Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας – Ψυχολόγος 
Για τα παιδιά μας, οι γονείς είμαστε η κύρια πηγή των πρώτων τους εντυπώσεων. Μετά είναι το σχολείο…
Αργότερα οι φίλοι. Και παράλληλα η πολυπαραγοντική πραγματικότητα που ονομάζουμε «κοινωνία». – Αν ένα παιδί πάρει αγάπη θα μάθει να αγαπά και να δίνει αγάπη. – Αν σ’ ένα παιδί μιλάμε ειλικρινά, εξηγώντας του κάθε φορά πως έχουν τα πράγματα θα μάθει να είναι κι αυτό ειλικρινές. – Αν ένα παιδί ακούει καβγάδες, επικρίσεις, φωνές, ανταγωνισμούς, θα έχει κι αυτό ένταση και θα τη βγάλει στις δικές του επαφές. – Αν ένα παιδί το ντροπιάζουμε, το απαξιώνουμε, το υποτιμάμε, θα μεγαλώσει μέσα στις ενοχές, χωρις αυτοπεποίθηση, χωρίς πίστη στο εαυτό του. – Αν ένα παιδί ζει σ’ ένα περιβάλλον με υπομονή, αποδοχή, δικαιοσύνη, τότε κι αυτό μαθαίνει να είναι δίκαιο, υπομονετικό και ανεκτικό με τους άλλους. – Αν έχει επιδοκιμασία και νιώθει ασφάλεια, μαθαίνει να εκτιμάει και να έχει πίστη στον εαυτό του και τους άλλους. Πολλές φορές θυμώνουμε ή απογοητευόμαστε μαζί τους για πράγματα που κάνουν (πολλή την ώρα στην τηλεόραση, κολλάνε στο κομπιούτερ… κι αργότερα, μεγαλώνοντας, που δεν μας ακούνε, που μιλάνε άσχημα…) Εμείς; Τα παιδιά μαθαίνουν αυτό που βιώνουν.

* Το κείμενο βασίζεται στο ομώνυμο ποίημα της Dorothy Law Nolte.

Πηγή