Από τον επαναπατριζόμενο Θεσσαλό Πολίτη Βάιο Φασούλα
Μήνας Μάης του 2016. Σαν άρχοντας και ηγεμόνας στην εποχή του, δεν μας πρόσφερε την ανοιξιάτικη αύρα, όσο έπρεπε…
Μας φλόμωσε στις βροχές και στις αντάρες και, λες και έψαχνε για ευκαιρία, πρόσθεσε στα αβάκια της νεοελληνικής ιστορίας την αρχή και το τέλος μιας κομματικής …πρεμιέρας. Η αρχή είναι ότι εισερχόμαστε πλέον και επίσημα σε μια νέα εποχή με ό, τι συνεπάγεται, άγνωστη για τον νεοέλληνα όσο και αδιάφορη και το τέλος, όσο αφορά την κομματική ως τώρα Ελλάδα, θα ανατείλει ένας διαφορετικός ήλιος, άσχετος, ψυχρός, άβουλος από κείνον που ξέραμε.

Σφύζει το διαδίκτυο από …κριτικές της σύσσωμης αντιπολίτευσης προς την συγκυβέρνηση και αντίστοιχα… η συγκυβέρνηση να διαμαρτύρεται έντονα ότι την αδικούν. Πιάνοντας ένα από τα μύρια θέματα της αποδεκατισμένης από κάθε άποψη ελληνικής κοινωνίας, η ανάπτυξη…, (σίγουρα θα δούμε πως πρόκειται για μια διαχρονική λέξη που ως προπαγανδιστικό υποπροϊόν πιπιλίζεται από όλα τα κόμματα της ντροπής και της ρεμούλας…) αποτελεί το Α και το Ω για μια υγιή και δημοκρατική κοινωνία. Για την τριτοκοσμική Ελλάδα, η ανάπτυξη βρίσκεται πάντα στο κομματικό περιβάλλον με επίσης κομματική συμπεριφορά και όπως διαβάζουμε σε τρικαλινή ιστοσελίδα -«Ενεργός Πολίτης» http://energospolitis.gr/aperanto-nekrotafeio-epixeirhsewn-o-nomos-trikalwn/, έχει αποκτήσει διαχρονικό χαρακτήρα και ως τέτοια τη γνωρίζουμε. Διαβάζουμε λοιπόν μεταξύ άλλων και τούτα: «Η ανάπτυξη που πρώτοι ευαγγελιζόταν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση τότε, Χρήστος Χάιδος, Χρήστος Μαγκούφης και Σούλα Μερεντίτη, μετά επί κυβέρνησης Ν.Δ. Ηλίας Βλαχογιάννης, Σκρέκας Κώστας και Μιχάλης Ταμήλος και Γιώργος Κυρίτσης ΔΗΜΑΡ και τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ Σάκης Παπαδόπουλος, Παναγιώτα Δριτσέλη και Χρήστος Σιμορέλης, μοιάζει πλέον με ανέκδοτο για μικρά παιδιά…» ¨

Κάνοντας κάποια βήματα πιο πέρα χωρίς ενδοιασμούς αφού πρώτα επαναλάβουμε απόσπασμα από προηγούμενο αφιέρωμά μας… «Στον ρου της εγκαθίδρυσης της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης-Νέα Τάξη Πραγμάτων…»

«Ο Πολίτης- ψηφοφόρος, δεν εμπιστεύεται πλέον τίποτα και κανέναν· ούτε θεό, ούτε «οργανισμό», κανέναν «σύμμαχο – φίλο», ΚΑΝΕΝΑ ελληνικό κόμμα, ΚΑΝΕΝΑΝ έλληνα κυβερνήτη, «εθνάρχη», πρωθυπουργό, κομματάρχη-αρχηγό. Πολύ δε περισσότερο τον τοπικό βουλευτή, που του δημότη-πολίτη αρπαγμένη και παγιδευμένη νοημοσύνη σε φρούδες ελπίδες επέλεξε να τον εκπροσωπεί στο ελληνικό κοινοβούλιο».

Το κομματικό κράτος της λαμογιάς, της ατιμωρησίας, του ασύλου, της αειθαλούς ληστρικής επιδρομής του «κράτους»-μπάχαλου έναντι των πολιτών που τους προσαρμόζουν στον αστερισμό της ζητιανιάς, της λυτρωτικής φυγής που οι μπαταχτσήδες ευσυνείδητα στραγγαλίζουν τα νιάτα…,(δείτε τη φυγή των νέων επιστημόνων στην ξένη…) «Κράτος» που καταδικάζει ερήμην το μέλλον των εγγονών μας. «Κράτος» εμπόρων και υπερασπιστών των δοσίλογων, αρκεί να μη χάσουν την κουτάλα οι 300 της πολύπλοκης και πολυδιάστατης διαφθοράς που…, αν υπάρχει και κάποιος ηθικός βουλευτάκος, κάποιος-κάποια επαρχιώτης άσπιλος και δημιουργικός, χάνετε, (πείτε φθείρετε, διαφθορά έχουμε, διεφθαρμένους παράγουμε -εδώ καλά τα πάμε παγκόσμια πρωτιά- και η διαφθορά δεν σημαίνει μόνο βρώμικο χρήμα!!..)

Αν λοιπόν υπάρχει και κάποιος ηθικός βουλευτάκος, απορροφάται από το βάλτο της αστικής δημοκρατίας, όπως τη λένε και έτσι είναι, που θυμίζει ή μοιάζει βαρκό σαν εκείνα που βρίσκουν στέγη οι βάτραχοι και προσφέρουν δωρεάν τις μελωδίες τους…, (φανταστείτε τα τηλεοπτικά κανάλια και τους βουλευτές…,) και επιτρέπει ό, τι ανήθικο και απάνθρωπο μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους – με πρώτο την ληστρική επιδρομή στη νοημοσύνη των πολιτών – με αποτέλεσμα τη μετατροπή της Ελλάδας σε Ανώνυμη Εταιρία, ΑΕ με τη σφραγίδα της  «αριστεράς» του Συριζανελ.

Ό, τι δεν μπορούσε να φανταστεί ανθρώπινός νους, το ζήσαμε στην πραγματικότητα στο δεύτερο μισό της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Η εναλλαγή της εξουσίας από μια δεξιοαριστερή κυβέρνηση με τη συγκατάθεση των πολιτών, την οποία οι συγκυβερνήτες και ακόλουθοι αυτών αποκαλούν «εντολή του λαού», αποτελεί το γιγαντιαίο σε παγκόσμιο επίπεδο ευτράπελο της δεξιοαριστερής συγκυβέρνησης, που απλά σαν ένας μεταφορικός αχταρμάς ο Σύριζανελ, εκτέλεσε ό, τι οι προηγούμενοι δεν πρόλαβαν να εκτελέσουν. Τρεις λεξούλες ντροπής, πολυχρησιμοποιημένες σαν σφουγγαρόπανο πολυσύχναστου οίκου ανοχής, κατάλοιπο των κυβερνήσεων ΠαΣΟΚ και ΝΔ, το χρησιμοποιεί και ο κυβερνητικός συνασπισμός δεξιάς και «αριστεράς» απόχρωσης.

Λοιπόν ο λαός έδωσε εντολή να υποθηκευτεί η Χώρα; Βρε, που ήμασταν εμείς και δεν το αντιληφθήκαμε; Πότε έγινε αυτό και το ψηφίσαμε; Τ’ ακούτε, ρεεεε τι μας λένε; Και αυτό λέγετε «πολιτικό» παιχνίδι ή προπέτασμα καπνού, έτσι που οι εναλλαγές στην κατακερματισμένη από ξένων χέρια «εξουσία» να υπάρχει και λίγη αποπροσανατολιστική «αριστερά» που η νέα τάξη προσφέρει.

Αλλά εδώ ζήσαμε και ζούμε -πόσο ακόμη- τη συντεχνία των επανδρωμένων στο Σύριζα ΠαΣΟΚων. Μια παλιά αρρώστια του άλλοτε ΚΚΕ.Εσωτερικού, με την αστείρευτη και γελοία διαχρονική ερωτοτροπία ΣΥΝ-ΠαΣΟΚ στη συνέχει και του «Σύριζα» του 21ου αιώνα, ο οποίος συχνά μας θυμίζει τον κ. Κώστα Σημίτη όπου επί των ημερών του έλεγε… «εμείς  σι σοσιαλιστές…,» ο ανεπανάληπτος …σοσιαλιστής των εποχών κ. Σημίτης και εισέπραττε ανάλογες απαντήσεις… «μόνο σοσιαλιστές δεν είστε κ Σημίτη…».

Ο «σοσιαλισμός» των ΠαΣΟΚων ήταν ότι είναι η «αριστερά» του Σύριζα σήμερα. Το ότι ιδεολόγοι ως χτες με κοινωνική δράση ανεβασμένη στο ζενίθ και πολιτική κατάρτιση χάνουν τον κοινωνικό προσανατολισμό τους, δεν αποτελεί πλέον απορία. Πιο πάνω αναφέραμε: «Αν λοιπόν υπάρχει και κάποιος ηθικός βουλευτάκος, απορροφάται από το βάλτο της αστικής δημοκρατίας…»

Κλείνοντας λίγους στίχους από το «Αχ ετούτος ο αιώνας» που ο γράφων θα παρουσιάσει προσεχώς με το νέο του βιβλίο:

«Τούτοι είναι, ταύτα είναι, των πραγμάτων η ροή
συνυπεύθυνοι πολίτες που δεν έχουν ακοή
ν’ αφουγκράζονται τα πάθια, να θωρούν τους οιωνούς
κι αυτούς που δείχνει η φύση, που εσύ τους παρακούς,                    .
κι ολόκληρη την τάξη που μας έχει υποτάξει
μέσ’ απ’ την προπαγάνδα τη ζωή έχουν αλλάξει
κι ο νους μας σαν το γύψο όπου να ’ναι θα ’χει πήξει.

Ξύπνα κόσμε, ξεσηκώσου, κάν’ την τάξη να βογκήξει!