του Αριστοτέλη Βασιλάκη

Η Ιστορία έχει αξία όταν από τις πληροφορίες του παρελθόντος, χρησιμοποιώντας…
την ορθολογική σκέψη και λογικές επαγωγικές διαπιστώσεις, καταλήξεις σε συμπεράσματα, που όχι μόνο θα εξηγούν το παρελθόν, αλλά θα αποτελέσουν και αξιώματα για τις μεθόδους που θα χειριστείς τα ανάλογα προβλήματα στο μέλλον.
Επίσης ισχύει ότι σ’ αυτού του είδους την διαδικασία, εξ αρχής θα κανείς λάθη, παραλείψεις και αστοχίες, για να το διορθώσεις στην συνέχεια απαιτείται πολλαπλάσιος μόχθος, κόστος και θυσίες.

Η Ελλάδα από την εποχή της απελευθέρωσης από τον Οθωμανικό ζυγό, ουδέποτε απέκτησε μια αστική τάξη συνειδητοποιημένη ως προς τον εθνικό της ρόλο. Γενιές ολόκληρες Ελλήνων έμειναν με αυτή την απορία. Σήμερα, στο μάθημα της ιστορίας της θεωρητικής κατεύθυνσης, μπορεί κανείς να διαβάσει για τους μεγαλοαστούς επιχειρηματίες ή γαιοκτήμονες που η μόνη τους επιδίωξη ήταν οι προνομιακές σχέσεις με την πολιτική εξουσία και η συσσώρευση κερδών τα οποία σπάνια επενδύονταν στην επιχείρηση και σπανιότερα ακόμη ενίσχυαν την προσπάθεια ανάπτυξης του τόπου.

Ξόδευαν και ξοδεύουν χρήματα σε λούσα και γυναίκες αλλά για το κράτος, ούτε μια πεντάρα… Οι λεγόμενοι εθνικοί ευεργέτες ήταν αστοί άλλης νοοτροπίας, στην συντριπτική τους πλειοψηφία μετανάστες και με ακμαία εθνική συνείδηση. Στο ελληνικό κράτος το μοντέλο του επιχειρηματία το εκφράζουν οι μεγαλομπακάληδες της Ελλάδας, «πτωχής πλην τίμιας κορασίδος».

Όλ’ αυτά τα ζήσαμε και στον αγώνα για την απελευθέρωση και στην Μικρασιατική καταστροφή και στον αιματηρό αγώνα κατά του ναζισμού… Οι εγχώριοι μεγαλοαστοί και γαιοκτήμονες έλαμψαν δια της απουσίας τους. Μάλιστα πολλοί απ’ αυτούς ανέπτυξαν ιδιαίτερες σχέσεις με τον εχθρό…, ειδικά κατά την διάρκεια της κατοχής…

Ακόμα και σήμερα, που η Ελλάδα βιώνει ως πειραματόζωο μια σύγχρονη – οικονομική αυτή την φορά – κατοχή, η οικονομική ελίτ, συνεχίζει να διακρίνεται για τον εμπλουτισμό των κερδών της… Με «μότο» ότι η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες… Αλλά μόνο για τους λίγους κι εκλεκτούς… Μόνο που ο πατριωτισμός δεν είναι αίσθημα «αλά καρτ»… Ή τον έχεις ή δεν τον έχεις… Και θα πρέπει να προσφέρεις τον «οβολόν» που σου αναλογεί στον αγώνα…

Το κακό είναι ότι τώρα που τα λέμε στο σχολείο, δεν υπάρχει πια κανείς που να ενδιαφέρεται να τα μελετά και να τα κατανοεί. Μεγαλώνει μια γενιά που η ευμάρεια και η άκοπη απόκτηση αγαθών την έχει ηθικά και διανοητικά ευνουχίσει. Ώρες ώρες νιώθω ότι δίνουμε μια μάχη οπισθοφυλακής.
Πηγή