Όταν ο γονέας είναι και προπονητής του παιδιού του και τα θέματα που προκύπτουν στη διαπροσωπική σχέση γονέα-προπονητή και…
παιδιού-αθλητή.

Στο περιβάλλον του αθλητισμού αναπτύσσονται συχνά καταστάσεις, οι οποίες εκφράζουν ταυτόχρονα προσωπικά διλήμματα και εσωτερικές συγκρούσεις από τη μία και έντονες διαπροσωπικές αντεγκλήσεις από την άλλη. Φαινομενικά δείχνουν ιδανικές, αν αναλυθούν ωστόσο περισσότερο, καταδεικνύονται οι προβληματικές που εμπεριέχονται. Μια από τις πιο δύσκολες συνθήκες που εμφανίζονται στο αθλητικό πλαίσιο είναι η «επιλογή» του γονέα να διατηρεί ταυτόχρονα δύο ιδιότητες, την αυτονόητη και εκείνη του προπονητή.

Η βασική δυσκολία έγκειται στην αδυναμία του γονέα-προπονητή και του παιδιού-αθλητή να διαχωρίσουν τους ρόλους τους, παρατηρείται σύγχυση των ρόλων, των απαιτήσεων και των υποχρεώσεων του ενός προς τον άλλο. Ο γονέας στο αθλητικό πλαίσιο προσπαθεί να παρέχει συναισθηματική υποστήριξη, ενώ ο προπονητής επωμίζεται κυρίως την τεχνική καθοδήγηση του αθλητή. Η συνύπαρξη των δύο ρόλων αναδεικνύει συνήθως έναν έντονα συναισθηματικά φορτισμένο προπονητή, ο οποίος εκφράζεται μέσα από τον εκνευρισμό, την απογοήτευση, τη στεναχώρια, τον ενθουσιασμό, όλα σε υπερθετικό βαθμό, όπως και η διπλή ιδιότητά του. Μια ιδιότητα η οποία ακολουθεί τον προπονητή και στο σπίτι, όπου «κανονικά» θα αναλάμβανε το ρόλο του γονέα, η σημαντικότητα όμως του αγώνα που «πέρασε» και τα έντονα συναισθήματα που άφησε πυροδοτούν διαδοχικές συζητήσεις και στο οικογενειακό περιβάλλον της προπόνησης! Για τον αθλητή και τον γονέα σ’ αυτή την περίπτωση, η προπόνηση και ο αγώνας δεν τελειώνουν σχεδόν ποτέ, τοποθετώντας τους όλο και πιο βαθιά στους ρόλους τους. Το ερώτημα που εγείρεται πρώτιστα είναι το πότε πραγματικά αποφορτίζονται;

Ο αθλητής βιώνει περισσότερο έντονα την πεποίθηση ότι η αποδοχή του ως υιού ή κόρης από τον γονέα του περνάει μέσα από την επιτυχημένη εμφάνιση στον αγώνα, την οποία καλείται να αξιολογήσει ανάλογα ο προπονητής που είναι ο γονέας του! Για τον αθλητή οι απαιτήσεις εμφανίζονται να είναι πολλαπλάσιες.

Παράλληλα, ο αθλητής νιώθει ασφαλής στον αγωνιστικό χώρο εξαιτίας πιθανόν του συναισθηματικού δεσμού με τον γονέα που είναι «πάντα» παρών στο χώρο της προπόνησης και του αγώνα, ωστόσο κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσει ότι θα χρειαστεί να ζήσει μόνος του, να αυτονομηθεί, τόσο στην καθημερινότητά του όσο και στον αθλητισμό. Η «αποδέσμευση» σε εκείνη τη χρονική στιγμή θα είναι τόσο δύσκολη όσο και αναγκαία. Ανάλογα δύσκολο είναι και για τον γονέα να αποδεσμευτεί από τη «στενή προσκόλληση» καθώς ο ιός της υπερπροστατευτικότητας προσβάλλει εύκολα αυτές τις σχέσεις!

Η διπλή ιδιότητα του γονέα-προπονητή είναι δύσκολη, χωρίς να είναι ανέφικτη. Θα χρειαστεί ειδική διαχείριση και μεγάλη υπομονή. Φαινομενικά είναι ιδανική, αν αναλυθεί ωστόσο περισσότερο, καταδεικνύει ότι υποθάλπεται μια σύγκρουση ρόλων, η οποία ορισμένες φορές καταλήγει σε «απομακρυσμένη» συνύπαρξη.

Πηγή

Διαβάστε τους κανόνες σχολιασμού Άρθρων: Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.