Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη
Δώδεκα χρόνια συμπληρώνονται εφέτος, από τη λαμπροφόρα εκείνη Παρασκευὴ 18 Ιουνίου 2004, όταν ο λαός της αγιοτόκου Νύμφης του …
Βορρά, η Πρωτεύουσα της Μακεδονίας και συμπρωτεύουσα του Ελληνισμού, υποδέχονταν στο Ναό της του Θεού Σοφίας τον από Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο, διαδεχόμενο στο θρόνο της Θεσσαλονίκης και της καρδίας μας τον αοίδιμο Παντελεήμονα Β’,

Σαν αύρα θείας παραμυθίας ήχησαν στα αυτιά των απορφανισθέντων πνευματικά, αλλά και εθνικά, Θεσσαλονικέων οι πρώτοι λόγοι του νέου Ποιμενάρχου του:

“Ήρθα για να ευλογήσω τις οικογένειές σας και τα νοικοκυριά σας. Για νὰ συμπαρασταθώ στους ασθενείς και στους αδυνάτους, για να παρηγορήσω τους πονεμένους και τους λυπημένους. Να σταθώ κοντὰ σ’ αυτοὺς που είναι άνεργοι, αλλὰ και άστεγοι. Να ευλογήσω και να εμπνεύσω τα παιδιά σας,μαθητές, φοιτητὲς και εργαζομένους, αυτοὺς που είναι το άμεσο μέλλον, η ελπίδα και η προσμονὴ για την Εκκλησία και για την Ελλάδα του αύριο….Δεν ήρθα για να διακονηθώ αλλά για να σας διακονήσω”.

Στα δώδεκα αυτά χρόνια, ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος παραμένει ανύστακτος φρουρός στο μετερίζι, που η Εκκλησία τον έταξε, διαρκώς «ώσπερ τις χριστοφόρος οιακοστρόφος, επισκοπών την οτέ ευπλούσαν και οτέ κλυδωνιζομένην ολκάδα».

Ήλθε από την ανατολική εσχατιά της Πατρίδας μας, τον Έβρο, όπου η ποιμαντική, κοινωνική και εθνική του δράση δοκιμάστηκε και σαν χρυσάφι έλαμψε, για να παραλάβει από τον αοίδιμο προκάτοχό του τη σκυτάλη των παραδόσεως της Εκκλησίας και του Γένους μας…

Ήρθε, για να κρατήσει άσβεστη τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό και την Ελλάδα, σε μια περίοδο, που θύελλες εναντίων ανέμων απειλούν να τη σβήσουν από την ψυχή μας και να παγώσουν τα οράματά μας!

Ήρθε, άξιος και γνήσιος κατά πάντα συνεχιστής του έργου του μακαριστού Προκατόχου του, αγάπησε τους πάντες και αγαπήθηκε από τους πάντες, από τον Κλήρο και το Λαό, που είδαν στο σεπτό Πρόσωπό του τον αληθινό Πατέρα, που νοιάζεται για όλα τα παιδιά του, τον αληθινό Ποιμένα, που μεριμνά για όλα τα πρόβατά του.

Η δωδεκαετής Ποιμαντορία του κατακοσμείται από έργα και λόγια, “α ουκ έστιν αριθμήσασθαι δυνατόν” όχι μόνο λόγω του πλήθους των και του περιορισμένου χώρου και χρόνου, αλλά και λόγω της αδυναμίας του υπογράφοντος, ο οποίος, έχοντας απολαύσει την τιμή να τον διακονήσει και να γευθεί την άμετρη αγάπη και στοργή του, έχει πλήρη συναίσθηση της παντάπασιν αδυναμίας να εκφράσει με λόγια το πολύπτυχο και πολυεπίπεδο ποιμαντικό, κηρυκτικό, πνευματικό, ιεραποστολικό, εθνικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο του Παναγιωτάτου κ. Ανθίμου στη Θεσσαλονίκη, για το οποίο,βεβαίως, και αν ακόμα οι άνθρωποι σιωπήσουν “και οι λίθοι κεκράξονται”….

Και οι πέτρες θα γνωστοποιήσουν σε όλη την Ελλάδα και τον Ορθόδοξο κόσμο τη σύγχρονη “Βασιλειάδα”, που η συνιστά η ευκλεής Ποιμαντορία του και μεταφράζεται με τα συσσίτια, τα οικοτροφεία, το γηροκομείο, την υλική και ηθική στήριξη χιλιάδων φοιτητιών και φοιτητών, που προσφεύγουν στο ωμοφόριό του, καθώς και την ανέγερση νέων Ιερών Ναών με την οσονούπω ολοκλήρωση του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων…

Πιστός στις λειτουργικές μας παραδόσεις, επισκοπεί για το σεβασμό, την τήρηση και τη συνέχισή τους, ιεροπρεπής λειτουργός λαμπρύνει και εμπλουτίζει τη λειτουργικής μας ζωή, μεριμνά για τη στελέχωση των Ενοριών με ικανούς Κληρικούς και συμπαρίσταται πνευματικά και υλικά στα Μοναστήρια της Μητροπόλεώς μας.

Συγγραφέας πολυγραφότατος, ρήτορας δεινός και ευφραδής, ο Παναγιώτατος κ. Άνθιμος, έχει καταστήσει τον Τηλεοπτικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης πανελλήνιο, και όχι μόνο, άμβωνα του Χριστού και της Ελλάδος και ο ίδιος έχει καταστεί ως αληθώς “Φωνή Κυρίου”!.

Η παρουσία του και οι πάντα καίριες, θαρραλέες, αλλά και συνετές παρεμβάσεις του στα εθνικά, κοινωνικά και εκκλησιαστικά θέματα, πάντα λαμβάνονται υπ` όψιν και συχνά αποδεικνύονται τελεσφόρες και αποτελεσματικές.

Βεβαίως,τούτο τον έχει καταστήσει κάρφο στα μάτια πολλών, αλλ’ αυτό είναι ο Σταυρός, η Μαρτυρία και το Προνόμιό του, να “να βαστάζει τα στίγματα του Κυρίου” και του Γένους των Ελλήνων!

O Παναγιὼτατος κ. Άνθιμος, άξιος σκυταλοδρόμος των προκατόχων του Αρχιερέων και του συνοδίτη και συνοραματιστή του αλησμόνητου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλου, συνεχίζει επάξια την πολυαιώνια εθναρχική παράδοση της Εκκλησίας μας, άγρυπνος βιγλάτορας στο μετερίζι του καθήκοντος, στο οποίο ετάχθη και επί του οποίου ευχόμεθα όλοι να τον στηρίζει και να τον σκέπει ο Κύριος, πολυχρόνιο, υγιή και δυνατό, άτρωτο ορατών και αοράτων εχθρών, φανερών και αφανών επιβουλών!