Ένα αποκαλυπτικό οδοιπορικό στα μέρη όπου έζησε, έδρασε και προσευχόταν ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης…

Το ΕΛΛΑΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος ταξίδεψαν μέχρι την ορεινή Αρκαδία και το Λιμποβίτσι, όπου βρίσκονται τα περίφημα “κολοκοτρωνέϊκα λημέρια”, τόπος συνάθροισης και δράσης των αρματωλών που δοξάστηκαν στο πεδίο της μάχης, ελευθερώνοντας την Ελλάδα από αιώνες τουρκικής σκλαβιάς!

Μετά από μια περιήγηση στο σπίτι του Κολοκοτρώνη, κατευθυνόμαστε προς το Χρυσοβίτσι, όπου υπάρχει η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί ο Αρχιστράτηγος του Απελευθερωτικού Αγώνα, όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του, προσευχόταν για να πάρουν δύναμη οι Έλληνες. Λέει χαρακτηριστικά:

«Έκατσα που εσκαπέτισαν με τα μπαϊράκια τους απεκατέβηκα κάτω. Ήταν μιά εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς…Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ’ ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου, ασπάσθηκα την εικόνα της, βγήκα από το εκκλησάκι, πήδηξα στο άλογό μου και έφυγα. Σε λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν οχτώ αρματωμένοι, ο εξάδελφός μου ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά ανήψια του. – Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, μου είπε ο Αντώνης. Ούτε στην Αλωνίσταινα. Είναι φευγάτοι. – Ας μη είναι κανείς αποκρίθηκα. Ο τόπος σε λίγο θα γιομίση παλληκάρια…Ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του».

Η πίστη και η φιλοπατρία του Κολοκοτρώνη, όπως και των άλλων αγωνιστών του 1821, ήταν τα στοιχεία που στάθηκαν καθοριστικά για την λευτεριά του Έθνους μας: Κι επειδή τελευταία μερικοί κάνουν πως τα…ξεχνούν, τους τα υπενθυμίζουμε με αδιάψευστα ντοκουμέντα όπως το επόμενο βίντεο, από τα μέρη όπου ζήταγε την βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου ο μεγάλος Κολοκοτρώνης!

—————————————————————————————-

Όσιος Παΐσιος: Η Παναγία τρέχει αμέσως να μας Βοηθήσει

– Γέροντα, γιατί η Παναγία άλλοτε µου δίνει αµέσως αυτό που της ζητώ και άλλοτε όχι;
– Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αµέσως στην προσευχή µας όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουµε λίγη παλληκαριά.

Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προιστάµενος να πάω ένα γραµµα στην Μονή Ιβήρων.

Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιαµιση ώρα µε τα πόδια.
Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο• µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε.

Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γραµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθη.

Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζωµαι. Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµο µου: «Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δη κανείς και αρχίση να µε ρωτάη τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµος να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήση κάτι.

Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµο και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πραγµατα θα ενοχλής την Παναγία;». Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµι, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπι σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα µε έπιασαν τα κλαµατα, ούτε ήθελα να φάω πιά … Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζη και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πη αυτό!

Πηγή