Μπορεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να είναι ένα από τα αρτιότερα δομημένα όργανα αλλά οι πληροφορίες που ακολουθούν…
αποδεικνύουν ότι κάνει τα λάθη του.Θα έχετε πιάσει τον εαυτό σας να
εστιάζει στα αρνητικά στοιχεία περισσότερο. Αυτό δεν είναι δικό σας φταίξιμο, ούτε είστε πεσιμιστές, απλά όπως λέει και η έρευνα του καθηγητή ψυχολογίας Rick Hanson, «οι εγκέφαλοί μας είναι προγραμματισμένοι να ανιχνεύουν το κακό, τν απειλή».
Η αναγνώριση αυτή της απειλής δημιουργεί «αρνητικές προκαταλήψεις» που κάνουν τν εγκέφαλο να αντιδρά έντονα στα άσχημα νέα, σε σχέση με τν αντίδρασή του στα καλά νέα.

Και ο λόγος είναι ότι οι αρνητικές εμπειρίες επηρεάζουν πιο πολύ από ότι οι θετικές. Το γνωστό δηλαδή «αν δεν πάθεις, δε μαθαίνεις». Μία άλλη …εσφαλμένη λειτουργία του εγκεφάλου είναι ότι βλέπει πατέντες και «συνομωσίες» εκεί που δεν υπάρχουν. Κάπως έτσι εξηγείται και το φαινόμενο ότι πιστεύουμε στις συμπτώσεις.

Αν και αυτό οδηγεί σε λάθος σκέψεις, το να σκεφτόμαστε έτσι ενδεχομένως να έχει δώσει στον άνθρωπο ένα προνόμιο εξέλιξης. Η τάση αυτή λέγεται αποφένια και αφορά στην ικανότητα του ανθρώπου να συνδέει φαινομενικά ασύνδετες πληροφορίες συντάσσοντας ένα έλλογο μωσαϊκό νοήματος.

Ερευνητές από τα Πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Κεντ απέδειξαν το φαινόμενο της «τύφλωσης». Πρόκειται γι μία συνθήκη όπου δείχνει πόσο επιλεκτικός είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος στο να βλέπει πράγματα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά του.

Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι βασιζόμαστε περισσότερο στη μνήμη και τν αναγνώριση προτύπων και μάλλον η οπτική μας αντίληψη δεν είναι και το μεγαλύτερο ατού μας.

Ένα ακόμη από τα μυστήρια λάθη του εγκεφάλου είναι ότι έχει μία καλή «προκατάληψη» με όσους συμφωνούν μαζί του. Δηλαδή, συμφωνώ ότι διαφωνούμε. Οι εγκέφαλοί μας έχουν αρκετή αποστροφή για τις συγκρούσεις και τις διαφωνίες και γι’ αυτό προτιμούν να κλίνουν προς εκείνες τις συνθήκες που συμφωνούν, αποφεύγοντας οτιδήποτε ή οποιονδήποτε αντιδρά στις πεποιθήσεις μας.

Το γνωστό «spotlight effect» είναι η τάση που έχουμε να θεωρούμε ότι όλα κινούνται γύρω από μας. Το γεγονός ότι είμαστε το επίκεντρο του δικού μας κόσμου, δε μας κάνει εγωκεντρικούς (πάντα) απλά είναι φύσει αδύνατο να μη δούμε τα πράγματα από τη δική μας σκοπιά.

Βρισκόμαστε στο σούπερ μάρκετ και έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ 30 διαφορετικών ειδών σαμπουάν. Στο τέλος θα καταλήξουμε να πάρουμε κάποιο, το οποίο μετά θα μετανιώσουμε και αυτό είναι ίδιον της λανθασμένης κρίσης του εγκεφάλου μας.

Τα πράγματα είναι απλά. Οι υπερβολικές επιλογές δεν σημαίνουν αυτόματα ελευθερία αποφάσεων καθώς έχουμε την τάση να συγκρίνουμε τα προϊόντα (σαμπουάν στην προκειμένη περίπτωση) το ένα με το άλλο.

Άρα, ούτως ή αλλιώς το πεδίο είναι περιορισμένο. Και επομένως ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος το «καλύτερο» είναι αυτό που του φαίνεται πιο ελκυστικό, απαξιώνοντας εν τέλει την πραγματική του αξία. Με απλά λόγια, ο ανθρώπινος εγκέφαλος μάλλον είναι οπαδός του «φαίνεσθαι» παρά του «είναι».

Και αν νομίζετε ότι εδώ τελειώνουν τα λάθη του εγκεφάλου κάνετε… λάθος. Υπάρχει και συνέχεια καθώς το ανθρώπινο μυαλό δεν εμπιστεύεται ούτε τις ίδιες του τις μνήμες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι υποθέσεις αυτοπτών μαρτύρων. Οι μνήμες μπλέκονται με τα συναισθήματα και κάπως έτσι αλλάζει ο τρόπος που σκεφτόμαστε γι το παρελθόν.

Και κλείνοντας, ήρθε η ώρα να θριαμβεύσει η ανθρώπινη συνήθεια που θέλει τον κάθε έναν μας να υποστηρίζει το «δικό» του είδος. Είτε αυτό σημαίνει κοινή εμφάνιση, είτε κοινές πεποιθήσεις, ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την τάση της λεγόμενης «ευνοιοκρατίας», όταν δηλαδή θεωρούμε τους ομοίους μας πιο σωστούς και πιο καλούς σε όλα.