Των John Springford και Simon Tilford
Οι δεξιοί λαϊκιστές της Βρετανίας δεν θα σταματήσουν στο Brexit -θέλουν τον έλεγχο του κόμματος των Συντηρητικών και ως εκ τούτου…
της χώρας. Η ιδεολογική άποψή τους για τον κόσμο παρέχει λίγες λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ορισμένοι ευρωσκεπτικιστές είναι πραγματικά υπέρ της διαφάνειας και θεωρούν ότι η ΕΕ αποτρέπει την Βρετανία από το να μείνει πιστή στις φιλελεύθερες διεθνιστικές ρίζες της. Αλλά είναι μια μικρή μειοψηφία. Εάν η Βρετανία ψηφίσει να φύγει δεν θα είναι επειδή οι Βρετανοί θέλουν το Ηνωμένο Βασίλειο να αγκαλιάσει την παγκοσμιοποίηση, την μετανάστευση και τον φιλελευθερισμό, αλλά το αντίθετο. Θα είναι μια ψήφος για λιγότερη διαφάνεια στο εμπόριο, στους ανθρώπους και στις ξένες ιδέες και τον πολιτισμό, και μια νίκη για την “κοινή λογική”.

Οι δεξιοί λαϊκιστές δεν έχουν μόνο την ΕΕ στο στόχαστρό τους -θέλουν να αναλάβουν το Συντηρητικό Κόμμα και την χώρα.Η αποτυχία των Συντηρητικών μετριοπαθών να αντιμετωπίσουν αυτές τις ιδεολογίες και τους υποστηρικτές τους στα ΜΜΕ, αντικατοπτρίζει τι συμβαίνει στις ΗΠΑ οι οποίες έχουν καταλήξει στον Donald Trump ως τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο για την προεδρία. Αλλά ενώ ο Trump έχει ελάχιστες πιθανότητες να γίνει πρόεδρος, οι προοπτικές για το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πιο ανησυχητικές.

Ο David Cameron δεν θα επιβιώσει εάν οι Βρετανοί ψηφίσουν να εγκαταλείψουν την ΕΕ. Ένας δεξιός ευρωσκεπτικιστής θα πάρει την θέση του, ή ίσως ένας οπορτουνιστής που θα πρέπει να ρίξει άφθονο “κόκκινο κρέας” στην δεξιά για να κερδίσει. Ακόμη κι αν η Βρετανία ψηφίσει να παραμείνει, οι ημέρες του Cameron ως ηγέτης των Συντηρητικών είναι μετρημένες. Θα μπορούσε να επιβιώσει από την φαγωμάρα που αναμένεται μετά από το δημοψήφισμα για έναν χρόνο περίπου, αλλά θα αναγκαζόταν να παραιτηθεί τελικά όπως έκανε ο Tony Blair. Τότε θα μπορούσαν να αναλάβουν κάλλιστα την εξουσία οι λαϊκιστές.

Ποιοι είναι; Είναι μια εθνικιστική και ιδεολογική ομάδα που δεν έχει ενδιαφέρον για αποδείξεις. Οι απαντήσεις τους στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας -κλιματική αλλαγή, αύξηση των ανισοτήτων και μείωση της κοινωνικής κινητικότητας, η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πραγματικής οικονομίας, και η διεθνής μετανάστευση- είναι είτε η άρνηση των αποδείξεων, οριστικά, είτε να μεταχειριστούν τις μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις με το ίδιο θατσερικό φάρμακο: ένα μικρότερο κράτος, λιγότερη ρύθμιση και ένα ακόμη πιο μικρό δίκτυ ασφάλειας. Η μόνη εξαίρεση σε αυτή την προσέγγιση είναι η αντίθεσή τους στην απεριόριστη μετανάστευση από την υπόλοιπη ΕΕ.

Η αντιπάθειά τους προς την ΕΕ προκύπτει από το γεγονός ότι είναι μια ρυθμιστική δύναμη που θέτει ορισμένους περιορισμούς στην ικανότητά τους να προωθούν την ιδεολογία τους. Δεν αφορά τις θεμιτές ανησυχίες για την ΕΕ, τις οποίες πιστοποιεί μια απλή ανάλυση.

Ισχυρίζονται ότι οι ρυθμίσεις της ΕΕ είναι ένα βαρίδι για την οικονομία της ΕΕ αλλά δεν εξηγούν γιατί, αγνοώντας τον πλούτο των στοιχείων που παρέχονται από σοβαρούς οικονομολόγους για το αντίθετο: η ΕΕ προάγει το εμπόριο και τις επενδύσεις μεταξύ των κρατών-μελών. Την ίδια στιγμή, μένουν σιωπηλοί για τις μεγαλύτερες προκλήσεις της οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου-την έλλειψη προσιτής στέγης, τις φτωχές υποδομές και την χαμηλή εξειδίκευση. Ομοίως, ισχυρίζονται ότι ανησυχούν για την επίδραση της μετανάστευσης από την ΕΕ, για τους χαμηλά αμειβόμενους Βρετανούς εργαζόμενους. Αλλά σύμφωνα με τις καλύτερες εκτιμήσεις μας, η μετανάστευση της ΕΕ έχει μειώσει τους μισθούς των με χαμηλή εξειδίκευση εργαζόμενους κατά 0,8% στο διάστημα 2004 και 2015. Συγκριτικά, οι φορολογικές αυξήσεις της κυβέρνησης και οι περικοπές επιδομάτων μεταξύ 2010-2019 θα μειώσουν τα εισοδήματα των φτωχότερων Βρετανών κατά 10,6%, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Μελετών.

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη ότι οι ευρωσκεπτικιστές συχνά είναι σκεπτικιστές και ως προ το κλίμα. Η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω των δεσμευτικών διεθνών στόχων, με κάποιον μηχανισμό να σταματήσει τις χώρες από την αύξηση. Μια τέτοια συνεργασία είναι ανάθεμα για την δεξιά. Η μείωση της κοινωνικής κινητικότητας και η αύξηση της ανισότητας στην Δύση, απαιτούν κρατική παρέμβαση. Οι κυβερνήσεις πρέπει να επενδύσουν περισσότερα στο να κρατήσουν τους εργαζόμενους, να καταστήσουν σαφές ότι η στέγαση είναι εφικτή έτσι ώστε οι άνθρωποι να μετακινούνται εκεί που υπάρχει εργασία και να αντιστέκονται στις πιέσεις από μεγαλύτερους ψηφοφόρους προκειμένου να προωθούν τα συμφέροντά τους εις βάρος των νέων. Απαιτεί επίσης συνεργασία μεταξύ των χωρών. Οι κυβερνήσεις πρέπει να εργαστούν από κοινού για να διασφαλίσουν ότι ο πλούτος και τα εταιρικά κέρδη φορολογούνται σωστά. Οι εμπορικές συμφωνίες χρειάζονται ρήτρες που απαιτούν από τις αναδυόμενες οικονομίες να βελτιώσουν τα εργασιακά και περιβαλλοντικά πρότυπά τους με τον καιρό ή η λαϊκή στήριξη για ελεύθερο εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση, θα εξαφανιστούν. Η εθνικιστική δεξιά της Βρετανίας δεν προσφέρει λύσεις σε αυτά τα προβλήματα, και προτιμά απλώς να αρνηθεί ότι υπάρχουν, ή ότι η αγορά θα τα διορθώσει ως εκ θαύματος.

Ο David Cameron τώρα αγωνίζεται με σθένος για να παραμείνει η Βρετανία στην ΕΕ, και θα μπορούσε να επικρατήσει. Αλλά ο ίδιος και οι προκάτοχοί του έχουν αφήσει να βγει έξω από την τσάντα η γάτα του λαϊκισμού. Ο βουλευτής των Συντηρητικών, Nicholas Soames, χτύπησε το καρφί στο κεφάλι όταν δήλωσε, “εάν έχεις ένα σκυλί ράτσας Αλσατίας να κάθεται μπροστά σου, και βρυχάται και σου δείχνει τα δόντια του, υπάρχουν δύο τρόποι να το χειριστείς. Μπορείς να τον χτυπήσεις ελαφρά στο κεφάλι, οπότε θα σε δαγκώσει, ή μπορείς να το χτυπήσεις αρκετά δυνατά στα γεννητικά όργανα, οπότε και θα τρέξει μακριά”. Εάν η ηγεσία των Συντηρητικών το είχε κάνει αυτό χρόνια πριν, μπορεί να μην στεκόμαστε μπροστά στον γκρεμό τώρα.