Στην Τουρκία τις προηγούμενες μέρες παίχτηκε ένα δράμα το οποίο έχει…
πολλές διαστάσεις. Αποτέλεσμα αυτού εκατοντάδες νεκροί ,τραυματίες και μια κοινωνία που διχάζεται υπό το βάρος της “Δημοκρατίας” του Σουλτάνου. Οι απόψεις διίστανται για το ποιος ξεκίνησε το πραξικόπημα. Μπορεί να είναι και το ίδιο το καθεστώς, αναφέρουν πολίτες της γείτονος. Όπως και να ‘χει οι πληγές που άνοιξαν δύσκολα θα κλείσουν.
Ο Σουλτάνος θα ισχυροποιήσει τη θέση του αφανίζοντας, με δικαιολογία το πραξικόπημα, τους πολιτικούς του αντιπάλους, διορίζοντας δικούς του ανθρώπους, και ο κόσμος θα περιοριστεί τόσο πολύ σε βαθμούς ελευθερίας που δεν θα διαφέρει η ζωή τους σε τίποτε από εκείνους που βιώνουν απολυταρχικά καθεστώτα. Όλος ο πλανήτης ανακουφίστηκε που οι στρατιωτικοί δεν κατέλαβαν την εξουσία. Όμως θα ανακουφιστούν με την ασυδοσία του Προέδρου που έχει αμολυθεί ως ταύρος μαινόμενος σε υαλοπωλείο; Τελικά ποιά έκβαση θα ήταν η καλύτερη για την Τουρκία και τον κόσμο ολόκληρο; Μήπως καμία από τις δύο εκδοχές της ίδιας πολιτικής; Ότι έγινε έχει σαν στόχο την πλήρη υποταγή του κοινού αισθήματος με ψευδαισθήσεις Δημοκρατίας όπου ο ένας και απόλυτος μονάρχης πράττει το κοινό καλό. Είναι σαν τον καλό Βασιλιά των παραμυθιών που κρατούσε κλεισμένη την Πριγκήπισσα στον πύργο για να την φυλάξει από τον Δράκο. Όμως ο δράκος του παραμυθιού συμπίπτει με τον Βασιλιά και τελικά η πριγκηποπούλα θα μείνει κλεισμένη στον πύργο για το καλό της!
Το παραμύθι τελικά δε σταμάτησε στα παλιά χρόνια. Συνεχίζει να εφαρμόζεται απτόητα και ένας Θεός ξέρει που θα σταματήσει. Ας μην υπάρχουν λοιπόν αυταπάτες Δημοκρατίας σε τέτοιες περιπτώσεις. Όταν βλέπεις τον λύκο δεν ψάχνεις το μονοπάτι που ακολούθησε!