Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης,
Η επίσκεψη του Πάπα στη Λέσβο, ήταν μια κίνηση χαμηλής πολιτικής και ανάλογης ουσιαστικής αξίας….

Πήγε να κάνει τι;

Να ευλογήσει;

Να παρηγορήσει;

Ποιους;

Τα θύματα της Αθλιότητας!

Βέβαια, στο παρελθόν, π.χ., πέρσι το καλοκαίρι, είχε μιλήσει και για την ελληνική κρίση και τα βάσανα του ελληνικού λαού, μιλώντας κι εδώ παρηγορητικά.

Όμως, το Δίδαγμα και κυρίως Η ΔΡΑΣΗ του Χριστού, δεν ήταν μονοδιάστατα.

Ο Χριστός δεν παρηγορούσε μονάχα.

Ας μη ξεχνάμε, πως όταν η αυθάδεια της Αθλιότητας είχε φτάσει στο «μη περαιτέρω», άφησε τους παρηγορητικούς λόγους παράμερα, άφησε τις ευλογίες παράμερα, κι άρπαξε το φραγγέλιο για να εκδιώξει την Αθλιότητα από τον Ναό.

Αν θα μπορούσα να απευθυνθώ στον Πάπα, θα του υπενθύμιζα ακριβώς αυτή την τελευταία πράξη του Χριστού.

Θα του έλεγα ακόμα, πως αν θέλει πραγματικά, να συγκρουστεί με την Αθλιότητα, τότε, θα πρέπει να διδαχτεί από την ίδια τη δράση του Χριστού.

Επίσης ο Χριστός στο Ναό, τόνισε μιαν άλλη πλευρά της Ανθρώπινης φύσης Του, εκτός της Θείας, αυτή που υπογραμμίζει, ότι το «χαμηλό προφίλ» σε έναν ηγέτη, δεν είναι πάντα προσόν. Αντιθέτως, όταν το προφίλ αυτό είναι «χαμηλό» την στιγμή που υποτίθεται ότι αντιμάχεται μια Αθλιότητα που δείχνει το πιο «εκρηκτικό» της προφίλ, είναι και μειονέκτημα.

Συνεπώς, ο Πάπας, εφόσον πράγματι επιθυμούσε ουσιαστικά να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του Θηρίου, όχι στη Λέσβο μονάχα, όχι στην Ελλάδα των Μνημονίων μονάχα, μα σχεδόν σ’ όλο τον κόσμο, τότε θάπρεπε να ακολουθήσει στρατηγικές υψηλής πολιτικής, οι οποίες όμως θα τον φέρουν σε ευθεία σύγκρουση με τα πιο ισχυρά διεθνή και παγκόσμια συμφέροντα που εκπροσωπούνται στην Παγκόσμια Αθλιότητα.

Αλλά, ποιος Ιδρυτής Θρησκείας, ποιος εκπρόσωπός Του επί της γης, φοβάται την οργή των συμφερόντων των λίγων, που είναι θεμελιωμένα στην εξαθλίωση των πολλών;

Ποιος Πάπας, ποιος Πατριάρχης, μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ο Φόβος μπρος στην Σταυρό που σου ετοιμάζει η Αθλιότητα, που θα τον απέτρεπε να πολεμήσει ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ την Αθλιότητα, να σταυρωθεί ακόμα, ακριβώς όπως ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ ήταν και οι Αγώνας του Θεανθρώπου;

Μπορεί;

Ιδού το ερώτημα!

Όμως, ένας τέτοιος Πάπας, αποφασισμένος να πολεμήσει ΠΑΝΤΙ ΤΡΟΠΩ την Αθλιότητα, θάπρεπε να αδράξει το φραγγέλιο όχι μεταφορικά μα πραγματικά, όπως ο Χριστός, και να εκδιώξει την Αθλιότητα από τον Οίκο του Ανθρώπου, ή τουλάχιστον να αγωνιστεί δυναμικά εναντίον της προς αυτή την κατεύθυνση.

Διότι υπάρχει καιρός για παρακλήσεις, όπως υπάρχει και καιρός για το Φραγγέλιο!

Πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό;

Τι θα μπορούσε να κάνει ο Πάπας προς αυτή την κατεύθυνση.

Με το να συνομιλήσει με τα κέντρα της Παγκόσμιας Εξουσίας στην Ουάσιγκτον για όλες τις εστίες Διεθνούς Ανωμαλίας που έχουν ανάψει στον πλανήτη, να τα καταγγείλει απερίφραστα, με τα πιο σκληρά λόγια, όχι μια φορά, όχι δύο, μα κάθε μέρα ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ να πάψουν να παράγουν Αθλιότητα. Να καταγγείλει αυτά τα Κέντρα που εξαθλιώνουν τους λαούς της Γης, που παράγουν πολέμους μεταξύ Κρατών και εμφυλίους πολέμους, που παράγουν μαζικά πολιτικές οι οποίες με τη σειρά τους παράγουν εξαθλιώσεις παγκοσμίων διαστάσεων, που παράγουν μαζικά πολιτικές που φθείρουν και εξευτελίζουν τα δημοκρατικά και κοινωνικά κεκτημένα των λαών ολάκερου του κόσμου, που παράγουν ένα πολιτισμό αντάξιο της Αθλιότητας αλλά που δεν έχει καμία σχέση με την Ανθρώπινη Πολιτεία, πόσο μάλλον με την Πολιτεία του Θεού, και αυτές τις Εξουσίες, να τις αφορίσετε σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, ανθρώπινου, εκκλησιαστικού και θρησκευτικού, Άγιε Πατέρα!

Με το να συνομιλήσει με τα κέντρα της Ευρωπαϊκής Εξουσίας στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, που έχουν καταστεί οι πρωτεύουσες της βιομηχανικής παραγωγής πολιτικών που εξαθλιώνουν ευρωπαϊκούς λαούς, που παράγουν μαζικά πολιτικές οι οποίες με τη σειρά τους παράγουν εξαθλιώσεις για μεγάλα τμήματα των ευρωπαϊκών λαών, που παράγουν μαζικά πολιτικές που φθείρουν και εξευτελίζουν τα δημοκρατικά και κοινωνικά κεκτημένα των λαών της Ευρώπης, που παράγουν ένα πολιτισμό αντάξιο της Αθλιότητας αλλά που δεν έχει καμία σχέση με την Ανθρώπινη Πολιτεία, πόσο μάλλον με την Πολιτεία του Θεού, και να ΑΠΙΤΗΣΕΤΕ Άγιε Πατέρα, να πάψουν να παράγουν Αθλιότητες, και αυτές τις Εξουσίες, επίσης να τις αφορίσετε σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, ανθρώπινου, εκκλησιαστικού και θρησκευτικού!

Δίνοντας τη Μάχη εκεί, αφήνοντας τα παρηγορητικά λόγια και τις ευλογίες για άλλες καταλληλότερες περιστάσεις, κρατώντας στο χέρι το φραγγέλιο, πολεμώντας εκεί στη Φωλιά των Λύκων, μπορείτε να σώσετε, Άγιε Πατέρα, πολλές περισσότερες ανθρώπινες ψυχές από τους δέκα, δώδεκα συνανθρώπους μας που πήρατε μαζί σας στη Ρώμη από τη Λέσβο.

Λυπούμαι να πω, ότι προσωπικά, δεν θαμπώθηκα και πολύ από την συμβολική κίνηση του Πάπα στη Λέσβο. Άλλωστε, σήμερα, δύο ημέρες μονάχα μετά αυτή την επίσκεψη, ήδη το θέμα ξεθώριασε, και στο τέλος μένει το ερώτημα : το μήνυμα αυτής της συμβολικής κίνησης σε ποιους ΚΥΡΙΩΣ απευθύνονταν; Στα Θύματα της Αθλιότητας, ή στην ίδια την Αθλιότητα; Ή μήπως και στους δύο;

Όμως, τι μήνυμα μπορεί να να στείλει με μια τέτοια κίνηση στα ίδια τα Θύματα της Αθλιότητας, τα οποία περισσότερο και από την ίδια τους την Ύπαρξη, αγωνιούν για την Ύπαρξη αυτού που απειλεί την δική τους Ύπαρξη, δηλαδή την Ύπαρξη της Αθλιότητας; Αυτή η τελευταία πήρε κάποιο μήνυμα, εισέπραξε κάποια ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ, ΕΣΤΩ ΚΑΘΑΡΑ ΗΘΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ που να της λέει : «έως εδώ, διότι πλέον, από εδώ και πέρα, θα έχεις να αντιμετωπίσεις εκτός από τις ηθικές καταδίκες και τον πραγματικό πόνο του Φραγγελίου»;

Πιστεύω πως αν ο Χριστός ξαναζούσε, μάλλον θα επέλεγε αντί την Λέσβο, την Νέα Υόρκη, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες για να δώσει τη μάχη του εναντίον της Αθλιότητας.

Κλείνοντας το παρόν άρθρο ας διευκρινίσω και τούτο : Αν απευθύνομαι στο εδώ μόνο στον Πάπα και όχι στον Οικουμενικό Πατριάρχη, πόσο μάλλον στον Έλληνα Αρχιεπίσκοπο, που κι αυτοί συμπροσευχήθηκαν μαζί με τον Ποντίφικα στη Λέσβο και συνευλόγησαν τα Θύματα της Αθλιότητας, το κάνω διότι ο Πάπας ήταν ο μόνος από τους τρείς, που διαθέτει όχι μονάχα πανευρωπαϊκό μα και παγκόσμιο κύρος σε σχέση με τους άλλους δύο. Όχι ότι δεν θα μπορούσαν κι αυτοί να διαθέτουν ένα τέτοιο κύρος, απλά, δεν το διαθέτουν. Ακόμα κι ένας «απλός» επίσκοπος ή αρχιεπίσκοπος, μπορεί να έχει τέτοιο κύρος, που να υπερκαλύπτει κι αυτό το κύρος του παπικού αξιώματος. Και μιας και ο νυν  Πάπας είναι Λατινοαμερικάνος, πολύ πρόχειρα μούρχεται στο νου το όνονα του Ντομ Χέλντερ Καμάρα, και να θυμηθώ τη ρήση του : «όταν δίνω φαγητό στους φτωχούς με λένε άγιο, ενώ όταν μιλάω για τη φτώχεια με λένε κομμουνιστή». Άλλωστε, αν από αυτή τη κίνηση απουσίαζε ο Πάπας, κανείς δεν θα ασχολούνταν με την είδηση της επίσκεψης μονάχα του Πατριάρχη και του Αρχιεπισκόπου στη Λέσβο, περισσότερο ίσως από τα τρία με τέσσερα λεπτά που θα έπαιρνε για να ανακοινωθεί το γεγονός ως τρίτη, τέταρτη ή πέμπτη είδηση στα κανάλια.