση. Με την δυναμικότητα που είχε δείξει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν συσπείρωνε τους οπαδούς του με το «εμείς ή αυτοί». Στην σημερινή Ελλάδα το «όλα για όλους» το πάτησε η ιστορία.

*από την προσωπική του σελίδα στο facebook

Διαβάστε τους κανόνες σχολιασμού Άρθρων: Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.