Τα ουδετερόθρησκα σχολεία που προτείνονται ως λύση στην πνευματική “καταπίεση” των παιδιών δεν είναι…
και τόσο αθώα. Σε ένα Κράτος όπου υπάρχουν κατά 95% Χριστιανοί “καταπατούνται” τα δικαιώματα του υπόλοιπου ποσοστού που ανήκουν σε άλλες θρησκείες ή δόγματα. Όταν δια της πλαγίας οδού επιχειρείται η “λείανση” της θρησκευτικής συνείδησης του κόσμου, η πιο αήθης επίθεση γίνεται στα παιδιά. Στο τέλος καταλήγουν άχρωμοι και πνευματικά άγονοι ενήλικες που ζουν χωρίς Θεό με ότι αυτό συνεπάγεται. Άνθρωπος χωρίς Θεό είναι φτερό στον άνεμο, μιας και δεν έχει έλεγχο των παθών του ούτε κάποιον να στηριχτεί όταν χρειάζεται. Γίνεται έρμαιο των ορέξεών του και υποχείριο οποιουδήποτε μπορεί να του επιβληθεί.
Το σωστό και δίκαιο όμως είναι να μην προσβάλλονται τα πνευματικά και θρησκευτικά πιστεύω κανενός ανθρώπου. Εκεί πάνω πρέπει να βρεθεί μια λύση που θα ικανοποιεί όλους. Αυτή δεν μπορεί να είναι η απαγόρευση της εκδήλωσης του θρησκευτικού αισθήματος του μεγαλύτερου ποσοστού του πληθυσμού της χώρας. Θα μπορούσε π.χ. να δημιουργηθούν τμήματα όπου μαθητές άλλων θρησκειών θα τις διδάσκονται ή άλλες λύσεις που θα ικανοποιούν όλους τους εμπλεκόμενους. Η επιβολή της αθεΐας όμως δεν είναι λύση. Είναι σαν το μύθο του Αισώπου όπου η αλεπού με την κομμένη ουρά ήθελε να επιβάλλει την κατάστασή της και στις άλλες. Αντί να βγάζουμε το Θεό από τη ζωή μας, να προσπαθήσουμε να ζήσουμε κατά το πνεύμα Του μπας και φτιάξουμε τον κόσμο μας καλύτερο !