Δύο τεράστιες εκτάσεις – «φιλέτα», μέσα στην προστατευόμενη περιοχή Στροφυλιάς – Κοτυχίου, φέρεται να έχουν στην ιδιοκτησία…
τους οι Ιερές Μονές Μεγάλου Σπηλαίου και Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Η Ι. Μ. Μεγ. Σπηλαίου, σύμφωνα με πληροφορίες, κατέχει έκταση 11.000 στρεμμάτων στα διοικητικά όρια της Αχαΐας, ενώ η Ι. Μ. Ταξιαρχών περί τα 4.500 στρέμματα στην Ηλεία.

Η Βασιλική και Σταυροπηγιακή Ιερά Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας είναι ένα από τα πιο ιστορικά και σημαντικότερα μοναστήρια της Πελοποννήσου.

Το παραλιακό δάσος της Στροφυλιάς εκτάσεως 20.000 στρεμμάτων, χαλεπίου πεύκης και κουκουναριάς μαζί με τις λιμνοθάλασσες Κοτυχίου – Προκόπου και Καλογριάς και τα Μαύρα Βουνά είναι Προστατευόμενη Περιοχή (Εθνικό πάρκο – Natura 2000, Συνθήκη Ramsar) με την αριθ. 12365/2009 Φ.Ε.Κ. 159 Δ/2009 Κοινή Υπουργική Απόφαση χρειάζεται αυξημένη προστασία.

Με χρυσόβουλα και φιρμάνια

Οι εκτάσεις αυτές όπως ισχυρίζονται οι Ιερές Μονές έχουν περιέλθει στην κατοχή τους από τον προπερασμένο αιώνα με χρυσόβουλα και φιρμάνια. Στις αρχές του 1900  κτηνοτρόφοι από την ορεινή Αρκαδία (Βυτίνα) ενοικίαζαν κατά την χειμερινή περίοδο την βοσκή του δάσους για τα αιγοπρόβατά τους, από την Ι. Μ. Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων. Τα καλοκαίρια πήγαιναν στην Αρκαδία. Το έτος 1923 η κυβέρνηση Πλαστήρα, ακύρωσε τα παραχωρητήρια εκτάσεων του τότε Βασιλικού κτήματος Μανολάδας, προς τον Διάδοχο και μετέπειτα Βασιλέα Κωνσταντίνο και απαλλοτρίωσε τις αγροτικές εκτάσεις που είχαν οι Ι. Μ. Μεγάλου Σπηλαίου και Ταξιαρχών Αιγιαλείας. Τα δάση των Ιερών Μονών αυτών, εξαιρέθηκαν της απαλλοτριώσεως.

Η βοσκή των ζώων πλέον στο δάσος ήταν ελεύθερη στην κτηνοτροφία της περιοχής. Για την διαμονή των στο δάσος, οι κτηνοτρόφοι κατασκεύαζαν, με την έγκριση των Ι. Μονών, καλύβες.

Σήμερα οι  εκτάσεις αυτές είναι προστατευόμενες περιοχές και δεν τίθεται θέμα δόμησης. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: «τί στην ευχή θέλουν οι Μονές και τα θεωρούν ιδιόκτητα;»

Πηγή