Κείμενο: Ζερμαίν Αλεξάκη
Εκεί όπου οι απόκρημνες πλαγιές του βουνού των Κενταύρων βουτούν στο διάπλατο Αιγαίο, η φύση αυτοσχεδιάζει στον δικό της μαγικό καμβά…
τα ακρογιάλια του Ανατολικού Πηλίου. Σε τούτη τη γαλαζοπράσινη ζωγραφιά, τα χρώματα είναι έντονα και η αρμονία περισσεύει…

Κοντοστέκεσαι λίγο στα Χάνια και αφού πάρεις βαθιά εισπνοή δροσερού βουνίσιου αέρα, βυθίζεσαι στην αγκαλιά του δάσους οξιάς και αρχίζεις να στροβιλίζεσαι σ’ έναν δρόμο που με απίστευτες στροφές θα σε κατεβάσει απότομα από τα 1.200 στο μηδενικό υψόμετρο, στην επιφάνεια της θάλασσας.

Η διαδρομή «γλείφει» τις ανατολικές πλαγιές του μυθικού βουνού και γλιστρώντας μέσα από κατάφυτα τοπία οδηγεί στα όμορφα χωριά του Αν. Πηλίου, τη Ζαγορά, τον Κισσό, τον Αγιο Δημήτριο, την Τσαγκαράδα. Ομως ακόμη και εδώ, στα πλέον απόκρυφα σημεία του πυκνοδασωμένου ανάγλυφου, πίσω από τα δασιά φυλλώματα παιχνιδίζει πάντα το Αιγαίο, το απέραντο, αεικίνητο, βαθύ μπλε.

Από τις απόμερες ακτές του Οβριού έως τα βότσαλα της Νταμούχαρης και τον μικροσκοπικό ορμίσκο της Φακίστρας, αποκαλύπτεται ένα υπέροχο φυσικό πεδίο που φλερτάρει το ίδιο αριστοτεχνικά με το βουνό, όσο και με τη θάλασσα. Ενας σιωπηλός κόσμος κρύβεται εδώ που τώρα το καλοκαίρι μεταμορφώνεται σε πραγματικό επίγειο παράδεισο όπου και οι πλέον απαιτητικοί θα βρουν το ακρογιάλι των ονείρων τους, θα χαλαρώσουν και θα επιδοθούν σε εξαγνιστικά μακροβούτια.

Ξεκινώντας από τη Ζαγορά, το μεγαλύτερο και πιο παλιό κεφαλοχώρι των παρυφών του Ανατολικού Πηλίου (απέχει 50 χλμ. από το Βόλο), υπάρχουν πολλές και ενδιαφέρουσες επιλογές για θαλασσινές αποδράσεις.

Αγιοι Σαράντα, μια καταπληκτική αμμουδιά ανάμεσα στο Χορευτό και τον Αϊ-Γιάννη
Φωτογραφίες: Θοδωρής Αθανασιάδης,

Σήμερα η Ζαγορά, το πασίγνωστο για τα περίφημα μήλα του αρχοντοχώρι, έχει πλέον καταξιωθεί και σαν δημοφιλής χειμερινός προορισμός μετά τη δημιουργία αξιόλογων ξενώνων. Από εδώ θα περάσουν το καλοκαίρι όλοι όσοι αναζητούν το άγγιγμα του πελάγους στις κοντινές παραλίες που μοιάζουν με ανοικτά «μάτια» στο Αιγαίο.

Η απλωτή αμμουδιά του Χορευτού είναι το θαλασσινό επίνειο της Ζαγοράς (8 χιλιόμετρα) και μία από τις πλέον γνωστές ακρογιαλιές του Ανατολικού Πηλίου. Η τοπιογραφία μαγεύει με την πρώτη ματιά και δικαιολογημένα έδωσε την έμπνευση στον Δροσίνη να γράψει τη «Γαλήνη». Φυσικά από τότε μέχρι σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Ο τουρισμός εδώ και αρκετά χρόνια ανακάλυψε αυτή τη μοναδική γωνιά του Πηλίου και όπως ήταν φυσικό έδωσε άλλη μορφή στον τόπο. Η παραλία του Χορευτού είναι ανοικτή, αρκετά εκτεταμένη και στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από λευκή χοντρή άμμο.

Νοτιότερα προς το ποτάμι, η ακτή διαμορφώνεται από χοντρό βότσαλο και πέτρες. Κατά μήκος της υπάρχει δρόμος που όπως είναι φυσικό στην περίοδο αιχμής (20 Ιουλίου – 20 Αυγούστου) παρουσιάζει υπερβολική κίνηση. Τα ταβερνάκια, τα εστιατόρια και τα περισσότερα ενοικιαζόμενα δωμάτια βρίσκονται δεξιά και αριστερά του δρόμου, αλλά και λίγο ψηλότερα, στις καταπράσινες πλαγιές του βουνού.

Το χωριό Αγ. Δημήτριος στο Ανατολικό Πήλιο

Οταν το Χορευτό πλημμυρίζει από εκατοντάδες αυτοκίνητα, πούλμαν και λουόμενους, αυτοί που ξέρουν ανηφορίζουν για το Πουρί, ένα πραγματικά μοναχικό χωριό με λιγοστούς, ζεστούς και φιλόξενους κατοίκους που βρίσκεται 6 χιλιόμετρα βορειότερα. Στην πλατεία του που έχει την ιδιαιτερότητα να είναι διαμορφωμένη σε τρία επίπεδα, δεσπόζει η επιβλητική βασιλική του Αγίου Δημητρίου, ενώ ολόγυρα απλώνεται ίσως το πιο πυκνό και αδιαπέραστο κομμάτι του δάσους.

Σε μικρή απόσταση ξεχωρίζει το βοτσαλωτό ακρογιάλι της Ελίτσας με το χαρακτηριστικό πέτρινο ξωκλήσι των Αγ. Πάντων στην άκρη του βράχου.

Προσεγγίζεται εύκολα από τον δρόμο που συνδέει τη Ζαγορά με το Πουρί. Πριν μπείτε στο Πουρί θα δείτε την άσφαλτο που κατηφορίζει με γρήγορες στροφές (3 χλμ.) προς τη θάλασσα.

Με τα πόδια από το Χορευτό ή από τον οικισμό Ανάληψη ακολουθώντας το παραλιακό μονοπάτι θα προσεγγίσετε τις παραλίες Παρίσαινα, Τούρκου και Ανάληψη. Όμως η έκπληξη κρύβεται στην παραλία Οβριός που μοιάζει κυριολεκτικά χαμένη μέσα σε πλατανόδασος. Παλιότερα εδώ υπήρχε το χωριό Μιτζέλα, γνωστό για τους ταρσανάδες του (ναυπηγεία) όπου οι εμπειρικοί καραβομαραγκοί κατασκεύαζαν και καλαφάτιζαν αξιόπλοα καΐκια.

Το μικροσκοπικό ακρογιάλι Αμμος προσεγγίζεται εύκολα από το χωριό Λαμπινού

Ο οικισμός καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Οι ελάχιστοι κάτοικοι που διασώθηκαν έκτισαν τη Νέα Μιτζέλα ή Αμαλιάπολη στις ακτές του Παγασητικού. Σήμερα ελάχιστα πράγματα θυμίζουν πως εδώ κάποτε ζούσαν μόνιμα εκατοντάδες άνθρωποι, καθώς η φύση με υπομονή διεκδίκησε και πάλι τον χώρο της.

Τα θεόρατα πλατάνια που σκιάζουν την έξοδο του φαραγγιού συμπληρώνουν το ιδιαίτερο τοπίο. Εκτός από την πηγή που προσφέρει καθαρό τρεχούμενο νερό και την άφθονη σκιά από τα πλατάνια, δεν υπάρχουν εξυπηρετήσεις ή άλλου είδους παροχές, ούτε φυσικά οποιαδήποτε οικιστική δραστηριότητα.

Βορειότερα ανάμεσα στο Βένετο (το βορειότερο χωριό του Πηλίου) και τον Οβριό αναπτύσσονται οι γνωστές στους σκαφάτους θαλασσοσπηλιές και οι παραλίες Κολοκυθάκι, Λιμνιώνας, Αγιος Νικολάκης (από εδώ ξεκινά το μονοπάτι που οδηγεί στη μονή Φλαμουρίου και στο Βένετο) και Πετρομέλισσο που προσεγγίζονται μόνο διά θαλάσσης.

Παπά Νερό, μια καθαρή παραλία ευτυχώς απαλλαγμένη από αυτοκίνητα

Για τους ενδιαφερόμενους να αναφέρουμε πως από το λιμάνι του Χορευτού ταχύπλοα εκτελούν -μελτεμιού επιτρέποντος- εκδρομές σε αυτές τις απάτητες παραλίες.

Οι Αγιοι Σαράντα και η Νταμούχαρη

Από το νότιο άκρο του Χορευτού εκεί όπου βρίσκεται το λιμανάκι και το κάμπινγκ ξεκινά ένας στενός ασφάλτινος δρόμος που βγάζει εύκολα μετά 1.500 μέτρα στην αμμουδιά Αγιοι Σαράντα, η οποία όμως προσεγγίζεται κι από το χωριό Μακρυρράχη (3,5 χλμ.).

Η ακρογιαλιά με τα διάφανα βαθιά νερά, κρυμμένη μέσα σε άφθονη βλάστηση θεόρατων πλατάνων και πίσω από κοφτά βράχια είναι από τις ωραιότερες του Ανατολικού Πηλίου. Παρ’ όλο που είναι ευάλωτη στο μελτέμι, μαζεύει αρκετό κόσμο ειδικά τον Αύγουστο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα παρκαρίσματος. Υπάρχει ταβέρνα, ενώ ενοικιάζονται και λίγα δωμάτια σε μικρή απόσταση από την ακτή.

Στην αφροκέντητη δαντέλα του Αιγαίου ξεχωρίζει το ακρογιάλι του Αϊ-Γιάννη

Λίγο νοτιότερα από την παραλία των Αγίων Σαράντα, κρύβεται η ερημική βοτσαλωτή παραλία Μπάνικας. Θα έρθετε στο χωριό Μακρυρράχη και θ’ ακολουθήσετε τον στενό χωματόδρομο που κάποια στιγμή καταλήγει σε αδιέξοδο. Από εδώ τον λόγο έχουν τα πόδια. Η παραλία έχει χοντρό βότσαλο και σκιάζεται από πλατάνια. Φυσικά πρόκειται για απολύτως απόμερη ακρογιαλιά που σπάνια την προτιμούν οι επισκέπτες, καθώς τα νερά εδώ είναι πολύ κρύα λόγω υποθαλάσσιων πηγών.

Ανάμεσα σε Μπάνικα και Αγίους Σαράντα, πίσω από τον χαρακτηριστικό βράχο Καλόγερο βρίσκεται μια ακόμη μικροσκοπική παραλία, γνωστή στον νεόκοσμο για το beach bar που λειτουργεί εδώ πάνω από 10 χρόνια. Προσεγγίζεται εύκολα με μονοπάτι από το νότιο άκρο της ακρογιαλιάς των Αγίων Σαράντα.

Τα ορεινά χωριά Κισσός, Ανήλιο, Αγιος Δημήτριος, Μούρεσι βρίσκουν θαλασσινή διέξοδο στα ακρογιάλια Αϊ-Γιάννης, Παπά Νερό και Νταμούχαρη.

Μυλοπόταμος, ίσως η γνωστότερη παραλία του Πηλίου

Αντίγραφο του Χορευτού ή το αντίστροφο η παραλία του Αϊ-Γιάννη, συγκεντρώνει κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο. Σχεδόν ποτέ η αμμουδιά δεν αδειάζει από τους χιλιάδες λουόμενους που την κατακλύζουν μόλις τα νερά ζεσταθούν από τις πρώτες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου. Ομπρέλες, ξαπλώστρες και πολύχρωμες πετσέτες καταλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο της ακρογιαλιάς. Κατά μήκος της, ανάμεσα στα πλατανοδάση, συνωστίζονται άφθονα ξενοδοχεία, εστιατόρια και εξοχικές κατοικίες που συνεχώς πολλαπλασιάζονται αλλοιώνοντας τη φυσιογραφία της περιοχής.

Βορειότερα πίσω από τα βράχια του λιμενοβραχίονα προσεγγίζεται με σύντομο μονοπάτι η μικρότερη και σαφώς πιο ήσυχη παραλία της Πλάκας.

Λίγο πιο νότια από τον Αϊ-Γιάννη θα συναντήσετε την ακτή Παπά Nερό όπου ευτυχώς ο δρόμος δεν τρέχει κατά μήκος της. Είναι οργανωμένη και αρκετά δημοφιλής κυρίως λόγω της ολόλευκης και πεντακάθαρης αμμουδιάς της.

Στη συνέχεια, εύκολα προσβάσιμος είναι ο ορμίσκος της Νταμούχαρης.

Εγκλωβισμένο ανάμεσα στα πολύκοσμα και κορεσμένα καλοκαιρινά θέρετρα του Πηλίου το λιμανάκι της Νταμούχαρης έχει διατηρήσει στο ακέραιο το χρώμα και την αυθεντικότητά του, δικαιολογώντας απόλυτα το όνομά του το οποίο σύμφωνα με την παράδοση προήλθε από σύντμηση της φράγκικης φράσης «d’ amour» (όλο χάρη).

Θα σας κουράσει το απότομο μονοπάτι, φτάνοντας όμως στη Φακίστρα σίγουρα θα νιώσετε δικαιωμένοι

Ο κλειστός όρμος της Νταμούχαρης υπήρξε σημαντικό αγκυροβόλιο καθώς ήταν το μοναδικό, φυσικά προστατευμένο λιμάνι του Ανατολικού Πηλίου και ως εκ τούτου σταθμός ανεφοδιασμού και επίνειο των κοντινών χωριών. Ενα μικρό, αλλά ισχυρό κάστρο προστάτευε τις αποθήκες από τους πειρατές ενώ ίσως κάπου εδώ να βρισκόταν και η αρχαία πόλη Μύραι.

Στη σύγχρονη Νταμούχαρη γυρίστηκαν αρκετές σκηνές της ταινίας «Mama mia». Ενα παραδοσιακό ταβερνάκι εκεί που δένουν τα καΐκια, μια βοτσαλωτή παραλία λίγο νοτιότερα, ένα-δυο εστιατόρια και νεόκτιστοι ξενώνες, αποτελούν τη μαγική συνταγή για μια χαλαρωτική απόδραση σε τούτη τη χαρισματική γωνιά.

Τα αυτοκίνητα δεν φτάνουν έως την παραλία και το λιμάνι. Ετσι μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου χωρίς ενοχλητικούς θορύβους και μυρωδιές καυσαερίων. Το ακρογιάλι έχει χοντρό βότσαλο και προσεγγίζεται εύκολα από το λιμάνι με καλντερίμι εκατό μέτρων. Ενα καλαίσθητο ξύλινο γεφύρι οριοθετεί την ανηφορική πεζοπορική διαδρομή που οδηγεί στην Τσαγκαράδα και καλύπτει υψομετρική διαφορά 450 μέτρων.

Παραλία Βρυός, εδώ στο βορειότερο άκρο του Πηλίου βρισκόταν η Παλιά Μιτζέλα που κατέστρεψαν οι Τούρκοι

Ο Μυλοπόταμος και το μυστικό της Φακίστρας
Στ’ ανατολικά του βουνού, η Τσαγκαράδα κρυφοκοιτάζει μέσα από δασιά φυλλώματα το πέλαγος. Τρομαγμένοι από τις πειρατικές επιδρομές που μάστιζαν τα παράλια του Αιγαίου, οι άνθρωποι πήραν τα βουνά και αναζήτησαν καταφύγιο στα πυκνά δάση του Πηλίου τα οποία κάλυπταν σαν ζούγκλα τις ανατολικές πλαγιές του. Με την πάροδο του χρόνου, τα σκόρπια σπίτια έγιναν οικισμοί και οι κάτοικοι καταπιάστηκαν με το εμπόριο και τη θάλασσα. Ετσι από τα μέσα του 16ου αιώνα εμφανίζεται η Τσαγκαράδα με τις τέσσερις αυτόνομες γειτονιές της, απλωμένες σε απόσταση μεταξύ τους.

Από την Τσαγκαράδα (συνοικία Αγίας Παρασκευής) προσεγγίζεται μετά 5 χιλιόμετρα η ακτή του Μυλοπόταμου που είναι από τις πιο γνωστές και θεωρείται από τις ομορφότερες του θεσσαλικού βουνού, αλλά σίγουρα και από τις πιο πολύκοσμες. Η παραλία είναι τρίδυμη, χωρισμένη με βράχια και τα νερά είναι κρυστάλλινα. Ενα μικρός χώρος parking που σχεδόν ποτέ δεν επαρκεί, εξυπηρετεί τους λίγους τυχερούς και στην πρώτη παραλία υπάρχει ταβέρνα.

Η Μονή Λαμπηδόνας, σύμφωνα με την παράδοση ενσαρκώνει το τάμα κάποιου ναυτικού, που γλίτωσε από τη λυσσαλέα θάλασσα

Για πιο απομονωμένες καταστάσεις θα πρέπει να αναζητήσετε το ακρογιάλι της Φακίστρας. Θα έρθετε στη συνοικία της Αγίας Κυριακής κι από εκεί ακολουθώντας ταμπέλες θα συνεχίσετε για 3 χιλιόμετρα σε ασφάλτινο δρόμο ώσπου να βγείτε σε χαρακτηριστικό αδιέξοδο. Εδώ στο διαμορφωμένο πλάτωμα θα αφήσετε το όχημά σας και θα περπατήσετε το έντονα κατηφορικό μονοπάτι (στα δύσκολα σημεία υπάρχει κουπαστή) που θα σας φέρει μετά 300 μέτρα στη Φακίστρα.

Η παραλία είναι ζωσμένη από θεόρατους βράχους, άγρια βλάστηση και βρέχεται από πεντακάθαρα, γαλαζοπράσινα νερά. Πρέπει να έχετε μαζί σας νερό καθώς η κατάβαση και η ανάβαση μες το λιοπύρι είναι επίπονη υπόθεση.

Το χωριό Ξουρίχτι απέχει από τη συνοικία του Ταξιάρχη της Τσαγκαράδας μόλις 2,5 χιλιόμετρα. Αφού διασχίσετε το χωριό, μόλις 1.000 μέτρα μετά τα τελευταία σπίτια θα δείτε τον στενότερο αλλά ασφάλτινο δρόμο που κατηφορίζει για τη θάλασσα. Δεν θα χρειαστεί να διανύσετε περισσότερα από 3,5 χιλιόμετρα για να βγείτε στην παραλία του Λιμνιώνα που απλώνει το αμμουδερό τόξο της ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια. Διαθέτει φυσική σκιά αλλά βέβαια και εδώ φυσάει δυνατός πελαγίσιος άνεμος σηκώνοντας μεγάλα κύματα που ανακατεύουν την άμμο.

Εξίμισι χιλιόμετρα νότια από το Ξουρίχτι συναντάτε το ήσυχο και παραδοσιακό χωριό Λαμπινού. Αφού διασχίσετε τις γειτονιές περνάτε μπροστά από το μοναστήρι της Παναγιάς Λαμπηδόνας που ξεχωρίζει με την καλαίσθητη αρχιτεκτονική του και πέφτετε στη μικροσκοπική, μα πανέμορφη παραλία Αμμός με το συμπαθητικό ταβερνάκι που εκτός από φαγητό προσφέρει και πολύτιμη σκιά.

Σε τούτη την ειδυλλιακή γωνιά του Ανατολικού Πηλίου με το κύμα να χαϊδεύει απαλά την άμμο και την αύρα του βουνού να δροσίζει το δέρμα, κλείνουμε το σύντομο οδοιπορικό μας στις ακτές των Κενταύρων.

Σίγουρα οι εξερευνήσεις δεν σταματούν εδώ, καθώς η πανέμορφη αυτή γωνιά της Ελλάδας κρύβει ακόμη άπειρες εκπλήξεις, τόσο στην παράκτια ζώνη όσο και στο δασοσκέπαστο θεσσαλικό βουνό. Εξάλλου ποιος μπορεί να τραβήξει διαχωριστικές γραμμές στη φύση και να βάλει όρια στην ομορφιά της;