Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
Και Δημοσιογράφος
Στο προηγούμενο κείμενο μου, μιά αναφορά στην άλωση της Πόλης ή μάλλον
με αφορμή την άλωση της Πόλης, μίλησα για τον ρόλο μας ως καταμετρητές….

και απαθείς παρατηρητές της ιστορίας. Αυτό που ονοματίζουμε ιστορία,
δεν είναι φυσικά μόνον η ιστορία η καταγεγραμένη στα διάφορα βιβλία.
Είναι οι επιπτώσεις της συμμετοχής ή της μετοχής των πολλών στην
καθημερινότητα, απο την στάση μας γενικότερα το λοιπόν κρίνεται και η
ιστορική διαδρομή που ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει.

Σήμερα σε μια εποχή ατέλειωτου καταναλωτισμού, ο σύγχρονος άνθρωπος
των δυτικών κοινωνίων οι οποίες και μας αφορούν άμεσα, δεν
ενδιαφέρεται ούτε για το παρελθόν του, ούτε για το μέλλον και έτσι επί
της ουσίας δεν ενδιαφέρεται ούτε και για το ιστορικό του παρόν. Οι
συνθήκες είναι τέτοιες όπου δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος, η
απαραίτητη παιδεία και μόρφωση, η απαραίτητη ανάγκη και ενδιαφέρον για
ενασχόληση με κάτι έξω απο την καθημερινότητα κι έτσι ο άνθρωπος του
σήμερα παύει να έχει την συναίσθηση της ιστορικής του συνέχειας,
παραμένοντας αγκυροβολημένος σε ένα εφιαλτικό παρόν, το οποίο δεν του
επιτρέπει επουδενί να ασχοληθεί με κάτι πιο ουσιώδες.

Ο καταναλωτισμός, η πλασματική ευμάρεια, ο εύκολος πλουτισμός, οι νέοι
τρόποι της ζωής, ο ατομισμός πέρα απο το σύνολο, η απαξίωση του κάθε
τι πέρα απο οτι αφορά το σαρκίον ημών, μας κατήντησαν μια κοινωνία
νωχελική, μαλθακή, δίχως συνολικά αντανακλαστικά χωρίς μεγάλα οράματα
και ιδέες, μας διέλυσαν εσωτερικά πρωτίστως και μας επέταξαν στο
καναβάτσο της ιστορίας, απλούς παρατηρητές της ίδιας μας της ζωής, της
ύπαρξης ως όντα επί του πλανήτη, αλλά και ως άβουλα πλάσματα τα οποία
δεν φαίνονται σε κατάσταση να αντισταθούν σε οτι έρχεται και οτι
έρχεται προμηνύεται σαφώς πολύ σκληρό τόσο για το άτομο όσο και για το
σύνολο.

Η Ελλάδα της κρίσης, δεν ξύπνησε ένα πρωινό και ξεκίνησε να υποφέρει
απο την αρρώστεια όπου την εμόλυναν. Η Ελλάδα της κρίσης χρειάζεται
τάχιστα να αυτοκριθεί προκειμένου να μην χαθεί για πάντα και να
τελειώσει την ύπαρξη της ως έθνος. Τα έθνη πεθαίνουν όταν λησμονούν
την ιστορική τους συνέχεια στο διάβα του χρόνου και αυτό έχει συμβεί
σε πολύ μεγάλο ποσοστό στην νεοελληνική κοινωνία, η οποία απο την
πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε το νεοελληνικό προτεκτοράτο, μιά
αποικία χρέους εδώ και κοντά διακόσια χρόνια στην ουσία, ποτέ δεν
κατάφερε να επανακαθορίσει επιτυχώς το ιστορικό της στίγμα αναμεταξύ
των άλλων εθνών, δεν κατάφερε ποτέ το να εντοπίσει την ταυτότητα της
για τους επόμενους αιώνες.

Χτισμένη επάνω στα απομεινάρια του λαμπρού της παρελθόντος, έμεινε
προσκολλημένη στην στείρα προγονολαγνεία, που την κατήντησε ανίκανο
απόγονο άξιων προγόνων. Με μια άρχουσα τάξη και ένα πολιτικό σύστημα
είτε ως δημοκρατία, είτε υπό άλλες μορφές πολιτεύματος να δρά ως ο
φύλαρχος και έναν λαό να δρά ως ο δούλος, ο «κυρίαρχος λαός» των
πολιτικάντιδων, επορεύτηκε τους τελευταίους αυτούς δύο αιώνες
κοιτάζοντας μόνον τον στενό ορίζοντα του εκάστοτε παρόντος μη
αφουγκραζόμενη το εγγύς και απώτερο μέλλον, μη χτίζοντας το και σε
πλήρη αδυναμία να προβλέψει τα δύσκολα τα οποία απο καιρού είς καιρόν
έρχοναι και παρέρχονται.

Πάντα τούτος ο λαός εναποθέτει τις ελπίδες του σε έναν «μαρμαρωμένο
βασιλιά» και του αρέσει να ακούει απο τα χείλη διάφορων απίστευτα
παραμύθια και ψέμματα που τον ναρκώνουν, τον δηλητηριάζουν και τον
απελπίζουν σαν αποδείχνεται άνθρακας ο θυσαυρός.

Κύριες , κύριοι. Υποφέρουμε, διότι ελατρεύσαμε λάθος Θεούς.
Ελατρεύσαμε το μέγα ψεύδος της «Ευρωπαικής Ένωσης» και όλους τους
άλλους αστικούς μύθους της μεταπολιτευτικής ασυδοκρατίας η οποία ως
μια νέα μικρασιατική καταστροφή, επέπεσε επι τας κεφαλάς ημών επί
δικαίων και αδίκών και μας αποστέρησε απο μιά νέαν μεγάλην ιδέα που
τόσο έχει ανάγκη αυτός ο τόπος, μέσα στις τόσες δυσκολίες τις οποίες
διαβιεί αναγκαστικώς και φυσιολογικώς εκ του αποτελέσματος κρίνοντας.

Ένα είναι το μόνο σίγουρο, πως η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει, διότι η
Ελλάς δεν προσδιορίζεται χωροχρονικά μόνον, αλλά αποτελείται απο
εκείνο το φάσμα των ιδεών αι οποίαι εκυρίευσαν ειρηνικώς τον κόσμο.
Ετόνισα και άλλοτε το απλούν αλλά συνάμα πολύ δύσκολο.

Επανελληνισμός ή Θάνατος. Θάνατος μιάς κοινωνίας με βαθιά τα σημάδια
της αρρώστειας της παντού. Ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.

Οι ημέρες είναι όλες οι ίδιες, ο άνθρωπος κάνει την ιστορία. ΔΡΑΣΤΕ Η ΣΚΑΣΤΕ !