Γράφει ο Άρης Ζωγράφος, Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής 
Οδηγητική Επάρκεια και  Δίπλωμα Οδήγησης  στα 17, στα 16, στα 15 ή με άλλα λόγια, πως πετάμε την μπάλα στην εξέδρα…..

Την αντιμετώπιση του εθνικού ζητήματος της «σφαγής στους ελληνικούς δρόμους», προσπαθεί να ξεπεράσει η κυβέρνηση, με την ίδια λογική που αντιμετώπισαν μέχρι τώρα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις την κοινωνία της κυκλοφορίας.

Δηλαδή με μέτρα που δεν κοστίζουν τίποτα, δεν ακουμπάνε επ’ ουδενί το κεφαλαιώδες πρόβλημα της ανασφάλειας στους δρόμους, κάνουν όμως θόρυβο!

Η απόλυτη έλλειψη κυκλοφοριακής αγωγής και οδηγητικής κουλτούρας του μέσου Έλληνα οδηγού, ποδηλάτη και πεζού, ως κυρίαρχη αιτία για το καθημερινό αιματηρό αποτέλεσμα,  παραμένει κενό γράμμα.

Μια κοινωνία και ένα σύστημα που παράγει 5 νεκρούς και 80 τραυματίες κάθε μέρα, θα βρει την λύση, σε αυτό που του λείπει… Να θεσμοθετήσει δηλαδή δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου στα 17 χρόνια!  Σας υπενθυμίζω ότι δίπλωμα μοτοποδηλάτου και τώρα ΑΜ χορηγείται ήδη από τα 16!

Η ανακοίνωση είχε και συνέχεια, ο 17χρονος θα πρέπει να συνοδεύεται από ενήλικο(;)

Και εδώ έρχεται το εύλογο ερώτημα: Ποιοι είναι αυτοί οι «ενήλικοι» που θα παρίστανται σε μια συνοδευτική οδήγηση;

Παρακολουθήστε τους οδηγούς γύρω σας: Με ποια νοοτροπία και ποια παιδεία μπορούν να αποτελέσουν κατάλληλους συνοδούς για τους εφήβους στα πρώτα τους οδηγητικά βήματα;

Παρατηρούμε στην καθημερινότητα μας γονείς και  κηδεμόνες όλων των ηλικιών και φύλων να μεταφέρουν τα παιδιά τους από και προς το σπίτι, το σχολείο ή το φροντιστήριο. Εσείς θα τους εμπιστευόσασταν να μεταφέρουν τα δικά σας παιδιά; Εμείς, πολλούς από αυτούς, όχι.

Ας δούμε όμως κατάματα την πραγματικότητα:

Στην σημερινή κοινωνία της κυκλοφορίας  συνυπάρχουν 4 γενιές οδηγών. Οι τρείς ούτε με τις ποιο αισιόδοξες στατιστικές δεν προσιδιάζουν γνώσεις και χαρακτηριστικά για ασφαλή κυκλοφορία, αλλά δεν ασχολείται κανείς.

Κόντρα στα δεδομένα και την κοινή πρακτική, πολλοί Εκπαιδευτές Οδήγησης & Κυκλοφοριακής Αγωγής,  προσπαθούμε για την 4η γενιά των οδηγών, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας δηλαδή. Παλεύουμε να την εξοπλίσουμε με τέτοιες γνώσεις και νοοτροπία, ώστε να λειτουργήσει λυτρωτικά μέσα στην κοινωνία της κυκλοφορίας, συμπαρασέρνοντας με την οδηγητική τους συμπεριφορά και τις προηγούμενες γενιές σε μια ορθολογικότερη χρήση του οχήματος και στην αλληλεγγύη που είναι σήμερα ζητούμενο στην κοινωνία της κυκλοφορίας. Ζητάμε απεγνωσμένα βοήθεια από την πολιτεία και εισπράττουμε την πλήρη αδιαφορία και πολλές φορές εχθρικότητα.

Τολμήστε λοιπόν! Η λύση ξεκινάει από  ένα λευκό φύλλο χαρτί που ως επικεφαλίδα έχει: Εκπαίδευση – Αξιολόγηση – Δια βίου κατάρτιση.  Μπορείτε;

Σε πείσμα όλων αυτών που προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν, εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα ουσιαστικά.  Για την κατάργηση του διάτρητου και απαρχαιωμένου συστήματος εκπαίδευσης και αξιολόγησης των οδηγών και την δημιουργία ενός ολιστικού συστήματος παραγωγής χρηστών των οδοστρωμάτων, εκπαιδεύοντας τα παιδιά κάθε ηλικίας ως μοναδικούς χρήστες για ένα απαιτητικό και επικίνδυνο περιβάλλον.