Του Γ. Αγγέλη
Πρόκειται για παιχνίδι εντυπώσεων και πολιτικής διαχείρισης κυβέρνησης και Θεσμών ή για πραγματικό αδιέξοδο; Το ερώτημα πλανάται σε Αθήνα και Βρυξέλλες καθώς οι επικεφαλής…
των “Θεσμών” έφυγαν χωρίς να πουν πότε θα ξαναγυρίσουν, ο Έλληνας πρωθυπουργός ζητάει έκτακτη Σύνοδο Κορυφής και όλοι μαζί μιλούν για ημέρες του 2015.

Είναι πράγματι έτσι; Τα διαθέσιμα στοιχεία πάντως δείχνουν ότι η εικόνα είναι πολύ περισσότερο σαφής καθώς:

• Κυβέρνηση και Θεσμοί έχουν συμφωνήσει από το τελευταίο Eurogroup στο πακέτο μέτρων 5,4 δισ. ευρώ (δηλαδή 3% του ΑΕΠ) μέχρι και το 2018 τα οποία θα προέλθουν 1% από το ασφαλιστικό, 1% από το φορολογικό και άλλο 1% του ΑΕΠ από διάφορες πηγές κυρίως στις δαπάνες. Ο Dijsselbloem δήλωσε πρόσφατα οτι η διαφωνία αφορά το 5% μόλις του πακέτου αυτού συν τα έκτακτα μέτρα που ζητάει το ΔΝΤ. Στο Υπ. Οικονομικών πάντως υποστηρίζουν οτι αυτό το 5% του πακέτου στην ουσία δεν υπάρχει ως διαφωνία γιατί αφορά σε διαφορές μερικών δεκάδων εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό του 2018 που σημαίνει δεν υπάρχει κάν ως διαφωνία.

• Όσον αφορά το πακέτο των έκτακτων μέτρων δηλαδή του 1,5% – 2% του ΑΕΠ που είναι αυτά που ζήτησε το ΔΝΤ και στα οποία συμφώνησε – στο ίδιο Eurogroup – η Κυβέρνηση με την προϋπόθεση ότι θα εφαρμοσθούν μόνο ως έκτακτα μέτρα, αν δηλαδή δεν επιτευχθεί ο στόχος του 3,5% στο πρωτογενές πλεόνασμα το 2018, υπάρχει διαφωνία. Αλλά αυτή αφορά το πως αυτά δεν θα περάσουν ή θα πρέπει να περάσουν από την Βουλή, όχι στο αν θα υιοθετηθούν ή όχι γιατί αυτό έχει λήξει από την πρώτη στιγμή. Η Αθήνα λέει οτι κάτι τέτοιο – αν πρέπει να περάσει δηλαδή από την Βουλή – θα αποσταθεροποιήσει την Κυβέρνηση. Ο Schaeuble όμως και το ΔΝΤ λένε οτι χωρίς αυτά δεν μπορούν να πάνε σε ολοκλήρωση της αξιολόγησης και απόδοση της δόσης των 5,7 δισ. ευρώ πριν από τις 20 Ιουλίου που η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 2,3 δισ. ευρώ για ομόλογα στην ΕΚΤ.

• Όσον αφορά την συζήτηση για το χρέος στην συνάντηση με το ΔΝΤ και τον Schaeuble στην Ουάσιγκτον στην διάρκεια της Εαρινής Συνόδου του Ταμείου (όπου κατοχυρώθηκε η κατ΄ αρχήν συμφωνία για τα επιπλέον έκτακτα μέτρα) ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ είχε δηλώσει με σαφήνεια – και πάγωσε τους συνομιλητές του από την Αθήνα – ότι δεν πρόκειται άμεσα (δηλαδή πριν από τις εκλογές του 2017 στην Γερμανία) να εμφανισθεί στην γερμανική Βουλή με πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Άρα τα επιπλέον μέτρα του ΔΝΤ ακόμα και αν ψηφισθούν δεν ανοίγουν την συζήτηση αυτή για το χρέος με τους θεσμούς. Για τον λόγο αυτό και για να ικανοποιηθεί ο όρος αναδιάρθρωσης που έχει βάλει το ΔΝΤ αποφασίσθηκε σιωπηρά – καμία αναφορά σε καμία δήλωση – ο ESM να αναζητήσει ενα μοντέλο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που δεν θα χρειασθεί να πάει στα κοινοβούλια. Κάποιες αναφορές για την επιλογή αυτή έγιναν στις αρχές της εβδομάδας από το Spiegel αλλά τίποτα άλλο δεν έχει διαρρεύσει. Αυτό όμως δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει ο Έλληνας πρωθυπουργός ως πολιτικό επιχείρημα για να εκτονώσει τις πιέσεις στο εσωτερικό, γιατί ο Γερμανός Υπ. Οικονομικών Schaeuble έχει απειλήσει οτι αν αυτό γίνει γνωστό αυτός θα το ακυρώσει…

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα για την διακοπή και την συνέχιση της αξιολόγησης με βάση τα υπάρχοντα και μη αμφισβητούμενα στοιχεία. Και για αυτό η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην ψήφιση κατ’ αρχήν του ασφαλιστικού νομοσχεδίου και στην συνέχεια του φορολογικού και εκείνου που αφορά τα κόκκινα δάνεια που αφορούν στο πακέτο του 3% του ΑΕΠ, μέχρι να διαμορφωθεί μία από κοινού αποδεκτή “λύση” για το πως θα περάσει και το πακέτο των έκτακτων μέτρων.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται σε ενα εκρηκτικό περιβάλλον πρωτοφανούς αστάθειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς:

• το προσφυγικό παραμένει άλυτο και φέρνει στο εσωτερικό της Ευρώπης όλη την ανεξέλεγκτη δυναμική της κρίσης στην Μ.Ανατολή,

• η απειλή διάσπασης στην Ε.Ε. με το δημοψήφισμα στην Μ. Βρετανία είναι ανοικτή και απειλητική για ολόκληρο το ευρωοικοδόμημα,

• η κατάρρευση των κομμάτων εξουσίας (χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες) στην Αυστρία και η ακραία πόλωση επιδεινώνουν την αστάθεια στον κεντρικό πυρήνα της Ευρωζώνης,

• η οικονομική (Πορτογαλία – Ιταλία, κρίση χρέους και τραπεζών) και πολιτική (Ισπανία νέες εκλογές) κρίση στην Ν. Ευρώπη ενισχύει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της Ε.Ε.

Είναι προφανές πως το να σκάσει και το “ελληνικό πρόβλημα” μέσα σε αυτό το βαρέλι με ανακατεμένο πολιτικό και οικονομικό “μπαρούτι” είναι ό,τι λιγότερο θα ήθελε η πολιτικά διασπασμένη και οικονομικά καρκινοβατούσα Ευρώπη…