Γράφει ο  Χριστόφορος Κωνσταντίνος
Είναι φορές που δεν ξέρεις αν πρέπει να κάτσεις και να γράψεις όλα αυτά που σκέπτεσαι στο χαρτί. Λες μπορεί να μη σε καταλάβουν. Μπορεί να σε πουν υπερβολικό. Όμως όταν έχεις…
περάσει από την παλαίστρα, όταν υπάρχουν άνθρωποι που σαν και σένα έχουν δώσει ένα μικρό κομμάτι του εαυτού τους σε αυτό που λέγεται «Πάλη», τότε λες γιατί να μην τα γράψω; Εκείνοι σίγουρα θα με καταλάβουν. Βλέπω στα πρωταθλήματα φίλους προπονητές με το άγχος στα μάτια για το αύριο της πάλης. Το έχω κι εγώ αυτό το βλέμμα πολλές φορές, είναι αλήθεια. Υπάρχουν κάποιοι λόγοι όμως που με κάνουν να το ξεπερνώ.

Πως νιώθεις όταν ξέρεις ότι οι αθλητές σου δεν έχουν παπούτσια και μαγιό να βάλουν; Πως νοιώθεις όταν σε κάθε προπόνηση βλέπεις κάποιον αθλητή σου με παλιά και μπαλωμένα ρούχα; Τι κάνεις όταν βλέπεις ένα παιδάκι 13 χρονών να παλεύει στην προπόνηση με τα σκισμένα αθλητικά του; Εσύ, ο προπονητής θα βάλεις από την τσέπη σου λεφτά για να του πάρεις παπούτσια, όσο φτωχός και να είσαι και συ. Γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς να βλέπεις αυτά τα μεγάλα υγρά μάτια να σε κοιτάνε με αυτό το βλέμμα. Σε πληγώνει η παραπονεμένη ματιά του αλλά ξέρεις ότι είναι αγωνιστής. Ξέρεις ότι παλεύει για να γίνει μεγάλος. Έχει υπομονή, έχει πίστη, έχει θέληση, έχει όνειρα.

Όμως τώρα πια ζεις σε μια χώρα που δεν προσφέρει τίποτα. Ζεις σε ένα κόσμο που θέλει να σβήσει την πάλη από το προσκήνιο. Τι θα κάνεις; Θα το αφήσεις να περάσει έτσι; «Και τι μπορώ να κάνω δηλαδή; Άλλοι κάνουν κουμάντο, εγώ είμαι πολύ μικρός για να αντιδράσω», θα έρθεις και θα μου πεις. Ε, λοιπόν κάνεις λάθος. Γιατί είσαι υποχρεωμένος να παλέψεις για αυτό το παιδί που έχει όνειρα. Για αυτό το παιδί που σε κοιτάζει κάθε εβδομάδα βουρκωμένο γιατί το λυγίζει η ανέχεια. Γι’ αυτό το παιδί που σου απλώνει το χέρι να το βοηθήσεις. Ξέρουμε όλοι καλά ότι ο ρόλος του προπονητή πλέον είναι ένας «Γολγοθάς», αλλά όταν κοιτάς τα «παιδιά» σου δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να τον ανέβεις.

Δεν μου αρέσει να πλατειάζω και ούτε να λέω μεγάλα λόγια, αλλά τα μεγάλα λόγια καμιά φορά χρειάζονται για να ξυπνήσουμε. Το να παραμείνει η πάλη ολυμπιακό άθλημα το χρειαζόμαστε για πολλούς λόγους. Όμως ο μεγαλύτερος είναι για να κάνουν οι αθλητές μας επιτυχίες και να αποκαταστήσουν τη ζωή τους. Μπορεί να φαίνομαι κυνικός αλλά η αλήθεια στη σημερινή Ελλάδα με την τωρινή ανέχεια είναι, ότι έχει μεγίστη σημασία η οικονομική αποκατάσταση των αθλητών οι οποίοι τα επόμενα χρόνια θα παλεύουν για μια καλύτερη ζωή. Σίγουρα εμείς που αγαπάμε την πάλη δεν νοιαζόμαστε μόνο γι’ αυτό. Παλεύουμε ακόμα για ένα κλαδί ελιάς, για να δεις το χέρι του αθλητή σου ψηλά, για να δεις το γεμάτο βλέμμα στα μάτια του αλλά και για να δώσεις το χέρι στον αντίπαλο και να τον παρηγορήσεις. Να του πεις «δεν πειράζει, την επομένη φορά». Εμείς όμως είμαστε τα κατάλοιπα μιας εποχής που επέλεξαν να την σκοτώσουν. Δεν θέλουν ιδεώδη στον αθλητισμό, δεν θέλουν υψηλά ιδανικά, δεν θέλουν αγωνιστές.

Όμως εμείς οφείλουμε να αντισταθούμε. Πρέπει να μιλάμε στα «παιδιά» μας για την ιστορία της πάλης. Πρέπει να μιλάμε στον κόσμο για την ιστορία της πάλης. Πρέπει να κάνουμε τους γύρω μας να μας αγαπήσουν. Πρέπει να βρούμε τρόπο να έχουν όλα τα παιδιά παπούτσια, φόρμες κλπ. Να μην μοιάζουμε σκορποχώρι χωρίς τελειωμό. Να βρούμε χορηγούς. Να κάνουμε το άθλημα μας ξανά επικερδές για τα σωματεία. Όχι για να γεμίσουμε την τσέπη μας, αλλά για να αποδείξουμε ότι λέμε αλήθεια όταν λέμε ότι αγαπάμε την πάλη. Γιατί η αγάπη θέλει πράξεις κι όχι μόνο λόγια. Η σωτηρία δεν θα έρθει από το κράτος, δεν θα έρθει από την Γ.Γ. Αθλητισμού, δεν θα έρθει από την Ε.Ο.Φ.Π.. Θα έρθει από εμάς τους ίδιους. Γιατί εμείς είμαστε, ο κορμός, τα πόδια και το κεφάλι της πάλης, αρκεί να το πιστέψουμε.

Δεν γίνεται άλλο πια να περιμένουμε στη μέση του ωκεανού να σωθούμε από άλλους, πρέπει φίλοι μου επιτέλους να κολυμπήσουμε…

Πηγή