Μία επέμβαση στον τράχηλο της μήτρας έκανε τη φυσιολογική σύλληψη δύσκολη υπόθεση για την Μπρουκ Σιλντς. Η ηθοποιός μαζί με τον σύζυγό της Κρις Χέντσι προσπαθούσαν για…
πολλά χρόνια να αποκτήσουν παιδί και τελικά κατέφυγαν στη μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Τα πράγματα, όμως, δεν ήρθαν όπως τα ονειρευόταν. Η επιλόχειος κατάθλιψη χτύπησε την πόρτα στην γοητευτική ηθοποιό και την οδήγησε σε ακραίες καταστάσεις, όπως εξομολογείται η ίδια στο βιβλίο της «Down Came the Rain».

Ήταν 15 Μαίου του 2003, όταν η Μπρουκ Σιλντς έφερε στον κόσμο τη Ρόουαν Φράνσις. Δεν στάθηκε εύκολο να αποκτήσει παιδί. Υπήρξε μία από τις εκατομμύρια γυναίκες που χρειάζονται τη βοήθεια της εξωσωματικής γονιμοποίησης για να γίνουν μητέρες. Την εποχή των προσπαθειών όμως δεν φανταζόταν ότι αυτό που τόσο λαχταρούσε, θα μπορούσε να γίνει η πηγή της μεγαλύτερης δυστυχίας που είχε βιώσει έως τότε. «Η διαδικασία μας έκανε «σκλάβους»του χρόνου και δεκάδων φαρμάκων», περιέγραψε η πρωταγωνίστρια της ταινίας «Γαλάζια Λίμνη».

Η ηθοποιός μίλησε αναλυτικά στο βιβλίο της για τις σκοτεινές ημέρες που έζησε εξαιτίας της επιλόχειας κατάθλιψης, προσπαθώντας να δώσει κουράγιο στις μητέρες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. «Το περίεργο είναι ότι μέχρι να αποκτήσω δικό μου παιδί, δεν μπορούσα να αντισταθώ στη θέα τους. Όποιο παιδί κι αν βρισκόταν κοντά μου ήθελα να το πάρω αγκαλιά. Δεν ένιωθα το ίδιο όμως για το δικό μου παιδί. Προσπαθούσα να μην μείνω μόνη μου με το παιδί ούτε λεπτό. Φοβόμουν ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα προσπαθούσα να το σκάσω, ή θα κατάπινα ένα ολόκληρο μπουκάλι χάπια. Μια ημέρα ο άντρας μου με φωτογράφησε να κρατάω το μωρό. Η πεθερά μου έβαλε τα κλάματα. Όπως μου είπε αργότερα, το βλέμμα μου ήταν τελείως κενό. Πολύ συχνά δεν μπορούσα ούτε να κρατήσω το μωρό εξαιτίας των ανεξέλεγκτων αναφιλητών μου. Η κατάσταση χειροτέρευε συνεχώς. Είχα φθάσει σε σημείο να σκέφτομαι να πέσω από το παράθυρο, ενώ άλλοτε φαντασιωνόμουν ότι πετούσα το μωρό στον τοίχο! Ο Κρις αποφάσισε να καλέσει τους γονείς μου. Όμως δεν ήταν οι κατάλληλοι για να βοηθήσουν. Η ετεροθαλής αδερφή μου, η Νταϊάνα, μου πρότεινε να προσλάβω μια νταντά. Στάθηκα τυχερή. Το πρακτορείο μου έστειλε την Τζέμα. Κανονικά θα έπρεπε να την έλεγαν ‘νταντά για μαμάδες’. Η ηρεμία, η κατανόηση και η υπομονή της βρεφοκόμου έκαναν θαύματα στην ψυχολογία μου. Όπως ήταν αναμενόμενο όμως η κατάθλιψη δεν θα έφευγε τόσο εύκολα. Ο γιατρός μου με έπεισε ότι η ασθένεια είναι σοβαρή και γι αυτό πρέπει να μου χορηγηθεί αντικαταθλιπτικό χάπι. Το φάρμακο βοήθησε».

«Από την πρώτη στιγμή ένιωσα άβολα» γράφει σε άλλο σημείο του βιβλίου της η ηθοποιός και συμπληρώνει: «Την κοίταζα για ώρες, τη μύριζα κι αναζητούσα κάτι που να με κάνει να νιώσω μητέρα. Ένιωθα ότι ήμασταν τελείως άγνωστες. Όταν μέναμε μόνες προσπαθούσα να της μιλήσω, να της εξηγήσω. Της έλεγα ότι περνάω δύσκολες στιγμές κι ότι πρέπει να κάνει υπομονή. Της υποσχόμουν ότι θα προσπαθήσω».

Η χαρά της γέννησης που τόσο λαχταρούσε, άργησε πολύ να έρθει, όμως τελικά τα κατάφερε: «Χρειάστηκε μεγάλη υπομονή από όλους. Τώρα είμαι έτοιμη να την προστατεύσω δίνοντας γι αυτήν τη ζωή μου. Όταν με αποχαιρετά δίνοντάς μου φιλάκια, όταν με αγκαλιάζει, αισθάνομαι τι σημαίνει απόλυτη ευτυχία».

Τρία χρόνια μετά το ζευγάρι απέκτησε και τη δεύτερη κόρη του, Γκρίερ!