Του Χρύση Μιχαηλίδη
Το συμπέρασμα μου είναι απογοητευτικό, αλλά όχι απελπιστικό….
Η τρέχουσα προεκλογική περίοδος αποκάλυψε δύο πράγματα:
Πρώτον: Η παρούσα πολιτική ηγεσία ( η κυβέρνηση και η τάχα αντιπολίτευση) , έχει ξοφλήσει πολιτικά, δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτούς τους ορισμούς, γι’ αυτό πολλά κόμματα και πρόσωπα, χαρακτηρίζονται πολιτικο-κομματικό κατεστημένο, χωρίς ποτέ να υπάρξουν στη εξουσία. Σήμερα οι φορείς αυτοί χρησιμοποιούν τις κομματικές εφεδρείες, απλά για να κρατήσουν μια εικόνα σεβαστή και κάποια ποσοστά (δεν μιλούν ποτέ σε απόλυτους αριθμούς) για να παραμείνουν στην εξουσία για την επόμενηπερίοδο. https://scontent.fath3-2.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/13263806_10156848652365507_3408963551992963185_n.jpg?oh=39e2aaba6d3c96cdb8c9417ba40d82b2&oe=57E06E50
Δεύτερο: Αυτό το λαϊκό ρεύμα της διαμαρτυρίας και της απογοήτευσης, ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει τι τον βρήκε (είναι εντελώς χωρίς πολιτική παιδεία) , δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει, την οικονομική κρίση, την ανυπαρξία κοινωνικής πολιτικής, της ανεργίας ακόμα και την αρνητική πορεία μας, προς ένα νέο σχέδιο Ανάν, αδυνατεί να αντιληφθεί από πού πηγάζει, πως αναπαράγεται και γενικά πως αντιμετωπίζεται αυτή η εθνική φθορά. Γενικά αυτό το ….το λαϊκό ρεύμα της διαμαρτυρίας και της απογοήτευσης… δεν είναι καθόλου πολιτικοποιημένο, άρα πολιτικά ακίνδυνο.
Αυτές οι εκλογές, από πλευράς εξουσίας, εκ των προτέρων είχαν να αντιμετωπίσουν δύο αρνητικούς παράγοντες, πρώτα την ΑΠΟΧΗ και δεύτερο την πολιτική ΑΠΑΞΙΩΣΗ. Έτσι το κομματικό κατεστημένο αντιμετώπισε τα δύο αυτά προβλήματα με δύο αστείες , εκ πρώτης όψεως πρακτικές. Προώθησε πρώτα πολλά κομματίδια στον εκλογικό στίβο, χωρίς ιδεολογική βάση και αντιθετικά μεταξύ τους, εξασφαλίζοντας με αυτό μια πολυδιάσπαση των …απογοητευμένων, και των διαμαρτυρομένων ενεργών πολιτών…. κατοχυρώνοντας έτσι την εκλογική υπεροχή των ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ και δεύτερο, σε συνδυασμό με την αντιδημοκρατική αύξηση του εκλογικού ποσοστού στο 3.6%. Ακόμα με τον μεγάλο αριθμό υποψηφίων ελπίζουν και σε ένα σημαντικό περιορισμό της ΑΠΟΧΗΣ
Ακόμα το σύνθημα «ΜΟΝΟ ΝΕΟΙ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ», το οποίο φαίνεται ότι έπιασε τόπο, έχει ουσιαστικά ξαναβάλει τα δυο μεγάλα κόμματα στο εκλογικό παιγνίδι, αφού οι αρχηγοί τους, έτσι και αλλιώς θα εκλεγούν, αφού δεν χρειάζονται σταυρό προτίμησης από τους πολίτες.
Μέσα από όλα αυτά το μόνο που βλέπω είναι η μετεκλογική συνειδητοποίηση και από τον τελευταίο κομματόσκυλο ( πλην τους πολιτικά ηλιθίους) ότι η πολιτική αλλαγή δεν έρχεται με την αλλαγή προσώπων – αλλά με την αλλαγή πολιτικών αξιών και ήθους και αυτά δεν εντοπίζονται σε κανένα γνωστό κόμμα σήμερα, ούτε διδάσκονται πουθενά και ας μιλά το Υπουργείο Παιδείας για ΕΝΕΡΓΟ ΠΟΛΙΤΟΤΗΤΑ, περιστασιακά, μέσα στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών του υποχρεώσεων.