Η επικράτηση της εξόδου απ’ την ΕΕ στο δημοψήφισμα της Πέμπτης 23/6 στην Βρετανία, μάλιστα σε συνθήκες υψηλής συμμετοχής…
(72%), είναι ένα γεγονός ιστορικής σημασίας. Ανοίγει την πόρτα σε ραγδαίες εξελίξεις στην Ευρώπη και παγκόσμια – και μια νέα σελίδα για τους αγώνες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Ό,τι κι αν λένε τα φερέφωνα του συστήματος, ο βρετανικός λαός δεν ψήφισε επειδή παρασύρθηκε από αδίστακτους «λαϊκιστές». Ούτε η αντίθεση στην ΕΕ ταυτίζεται με την εθνικιστική, ξενοφοβική, ρατσιστική ρητορεία των Φάρατζ, Λεπέν κ.ά. – όπως σκόπιμα θέλουν να παρουσιάζουν τα διεθνή ΜΜΕ και «Μένουμε Ευρώπη», οι λυσσασμένοι υπερασπιστές της αντιδραστικής ΕΕ, των κερδών, της εξουσίας και των προνομίων που τους διασφαλίζει.

Η ψήφος υπέρ του “Brexit” ήταν μια συνειδητή επιλογή εκατομμυρίων εργαζόμενων, άνεργων και φτωχών λαϊκών μαζών (ειδικά στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Βρετανίας), που έχουν πληγεί βάναυσα από την αποβιομηχάνιση, την ανεργία, την υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, τις ασύλληπτες κοινωνικές ανισότητες κ.λπ. Από όλες αυτές τις επιθέσεις του κεφαλαίου, την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που φέρουν την αδιάψευστη σφραγίδα της ΕΕ, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ενορχηστρώνει μαζί με τους ντόπιους υποστηρικτές της. Μια τέτοια ταξικήπόλωση επεκτείνεται σήμερα σε όλη την Ευρώπη: η αντίθεση στην ΕΕ (με διάφορες μορφές και αφορμές) εκδηλώνεται από όλο και μεγαλύτερες μάζες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων – αφήνοντας στο στρατόπεδο των υποστηρικτών της ΕΕ όλο και πιο μόνους το μεγάλο κεφάλαιο, την οικονομικοπολιτική ελίτ και ένα στρώμα καλοχορτασμένων υπηρετών τους. Αυτή η αντίθεση κυριάρχησε στο βρετανικό δημοψήφισμα.

Η ελίτ της ΕΕ, των πολυεθνικών, των πλουσίων και των τοκογλύφων του «χρηματοπιστωτικού τομέα», της παχυλά αμειβόμενης γραφειοκρατίας των Βρυξελών, των παραδοσιακών αστικών φιλοΕΕ κομμάτων, βρίσκονται σήμερα σε τεράστια κρίση. Στιγματισμένοι με τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές/Μνημόνια, που εξαπλώνουν σ’ όλη την Ευρώπη. Τον αποκρουστικό ρατσισμό της Ευρώπης Φρούριο, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους τους. Την καταπάτηση κάθε έννοιας λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Τη διαρκή περιθωριοποίηση όλων των «από κάτω» σε σύγχρονους δουλοπάροικους. Τα κοινοβουλευτικά και πολιτικά πραξικοπήματα με τα οποία κυβερνούν, το διαρκές χτύπημα των δημοκρατικών ελευθεριών, τις καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης». Δεν έχουν κανένα σχέδιο «ανανέωσης» και «μεταρρύθμισης» της ΕΕ, παρά θέλουν να κερδίσουν χρόνο, να ξεγελάσουν τους λαούς, μήπως και σώσουν το οικοδόμημά τους, που τρίζει από παντού.

Το “Brexit” του βρετανικού λαού, ο πολύμηνος, σκληρός αγώνας εργαζόμενων και νεολαίας στη Γαλλία, οι εργατικές κινητοποιήσεις σε Βέλγιο, Ιταλία κ.ά. – αλλά και το βροντερό ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις 5.7.2015 και οι αγώνες ενάντια στα Μνημόνια, δείχνουν ότι αυτή η ΕΕ του ζόφου μπορεί και πρέπει να ηττηθεί!

Οι άθλιοι ντόπιοι «Μένουμε Ευρώπη» (ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κ.λπ.) ξέρουν πολύ καλά ότι και στη χώρα μας η απόρριψη της ΕΕ και του Ευρώ μεγαλώνει. Εργαζόμενοι, άνεργοι, φτωχά λαϊκά στρώματα, νεολαία πρέπει να πάρουμε δύναμη απ’ τη νίκη του “Brexit”: να εντείνουμε τους αγώνες μας, για την ανατροπή των Μνημονίων και όλων των υπηρετών τους, παλιών και νέων – να επιβάλλουμε την έξοδο από Ευρώ/ΕΕ όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

Σε όλη την Ευρώπη, το κενό που δημιουργείται δεν πρέπει να επιτρέψουμε να καλυφθεί από ρεύματα ενός αδιέξοδου αστικού «ευρωσκεπτικισμού», ακροδεξιά ή/και φασιστικά ή μιας ανύπαρκτης «ανανέωσης» της ΕΕ. Αλλά να παλέψουμε για να καλυφθεί από την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και τον διεθνιστικό συντονισμό τους, από τις δυνάμεις ενός εργατικού κινήματος σε ανασυγκρότηση–ανασύνθεση, από την οικοδόμηση επαναστατικών δυνάμεων, σε κάθε χώρα και σ’ όλη την Ευρώπη. Αυτός είναι ο δρόμος μας: να διαλύσουμε την αντιδραστική ΕΕ του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού, του πολέμου και του ρατσισμού – για τη μόνη πραγματική εναλλακτική, μια Ευρώπη των Εργαζομενων, δημοκρατική και ριζοσπαστική, ενωμένη και σοσιαλιστική.