Για 24 επώδυνα χρόνια, ο Pascal Coler υπέφερε μόνος και αποκομμένος από τον κόσμο, εξαιτίας της παραμόρφωσης του προσώπου του που προκλήθηκαν από όγκους…

Ο Pascal σταμάτησε να βγαίνει έξω, όταν δε μπορούσε να αντέξει άλλο τα αδιάκριτα βλέμματα και τα πειράγματα.

Ο Pascal υποφέρει από μια γενετική διαταραχή που καλείται Von Recklinghausen, γνωστή και ως νευροϊνωμάτωση, προκαλεί την εμφάνιση όγκων σε όλο το σώμα του ασθενή, πάνω στα νεύρα και το δέρμα, και μπορεί μέχρι και  παραμόρφωση οστών. Οι όγκοι μπορούν να γίνουν καρκινικοί και πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά.

Η ασθένεια Von Recklinghausen είναι μια περίπλοκη κατάσταση και η θεραπεία δεν είναι εύκολη. Οι όγκοι μπορούν να προσβάλλουν οποιοδήποτε όργανο στο σώμα, σε διαφορετικά όργανα ταυτόχρονα, συμπεριλαμβανομένων του εγκεφάλου. Για τον Pascal ήταν ένας εφιάλτης από την παιδική του ηλικία, καθώς οι όγκοι είχαν κάνει την εμφάνισή τους στο πρόσωπό του από την ηλικία των 6 ετών.

Ωστόσο, όλα αυτά άλλαξαν όταν μια ομάδα χειρουργών στη Γαλλία, με επικεφαλή τον Laurent Lantieri, βρήκαν έναν δωρητή που χάρη σε αυτόν θα μπορούσε να γίνει μεταμόσχευση προσώπου. Η εγχείρηση μεταμόρφωσε τόσο το πρόσωπο του Pascal όσο και τη ζωή του…

Όταν ο Δρ. Lantieri πρότεινε την εγχείρηση, μόνο μια τμηματική μεταμόσχευση προσώπου είχε επιτευχθεί. Η διαδικασία είχε μεγάλους κινδύνους. Υπήρχε κίνδυνος θνησιμότητας για τον Pascal, κατά τη διάρκεια της εγχείρησης.

O Pascal όμως ήταν ενθουσιασμένος. «Επιτέλους είχε έρθει η ευκαιρία μου. Ακόμα και με τον κίνδυνο να πεθάνω, δεν υπήρχε περίπτωση δισταγμού.» Μετά από 16 ώρες χειρουργείου, ο Pascal απέκτησε καινούριο πρόσωπο και ήταν πιο ευτυχισμένος από ποτέ.

Το χειρουργείο δεν ήταν μόνο για αισθητικό σκοπό. Ο Δρ. Lantieri και η ομάδα του προσεκτικά ένωσαν νεύρα και αγγεία, έτσι ώστε ο Pascal να νιώθει το πρόσωπό του. «Η εγχείρηση έφερε την επανάσταση στη ζωή μου. Μπορώ να ζήσω ως άνθρωπος για πρώτη φορά. Οι άνθρωποι στο δρόμο με κοιτάζουν πλέον τελείως διαφορετικά. Πλέον δεν σταματούν να με κοιτάξουν ή να φωνάξουν προσβολές. Αντίθετα, με αποδέχονται.»

Έχοντας νέο πρόσωπο, ο Pascal κοιτάζει μπροστά στο μέλλον του, όπου πλέον δεν χρειάζεται να κρύβεται σπίτι του. «Μέχρι και ονειρεύομαι τον εαυτό μου με το καινούριο μου πρόσωπο. Και γιατί όχι να μη βρω μια σύζυγο και να φτιάξω οικογένεια;»