Σε μια συμβολική κίνηση ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ανέβηκε στο πόντιουμ του ΟΗΕ και υπέγραψε την Συμφωνία για το Κλίμα κρατώντας την δίχρονη εγγονή του…

Όταν οι Αμερικανοί πολιτικοί αποφασίζουν να διαχειριστούν την πολιτική ως συμβολισμό, τότε καταφέρνουν να δημιουργούν εικόνες και παραστάσεις παγκόσμιας εμβέλειας και δυναμικής. Κάτι τέτοιο συνέβηκε και σήμερα, στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, όπου εκπρόσωποι από 175 χώρες υπέγραψαν επίσημα την Συμφωνία για το Κλίμα που είχε επιτευχθεί πέρσι στο Παρίσι.

Στην περίπτωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών υπήρξε μια αρκετά ξεχωριστή όσο και χαριτωμένη διάσταση, με αρκετούς συμβολισμούς σε κάθε επίπεδο. Και αυτό γιατί ο Τζον Κέρι επέλεξε ν’ ανέβει στο πόντιουμ και να υπογράψει τη Συμφωνία κρατώντας στα χέρια του την δίχρονη εγγονή του Ισαμπέλ Ντομπς-Χίγκινσον. Μάλιστα ο Κέρι αποδείχθηκε και ιδιαίτερα τρυφερός ως παππούς καθώς όταν τέλειωσε με το διαδικαστικό της υπόθεσης, έσκυψε και φίλησε τρυφερά την χαριτωμένη μικρούλα.

Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν προϊόντα ενός πολιτικού μάρκετινγκ (εν όψει και των εκλογών στις ΗΠΑ), όμως νωρίτερα ο ίδιος ο Κέρι, και παρά τις πολλές αντιδράσεις που υπάρχουν στα βιομηχανικά και πετρελαϊκά λόμπι της χώρας του είχε δηλώσει φανατικός υποστηρικτής της Συμφωνίας του Παρισιού.

Μάλιστα ο ίδιος δήλωσε ότι «μάθαμε ότι το 2015 ήταν το πιο θερμό έτος στην ιστορία, κάτι που συνέβηκε και με ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία, και σίγουρα θα συμβεί και μέσα στο 2016. Ο περασμένος χειμώνας έφερε το χαμηλότερο επίπεδο πάγου στην Αρκτική που έχει καταγραφεί ποτέ, και έτσι οι αλλαγές και οι προκλήσεις για την προσέγγισή μας στο κλίμα του πλανήτη είναι επείγουσες» προειδοποιώντας αυτούς που ετοιμάζουν τον κόσμο που θα ζήσει η εγγονή του.

Αν η πολιτική είναι όπως λένε η διαχείριση των συμβόλων, τότε η φωτογραφία του Κέρι με την εγγονή του στην μεγάλη αίθουσα του ΟΗΕ είναι σίγουρα μία από τις εικόνες της χρονιάς. Το μέλλον ανήκει στα παιδιά, και ο Κέρι δείχνει στον κόσμο -και πολύ περισσότερο στους ίδιους τους κατοίκους της «βαθιάς» Αμερικής- ότι υπάρχει πεδίο για να δράσει κανείς για το περιβάλλον.