Το έπαθλο της «αξιολόγησης» ήταν μεταξύ άλλων για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι δεσμεύσεις στα υπερεθνικά «αφεντικά» της εκκαθάρισης των «κόκκινων δανείων» και η… αρπαγή κατοικιών και επιχειρήσεων από ξένα funds. Ο «χορός» της λεηλασίας άνοιξε με την απελευθέρωση των πλειστηριασμών α’ κατοικίας, καθώς της αρπαγής ελληνικών επιχειρήσεων σε κερδοφόρους κλάδους (τροφίμων, τουρισμού, μεταφορών, υγείας, αγροτικής οικονομίας, κά). Πάνω από 168 επιχειρηματικοί όμιλοι με 820 επιχειρήσεις που βρίσκονται στο «κόκκινο» έχοντας 27 δις «προβληματικά» δάνεια είναι στον κατάλογο της «αρπαγής», με χιλιάδες εργαζόμενους να νοιώθουν το φάσμα της ανεργίας να τους αγγίζει.

Η κυβέρνηση μετά το σκάνδαλο των 40 δις της «ανακεφαλαιοποίησης» των τραπεζών, παρέδωσε ουσιαστικά στον τραπεζικό σύστημα στον έλεγχο των υπερεθνικών «θεσμών» (έλεγχος ΤΧΣ) και στα ξένα funds (ισχυρά μετοχικά μερίδια), με αποτέλεσμα να παρακολουθεί σήμερα αμήχανη τις εξελίξεις, έχοντας ρόλο «Πόντιου Πιλάτου» στην αρπαγή επιχειρήσεων και κατοικιών από τους «γύπες των αγορών». Για τη συγκάλυψη μάλιστα των ευθυνών της καταφεύγει σε κούφιες υποσχέσεις για «δίκαιη ανάπτυξη» και «νέες θέσεις εργασίας».!!

Ωστόσο η πορεία προς τη φτωχοποίηση, την παραγωγική αποψίλωση, την ανεργία και τον αφελληνισμό των επιχειρήσεων δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτη. Υπάρχει λύση την οποία όμως η κυβέρνηση δεν θέλει, ούτε μπορεί να εφαρμόσει στα πλαίσια των μνημονιακών πολιτικών. Σήμερα προβάλλει περισσότερο από ποτέ η ανάγκη εθνικοποίησης-κοινωνικοποίησης των τραπεζών, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και η εξασφάλιση ρευστότητας στην οικονομία. Επίσης χρειάζεται ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» με «Σεισάχθεια» στα «κόκκινα» λαϊκών νοικοκυριών, απαγόρευση των πλειστηριασμών α’ κατοικίας και αντιμετώπιση των επιχειρηματικών δανείων με ειδικές ρυθμίσεις για τις βιώσιμες επιχειρήσεις στη λογική της «δεύτερης ευκαιρίας», καθώς επίσης με ανάληψή τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους με «συνεργατικά» και «αυτοδιαχειριστικά» σχήματα.

Σε περιπτώσεις ομοειδών επιχειρήσεων ή αλληλοτροφοδοτούμενων παραγωγικών δραστηριοτήτων, στα πλαίσια κλαδικών πολιτικών, θα πρέπει με κατάλληλες νομικές ρυθμίσεις να δημιουργηθούν βιώσιμα εταιρικά σχήματα ή μεγαλύτερες επιχειρήσεις, με συμμετοχή του κράτους στα κεφάλαια και στη διαχείριση, καθώς και τη θεσμοθέτηση εργατικού ελέγχου. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να γίνει διαφανής διαχειριστικός έλεγχος για περιπτώσεις θαλασσοδανείων, δόλιες χρεοκοπίες, σκάνδαλα κακοδιαχείρισης και να καταλογιστούν οι ανάλογες ευθύνες.