Σε απάντηση του δελτίου τύπου του Σωματείου Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες Ν. Λακωνίας, αρ. πρωτ. 32 της 3ης Απριλίου 2016, αναφορικά με…
την έλλειψη διαβητολόγου στο Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης, η νομαρχιακή
επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Λακωνίας εξέδωσε σχετικό δελτίο τύπου, στο οποίο περιγράφεται ο συνολικός χρονοπρογραμματισμός προσλήψεων ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στο εν λόγω νοσοκομείο. Δυστυχώς όμως στις
ιατρικές ειδικότητες που αναφέρονται, δεν περιλαμβάνεται η ειδικότητα διαβητολόγου, για την οποία το Σωματείο μας παρενέβηκε, συνδράμοντας το Σύλλογο Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη Ν. Λακωνίας.

Διαβάστε το σύνολο του δελτίου τύπου και τα σχετικά δελτία τύπου του
Σωματείου μας με αρ. πρωτ. 32 και το δελτίο τύπου της νομαρχιακής
επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Λακωνίας:

Θέμα: Το αναπηρικό αμαξίδιο που προσφέρεται μέσω των δράσεων συλλογής πλαστικών πωμάτων δεν εξασφαλίζει την αυτονομία του χρήστη του
Το Δ.Σ. του Σωματείου Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες Ν. Λακωνίας γίνεται συχνά αποδέκτης προτάσεων για τη συμμετοχή του σε σειρά εκδηλώσεων πχ. συλλογής πλαστικών πωμάτων, για την αγορά αναπηρικών αμαξιδίων για κάποιον συνάνθρωπό μας με κινητική αναπηρία. Το Σωματείο μας δεν έχει συμμετάσχει ποτέ έως σήμερα σε τέτοιες εκδηλώσεις διότι πάντα διατηρούσε και διατηρεί επιφυλάξεις για την ποιότητα των προσφερομένων αναπηρικών αμαξιδίων. Στην προσπάθεια να αποκαλύψουμε αν οι επιφυλάξεις μας είναι βάσιμες, απευθυνθήκαμε σε φίλες και φίλους χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου, ζητώντας τους να μας εκφράσουν την άποψή τους για το ζήτημα. Όλοι μας είπαν πως τα αναπηρικά αμαξίδια που δωρίζονται μέσω αυτών των δράσεων είναι χαμηλού κόστους, περίπου 200 ευρώ, είναι πολύ βαριά και δύσχρηστα, και δεν προάγουν την ανεξαρτησία του χρήστη τους. Αυτά τα αναπηρικά αμαξίδια χαρακτηρίζονται από τους ίδιους ως “νοσοκομειακού τύπου” και για την κίνησή τους είναι απαραίτητο να ωθούνται από συνοδό.

Ο χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου είναι συνήθως απόλυτα ανεξάρτητος, δυναμικός, δημιουργικός, αυτόνομος δραστήριος και χρειάζεται ένα εύχρηστο, ελαφρύ, βολικό και ταιριαστό για τις ανάγκες του αναπηρικό αμαξίδιο, το οποίο επιλέγει ο ίδιος, προσέχοντας την κάθε λεπτομέρεια ώστε να αγοράσει ένα αμαξίδιο τέτοιας ποιότητας και ευχρηστίας που θα του προσφέρει απόλυτη ανεξαρτησία, ταχύτητα και ευκινησία για την καθημερινότητα που επιθυμεί να προσφέρει στον εαυτό του, δαπανώντας ένα σημαντικό ποσό για την αγορά του. Αυτό σημαίνει ότι κανένα αναπηρικό αμαξίδιο της ποιότητας που προσφέρεται μέσω πχ. της συλλογής πλαστικών πωμάτων, δεν εξυπηρετεί ουσιαστικά τις δραστήριες φίλες και φίλους μας με κινητική αναπηρία.

Δράσεις τέτοιας μορφής δε δίνουν καμιά λύση στους συνανθρώπους μας με κινητική αναπηρία. Το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι τα αναπηρικά αμαξίδια να τα προσφέρουν σε φορείς, ειδικά σχολεία κλπ. εάν και εφόσον το έχουν ανάγκη, κάτι που θα διαπιστωθεί μετά από επικοινωνία με το φορέα. Πιθανότατα ο φορέας δε θα χρειάζεται τέτοιου νοσοκομειακού τύπου αναπηρικά αμαξίδια. Ίσως χρειάζεται τρόφιμα, είδη καθαριότητας, καύσιμα, κλπ.. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιος επιθυμεί να προχωρήσει σε μια τέτοια δράση, για την αγορά και την προσφορά αναπηρικών αμαξιδίων, προτείνουμε τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν, να δαπανηθούν για την αγορά ενός και μόνο, εύχρηστου αναπηρικού αμαξιδίου ανώτερης ποιότητας. Επίσης προτείνουμε στην έρευνα αγοράς να συμμετέχει πάντα ένας έμπειρος χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου ή ακόμη καλύτερα, ο δωρεοδόχος, για την εξυπηρέτηση του οποίου αγοράζεται το αναπηρικό αμαξίδιο, Τέλος επισημαίνουμε πως κάθε Ανθρωπος με κινητική αναπηρία, δικαιούται ανά 5ετία ή κατά περίπτωση ανά 4ετία, το ποσό των 1080 ευρώ (όπως αυτό έχει διαμορφωθεί σήμερα) για την αγορά ή αντικατάσταση αναπηρικού αμαξιδίου.

Προς:  Μ.Μ.Ε., Σπάρτη, 3 Μαϊου 2016, Αρ. Πρωτ.: 32

Δελτίο Τύπου
Θέμα: Χωρίς επαρκές προσωπικό το Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης – Κραυγή αγωνίας των χρονίως πασχόντων
Το Δ.Σ. του Σωματείου Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες Ν. Λακωνίας παρακολουθεί διαρκώς όλα τα θέματα που αφορούν τους Ανθρώπους με Ειδικές Ανάγκες και τους χρονίως πάσχοντες, αγωνιώντας για τις δυσμενείς εξελίξεις των συνεπειών της κρίσης, που έχει επηρεάσει κάθε τομέα της ζωής όλων μας. Ανησυχούμε για την φυματίωση, που ξέφυγε από το χρονοντούλαπο της ιατρικής ιστορίας και απειλεί και πάλι μεγάλες ομάδες πληθυσμού που υποσιτίζονται και δεν έχουν πρόσβαση στο γιατρό. Αγωνιούμε για τις συνέπειες των τεραστίων ελλείψεων σε υλικοτεχνική υποδομή των νοσοκομείων και για την υποστελέχωση τους.

Πρόσφατα, η επιστολή που έστειλε στο Σωματείο μας το Δ.Σ. του Συλλόγου Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη Ν. Λακωνίας, αναζητώντας τη στήριξή μας στα δίκαια αιτήματά τους, μας μετέφερε και τη δική τους αγωνία για τη δημόσια υγεία στο νομό μας, η οποία βρίσκεται σε κίνδυνο. Συγκεκριμένα, η επιστολή τους αναφέρει πως οι Άνθρωποι με σακχαρώδη διαβήτη είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να επισκέπτονται πολύ συχνά τα υποστελεχομένα εξωτερικά ιατρεία και τις κλινικές του γενικού νοσοκομείου Σπάρτης, που δε διαθέτουν τους εξειδικευμένους ιατρούς, των οποίων τις υπηρεσίες έχουν τόση μεγάλη ανάγκη. Είναι γνωστό πως το Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης δε διαθέτει την ειδικότητα του διαβητολόγου. Το κενό προσπαθεί να καλύψει ο παθολόγος κ. Γεωργαντάς, τον οποίο και ευχαριστούμε διότι, υπερβαίνοντας πολλές φορές τις δυνάμεις του, παρακολουθεί ως θεράπον ιατρός όσα περισσότερα περιστατικά μπορεί, χωρίς πάντα να πετυχαίνει, παρά την άοκνη προσπάθειά του, να καλύψει όλες τις ανάγκες. Υπάρχει μεγάλος αριθμός Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη που δεν καταφέρνουν να κάνουν τις απολύτως απαραίτητες για την υγεία τους, τακτικές διαγνωστικές εξετάσεις και να συμβουλευτούν το γιατρό. Όπως αναφέρει ο Σύλλογος Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη Ν. Λακωνίας στην επιστολή του προς το Σωματείο μας, σύμφωνα με τα στοιχεία καταγραφής του Γενικού Νοσοκομείου Σπάρτης το 2015, από τα 500 άτομα που αναζήτησαν ιατρική παρακολούθηση κλείνοντας ραντεβού, μόνο 350 κατάφεραν να επισκεφτούν το γιατρό. Σημειώνεται πως η ελλειπής παρακολούθηση οδηγεί με βεβαιότητα στην επιδείνωση της υγείας τους.

Όμοια κατάσταση παρατηρείται και στα λοιπά τμήματα του γενικού νοσοκομείου Σπάρτης και, ίσως, σε πολλά ακόμη νοσοκομεία της χώρας μας. Αυτό σημαίνει τον αφανισμό των Ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, των χρονίως πασχόντων, όλων εμάς που αδυνατούμε να αναζητήσουμε την θεραπεία μας στον ιδιωτικό τομέα.

Το δικαίωμα του Έλληνα πολίτη στη δημόσια υγεία καταπατάται βάναυσα.

Αλήθεια, μας ακούει κανείς;

Πηγή