Συνέντευξη: Λουκάς Κατσίκας
Μοναχικός καπετάνιος στο δικό του σκάφος, διέσχισε άφοβα μέσα στις δεκαετίες τους ωκεανούς και τις τρικυμίες της λογοτεχνίας και…
κατάφερε να χαράξει τη δική του εξαιρετική συγγραφική πορεία, φτάνοντας να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας. Και στα 68 του, ο συγγραφέας της Μαύρης Ντάλιας και του L.A. Confidential παραμένει στον αφρό και στην επικαιρότητα.

Πιστεύετε ότι η πολιτική παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως θέμα στις μέρες μας απ’ ότι το έγκλημα; Ή νομίζετε ότι και τα δύο συγχέονται;

Μην συνεχίζετε, γιατί θα βγείτε χαμένος. Πρέπει να ξέρετε ότι δεν σχολιάζω ποτέ ζητήματα επικαιρότητας και δεν ασχολούμαι με πολιτικά θέματα. Δεν ενδιαφέρουν εμένα και δεν ενδιαφέρουν την κουβέντα μας. Δεν θα με ακούσετε να μιλάω για τη σημερινή Αμερική και τα προβλήματά της. Αγνοώ την κουλτούρα των ημερών μας, δεν παρακολουθώ τηλεόραση, δεν διαβάζω εφημερίδες. Με αποσπούν από την δουλειά μου. Ζω συνειδητά σε ένα κενό. Μου αρέσει να βρίσκομαι καθισμένος στο σκοτάδι και στην σιγουριά που μου προσφέρει η άγνοιά μου. Μου αρέσει η απομόνωση που έχω διαλέξει για τον εαυτό μου. Επίσης πρέπει να σας πω ότι δεν έχω υπολογιστή, ούτε γραφομηχανή. Γράφω εξακολουθητικά στο χέρι. Είμαι παλιομοδίτης.

Ακούτε μουσική όταν γράφετε;

Οταν γράφω, δεν ακούω τίποτα. Οταν βρίσκομαι, όμως, με τις ώρες καθισμένος στο σκοτάδι και συγκεντρώνω τις σκέψεις μου, τότε ακούω μουσική. Ακούω Μπετόβεν, Μπραμς, Σούμπερτ, Σούμαν, Σοπέν, Λιστ, Ραχμάνινοφ…

Το κλισέ θα ήταν να ακούγατε τζαζ…

Μόνο που εγώ είμαι τύπος της κλασικής. Και δεν αντέχω τα κλισέ.

Τι νομίζετε ότι σας ωθεί στο να συνεχίζετε να γράφετε με τέτοια ακατάπαυστη συχνότητα;

Είναι απλό: έχω σπουδαίες ιστορίες να διηγηθώ. Ο καλός Κύριος με προίκισε με ένα χάρισμα και προσπαθώ να το υπηρετήσω.

Στο ξεκίνημα του «American Tabloid» ισχυρίζεστε ότι η «Αμερική δεν υπήρξε ποτέ αθώα». Τι ακριβώς εννοείτε;

Κάτι απλό και σαφές: ότι η Αμερική είναι μια χώρα θεμελιωμένη επάνω στην αποικιοκρατική ασυδοσία, την εδαφική λεηλάτηση, την ανθρώπινη εκμετάλλευση και το δουλεμπόριο, τον θρηκευτικό εξτρεμισμό και τη γενοκτονία. Εγώ προσωπικά νιώθω τυχερός που γεννήθηκα Αμερικάνος στα μισά του προηγούμενου αιώνα και όχι νωρίτερα. Η γεωγραφία αυτής της χώρας με ευνόησε και υπήρξε εξαρχής το πεπρωμένο μου. Γεννήθηκα στην καρδιά του Λος Αντζελες, στο αποκορύφωμα της περιόδου όπου μεσουράνησε το φιλμ νουάρ. Ηταν όλα έτοιμα για μένα…

Εξομολογηθήκατε παλαιότερα ότι δεν θέλετε να ξανακούσετε ποτέ τον χαρακτηρισμό «νουάρ» να συγχέεται με δουλειά σας. Μου λέτε γιατί;

Το νουάρ ως λογοτεχνικό και κινηματογραφικό είδος έχει πεθάνει. Εμφανίστηκε στο σινεμά αμέσως μετά τον πόλεμο και καρποφόρησε για μια περίοδο μεταξύ του 1945 και των τελών του ’50. Αυτό ήταν όλο. Από εκεί και πέρα έχουμε ένα αναμάσημα των ίδιων βαρετών πραγμάτων. Η μοιραία γυναίκα, ο μοναχικός ντετέκτιβ και ένα σωρό μαλακίες. Το ίδιο ισχύει και στη λογοτεχνία. Γι’ αυτό προσπάθησα συνειδητά να απομακρυνθώ από αυτά τα στερεότυπα. Το δικό μου νουάρ δεν είναι μια χούφτα μαλάκες που καπνίζουν και ξεστομίζουν σκληρές κουβέντες. Αυτό που σου προσφέρω εγώ είναι κοινωνικό σχόλιο επάνω στην υπαρκτή μας Ιστορία.

Εχουν τρυπώσει ποτέ σε βιβλία σας άνθρωποι του οικείου περιβάλλοντος σας;

Κάποια γυναίκα, ίσως… Πολύ ωραία ερώτηση! Στην μέχρι τώρα ζωή μου έχω ζητήσει από ένα σωρό γυναίκες να με παντρευτούν. Οι περισσότερες έχουν αρνηθεί, δυο απάντησαν θετικά και μία με χώρισε. Ενα Σάββατο βράδυ, όμως, πολλά χρόνια πριν, ήμουν στη Νέα Υόρκη με μια συνομίληκή μου γυναίκα την οποία επιθυμούσα από καιρό. Ονομαζόταν Κέι Λέικ, ήταν καθηγήτρια σε κολέγιο και το ύψος της απαιτούσε έναν εξίσου ψηλό άντρα να τη συντροφεύει. Οντας αισθητά ψηλός, έκρινα σωστό να της ζητήσω να με παντρευτεί. Μου είπε «Αντε γαμήσου, Ελρόι. Ούτε αν ήσουν ο τελευταίος άντρας στη γη» και η κουβέντα έληξε εκεί. Με προκάλεσε, όμως, να δημιουργήσω μια εντελώς φανταστική ηρωίδα σε κάποιο από τα βιβλία μου και να της δώσω το όνομά της. Ετσι γεννήθηκε η Κέι Λέικ της «Μαύρης Ντάλιας». Αυτήν τη στιγμή που μιλάμε έχει περάσει τα εξήντα και είναι σίγουρα παντρεμένη.

Πηγή