Την παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου αναβίωσε με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Λευκακίων, το παλαιό έθιμο της…
περιφοράς της Ιερής Εικόνας του Αγίου Γεωργίου με τα άλογα. Η πομπή ξεκίνησε από την εκκλησία του χωριού όπου τελείται εσπερινός και ύστερα έφιπποι, γυναίκες και άνδρες πήραν την εικόνα από τον Ιερέα π Ηλία Γάτσιο και την περιέφεραν στο χωριό. Κάθε χρόνο πάρα πολύς κόσμος παρακολουθεί και συμμετέχει στην περιφορά της εικόνας. Ο καθένας τους θα φέρει το τάμα του, θ’ ανάψει το κερί και τη λαμπάδα του, θα ευχαριστήσει τον Άγιο Γεώργιο για την φώτιση και την ελπίδα που του έδωσε ή θα τον παρακαλέσει για τα δύσκολα της ζωής του. Ο καβαλάρης Άγιος Γεώργιος ο τροπαιοφόρος, ο δρακοκτόνος κατά την παράδοση, ήταν και εκείνος Άγιος όλων των ανθρώπων, αλλά ιδιαίτερα των τσοπάνηδων, των ξωμάχων, των γεωργών. Για τους τσοπάνηδες η γιορτή του Αϊ Γιώργη είναι σημαδιακή, θα κάνουν σημαντικές συμφωνίες, θ’ ανέβουν στα βουνά να βοσκήσουν τα κοπάδια τους.Τότε που το περήφανο άλογο ήταν το δεξί χέρι του κάθε ξωμάχου, ο ακούραστος σύντροφος του, το καμάρι και το στολίδι του σπιτιού, κούρευαν και στόλιζαν τα όμορφα τους άλογα, καβαλίκευαν και τιθάσευαν τα νεαρά, αγόραζαν γρήγορα – γιοργαδίτικα άλογα (αραβανωτά), για το πανηγύρι ειδικά. Θα τους φορούσαν χειροποίητα ρούχα (κουβέρτες της καβάλας), ακριβή υφαντή, όμορφα στολίδια και πάγαιναν καβάλα παραβγαίνοντας ο ένας τον άλλον στο πανηγύρι του Άγιο- Γιώργη. Στο πανηγύρι του χωριού τους ή τα γύρω χωριά.

Και έμπαιναν μπροστά πρώτοι –πρώτοι οι καβαλάρηδες της λιτανείας της θαυματουργής εικόνας του Τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, όχι μόνο γύρω από τα σπίτια , αλλά και στα χωράφια και στους ελαιώνες και στα περιβόλια και στις στάνες.

Τα λάβαρα μπροστά και η εικόνα στο πιο όμορφο άλογο που θα το ιππεύει και θα την βαστάζει ο πιο νέος ο πιο καλός καβαλάρης.

Πίσω τα’ άλλα άλογα που με τη χάρη τους, την ομορφιά τους και το βηματισμό τους, δίνουν χαρά, ελπίδα, αισιοδοξία.