Ο νόστος για τις χαμένες πατρίδες; Οι μεγάλες πληγές που άφησε πίσω της η Μικρασιατική καταστροφή; Η προσπάθεια για να επιβιώσει το ελληνικό στοιχείο και ο ματωμένος ελληνισμός, στο πλαίσιο της μητροπολιτικής Ελλάδος, με…
τους Έλληνες, την ηγεσία και τον λαό να έχουν παρατήσει πλέον το όραμα της «Μεγάλης Ελλάδος» που ένωνε άπαντες για δεκαετίες;

Η χαμένη γενιά των νεοελλήνων και ενός πνευματικού ελληνισμού που διακρίνεται για τις αυτοκαταστροφικές του τάσεις, την μοναξιά του και την θλίψη του, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ποιήματα του Καρυωτάκη και των υπολοίπων ποιητών της εποχής;

Ο αγώνας του προσφυγικού στοιχείου για να προσαρμοστεί και να χωρέσει ομαλά, έχοντας ξεριζωθεί από τα σπίτια του, κάνοντας μία νέα αρχή στα τότε αστικά κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας που βρίσκονταν ουσιαστικά υπό διαμόρφωση;

Τι από όλα αυτά μπορεί να χαρακτήριζε την Ελλάδα του 1923 και την καθημερινότητα των Ελλήνων, λίγους μήνες μόνο μετά την Μικρασιατική καταστροφή; Τι από όλα αυτά αποτύπωνε την πραγματικότητα μιας πόλης, όπως ήταν η Πάτρα του 1923;

Ίσως όλα αυτά μαζί, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο. Οι φωτογραφίες που ανέβηκαν στη σελίδα του Patras Old Photos Special από το αρχείο του Μουσείου Σαν Ντιέγκο, στο άλμπουμ, «Η πόλη των Πατρών το 1923 – Συλλογή Η.Κ. Raymenton», αποτυπώνουν την πραγματικότητα και την καθημερινότητα εκείνης της εποχής στην Πάτρα.

(Οι φωτογραφίες του άλμπουμ, ανέβηκαν από τους Βασίλη Καραβασίλη και Νίκο Ζυγομάλα)

Το Κάστρο όταν είχε μετατραπεί σε φυλακή

Χαρακτηριστικό σπίτι της Άνω πόλης

Ένα κλασικό χαγιάτι της εποχής

Αναψυκτήριο και καφενείο στην Πάτρα

Το Κάστρο από μια άλλη οπτική γωνία

Γυναίκες κατηφορίζουν προς το κέντρο