Η συγκλονιστική, συγκινητική και παράλληλα ανατρεπτική ιστορία της Σοφίας σήμερα το πρωί σε σούπερ μάρκετ…

Λοιπόν ακούστε. Έχω πάει στο super market να ψωνίσω μερικά πράγματα. Εκεί που κόβω βόλτες και παλεύω εναντίον του υπερκαταναλωτισμού για να μην αγοράσω όλο τον διάδρομο με κρουασάν, σοκολάτες κλπ, παρατηρώ μια κυρία που με… κοιτάζει επίμονα.

Πάω στα τυριά, τσουπ πάλι η ίδια κυρία να κοιτάζει την ψυχή μου. ΟΧΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ λέω και πάω προς το ταμείο. Κάνω μια μικρή στάση από τους χυμούς, φτάνω στο ταμείο και έχω 2 άτομα μπροστά μου ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΩ__ΓΡΙΑ. Πάλι με κοιτάζει επίμονα οπότε βγάζω το κινητό και κάνω πως χαζεύω γιατί ήταν αμήχανο. Οπότε μετά από λίγο μου μιλάει και μου λέει “Συγνώμη που σε κοιτάζω έτσι εδω και ώρα αλλα μου μοιάζεις παρα πολύ με την συγχωρεμένη τον κόρη μου”.

Εκεί χαλαρώνω λιγο γιατι έβγαζε νόημα οποτε γυρνάει και μου λέει “θέλω να σου ζητήσω μια χάρη, ξέρω οτι ίσως να μην θέλεις να μου την κανείς και το δέχομαι”, πείτε μου της λεω, μου λέει “μπορείς να με πάρεις μια αγκαλιά και να μου πεις γεια σου μαμά;”.

Εγω απο μεσα μου να ειμαι σε μια φάση του ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ, αλλα ξέρω οτι όλοι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την απώλεια αλλιώς οποτε λεω δεν γαμιεται, και το κάνω. Φεύγει λοιπόν, πάω και εγω στο ταμείο, γυρνάει η ταμίας, 108€ μου λέει. Σκαλώνω, ξέρω οτι πρέπει να ήταν 20-30 αυτα που πήρα και μου λέει “μου είπε η μητέρα σας οτι θα πληρώσετε και τα δικά της”. Της εξηγώ οτι δεν ειναι μητέρα μου και μου λέει “μα σας ειδα να την παίρνετε αγκαλιά και να την χαιρετάτε”. Τέλος πάντων πληρώνω και φεύγω τρέχοντας για το πάρκινγκ έτοιμη να την σύρω πάλι μεσα απο το μαλλί. Την βλέπω που φορτώνει το αυτοκίνητο, με βλέπει και μπαίνει μεσα όπως και όπως, τρεχω και πριν κλείσει την πόρτα την πιάνω απο το πόδι και αρχίζω να την τραβάω, το οποίο μου έμεινε στο χέρι γιατι ήταν ξύλινο. Λεω στον εαυτό μου οτι δεν γίνεται να μου συμβαίνει αυτο οποτε κατεβάζει το παράθυρο και αρχίζει να με δουλεύει, περίπου όπως σας… δουλεύω εγω τώρα.

(Το άρθρο είναι σατυρικό. Το αλιεύσαμε στο fb. Γελάστε ελεύθερα.)