Η Ελεονώρα Μελέτη μιλάει όπως πάντα έξω από τα δόντια και απαντά σε όλους όσοι μίλησαν με χυδαιότητα εις βάρος της…

Ισχύουν οι φήμες ότι σου έχει γίνει πρόταση για την πρωινή ζώνη 7.00-10.00; Εσένα σε ενδιαφέρει να επιστρέψεις σε μια καθημερινή εκπομπή;

Ισχύει. Η ζώνη που έχει ταυτιστεί μαζί μου στην ψυχαγωγία είναι το 7.00-10.00 και μετά ακολούθησαν κι άλλα κανάλια με αντίστοιχες εκπομπές, αφού είδαν ότι εκεί υπάρχει ψωμί. Μου δημιουργεί ασφάλεια αυτή η ζώνη, είναι ένα κοινό που το ξέρω, έχουμε έναν κώδικα επικοινωνίας. Ναι, θα επέλεγα και πάλι αυτή τη ζώνη –το καθημερινό μού έχει λείψει–, απλά θα έκανα κάποιες μικρές αλλαγές από πλευράς περιεχομένου.

Άφησες, όμως, μια καθημερινή ζώνη για το Hashtag, που είναι άλλου τύπου εκπομπή. Το λες και ρίσκο…

Ήταν πραγματικά μεγάλο ρίσκο. Διάβασα κάπου ότι «το Ε είναι ο παράδεισος των ξεχασμένων, άνεργων και τελειωμένων παρουσιαστών». Το θεώρησα χυδαίο. Ωστόσο, επειδή ήμουν η πρώτη που πήγα εκεί, δεν πήγα ως άνεργη. Όταν μου έγινε η πρόταση από το κανάλι να κάνω ό,τι θέλω –και αυτό ήταν το τυράκι για να πάω–, είχα πρόταση από το Star να ανανεώσω για άλλα δύο χρόνια στην ίδια ζώνη και είχα πρόταση και από ένα άλλο κανάλι να κάνω κάτι αντίστοιχο σε άλλη ζώνη, την οποία απέρριψα. Πήγα εκεί γιατί ήθελα να αποδείξω πως δεν είμαι μόνο ένα πρόσωπο που μπορεί να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα ελαφριάς ψυχαγωγικής ύλης. Θα μου πεις «έχεις την ανάγκη να αποδεικνύεις συνέχεια πράγματα;». Ναι, στον εαυτό μου. Έχω μέσα μου εκρήξεις δημιουργικότητας και όσο τις πνίγω μπουκώνω. Μου έχει κάνει, όμως, εντύπωση πως παρότι η εκπομπή έχει γίνει trend και πάει καλά από άποψη τηλεθέασης, οι προτάσεις που δέχομαι είναι για καθημερινό. Για κάποιο λόγο με θέλουν σε καθημερινό και σε συγκριμένες εκπομπές. Και δεν έχω πρόβλημα να επιστρέψω. Δεν είπα ποτέ ότι «φτύνω» αυτό που έκανα για να κάνω κάτι άλλο.

Πάντα, όμως, έδινες την εντύπωση ότι είσαι λίγο «εξωσυστημική» στο κομμάτι της δουλειάς.

Πάντα ήμουν εξωσυστημική, από το σχολείο. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν πολύ καλή στα μαθήματα που μου άρεσαν, τα φιλολογικά. Σε μαθηματικά, φυσική, χημεία είχα «8» και «9». Και όταν μου έλεγαν οι καθηγητές ότι πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο, τους έλεγα ότι δεν βρίσκω το λόγο να ασχοληθώ με μαθήματα που δεν με συγκινούν και πως απλά συνυπάρχω μαζί τους. Οι καθηγητές με γουστάρανε γιατί ήμουν ειλικρινής. Δεν έκανα ψευτοεπαναστάσεις. Ούτε, όμως, ήμουν πολύ δημοφιλές παιδί, δεν με συμπαθούσαν όλοι. Ήμουν εκτός, δεν ακολούθησα τη ροή της εποχής μου, δεν έκανα μπάφους, δεν κάπνιζα, δεν έπινα, δεν φορούσα Βέρμαχτ, δεν είχα οκτώ σκουλαρίκια στο κάθε αυτί, που ήταν της μόδας τότε. Ήμουν «φλωράκι» για τα δεδομένα της εποχής. Θα μπορούσα, λοιπόν, να ζήσω και χωρίς την τηλεόραση. Το κάνω γιατί πρέπει να δουλέψω. Και η τηλεόραση για έναν υγιή άνθρωπο είναι μια δουλειά. Δεν ανήκω στην κατηγορία που, αν τους τη στερήσεις, έχει πεθάνει η ψυχή τους.
Πηγή