Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης
Έξη χρόνια αδιαλείπτως, καλούσα μέσω της αρθρογραφίας μου, τις εκάστοτε κυβερνητικές πλειοψηφίες, να καταψηφίζουν τα…
Μνημόνια, τους εφαρμοστικούς νόμους, το PSI, τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα και κάθε άλλη νομοθετική πρωτοβουλία των Μνημονίων.

Έξη χρόνια αδιαλείπτως, καλούσα μέσω της αρθρογραφίας μου, τις εκάστοτε κυβερνητικές πλειοψηφίες, να προβούν σε λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους και της νομιμότητάς του, διότι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΟΒΑΡΟ και από το ίδιο το περιεχόμενο των Μνημονίων μπορεί να αποδεχτεί ότι ο ελληνικός λαός πλήρωνε και πληρώνει ένα χρέος που δεν ήταν και δεν είναι ως προς το μέγεθος αυτό που προβάλλεται, και ακόμα χειρότερο, ήταν και είναι ένα χρέος παράνομο το οποίο έπρεπε και πρέπει κατά το Διεθνές Δίκαιο να μην καταλογιστεί σε βάρος του ελληνικού λαού.

Ακόμα και εκείνα τα μέτρα που αυτονόητα έπρεπε να είχαμε λάβει μόνοι μας χωρίς καμία Τρόϊκα ή Κουατρέτο στη χώρα μας. Διότι, ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ αυτά τα μέτρα, [α] δικαιολογούσαν το σύνολο των υπολοίπων, πέραν του ότι όντας όλα τα μέτρα σε ένα άρθρο, δεν μπορούσες να καταψηφίσεις κάποια υπερψηφίζοντας άλλα, και [β] και σπουδαιότερο, μια τέτοια «εύλογη» υπερψήφιση μέτρων, θα έπρεπε να βρίσκονταν ΕΚΤΟΣ μνημονιακών δεσμεύσεων, ώστε η Ελληνική Δημοκρατία να μην κατηγορηθεί ότι βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους αποσυνθέσεως και ανικανότητας.

Έξη χρόνια τώρα, υπενθύμιζα σε όλες τις μνημονιακές ψηφοφορίες ότι κάθε «ΝΑΙ» υπέρ των Μνημονίων και των μέτρων του, ΟΛΩΝ των μέτρων του, ήταν ένα «ΠΥΡ» του εκτελεστικού αποσπάσματος που στόχευε κατευθείαν στη καρδιά της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Έξη χρόνια τώρα, υπενθύμιζα σε όλες τις μνημονιακές ψηφοφορίες ότι κάθε «ΝΑΙ» υπέρ των Μνημονίων και των μέτρων του, ΟΛΩΝ των μέτρων του, ήταν ένα «ΟΧΙ» εναντίον ΤΩΝ ΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΑΡΘΡΩΝ του ελληνικού Συντάγματος, των σχετικών με την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, με τα ανθρώπινα δικαιώματα, με την σύμμετρη προστασία της ελεύθερης οικονομικής πρωτοβουλίας και της κοινωνικής προστασίας, κ.λπ..

Έξη χρόνια τώρα, υπενθύμιζα σε όλες τις μνημονιακές ψηφοφορίες ότι κάθε «ΝΑΙ» υπέρ των Μνημονίων και των μέτρων του, ΟΛΩΝ των μέτρων του, ήταν μια συνειδητή συστράτευση με τις Δυνάμεις Κατοχής της χώρας και εξυπηρέτησης ΚΑΤΑ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ των συμφερόντων τους, ακόμα και αν τούτο το «ΝΑΙ» ήταν αντιληπτό ότι έτσι δίνονταν η χαριστική βολή στον ελληνικό παραγωγικό και οικονομικό ιστό, έστω κι αν αυτό το «ΝΑΙ» σήμαινε την προϊούσα εξαθλίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, έστω και αν διαπίστωναν ότι μετά από κάθε μνημονιακή επέμβαση, η κατάσταση του «ασθενούς» χειροτέρευε ακόμα περισσότερο.

Έξη χρόνια τώρα, υπενθύμιζα σε όλες τις μνημονιακές ψηφοφορίες ότι αφού εν πάση περιπτώσει αρνούνταν να δεχτούν κάθε άλλη εναλλακτική, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΑΡΝΟΥΝΤΑΝ τα ψήφιση μέτρων που ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΣΚΛΗΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ και μάλιστα με δικαστικές τελεσίδικες αποφάσεις. Τουλάχιστον ΑΣ ΜΗ ΕΓΓΡΑΦΑΝ ΜΕ ΤΟΣΟ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΥΠΟΔΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ.

Και ιδού που βρισκόμαστε στις παραμονές επαναλήψεως του γνωστού πια έργου.

Σε λίγο η Βουλή θα συνέλθει για να ψηφίσει τα μέτρα που προβλέπονται από το τρίτο Μνημόνιο.

Κι όπως συμβαίνει σε όλη την μνημονιακή περίοδο, παρούσα θα είναι και η Αθλιότητα, η οποία έξη χρόνια τώρα έχει εγκαταστήσει το αρχηγείο της στη χώρα μας.

Δεν θα είναι οι «επί του καταλόγου» βουλευτές που θα καλούν ένα – ένα τους συναδέλφους τους να δηλώνουν το «ΝΑΙ» ή το «ΟΧΙ» ή το «ΠΑΡΩΝ».

Θα είναι η ίδια η Αθλιότητα θα καλέσει γι’ ακόμα μια φορά, τον καθένα ατομικά στη Βουλή, να προβεί στις δηλώσεις που αυτή υποβάλλει :

Αποτάσση τη Δημοκρατία, το Σύνταγμα και πάσι τοις έργοις αυτών; Και πάσι τη λατρεία αυτών; Και πάσας τας πομπάς αυτών;

Αποτάσσομαι.

Απεταξάτω τη Δημοκρατία και τω Συντάγματι;

Απεταξάμην.

Συντάσση τη Αθλιότητι;

Συντάσση τοις Δανεισταίς;

Συντάσσομαι.

Συντάσση τοις Δανεισταίς;

Συντάσσομαι.

Συντάσση τοις Δανεισταίς;

Συντάσσομαι.

Όμως προσέξτε!

Η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ και ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ άσκηση της πολιτικής δεν είναι παιχνίδι χωρίς επιπτώσεις όταν πρόκειται ευθύνες μεγάλων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων πολύ δε περισσότερο όταν αυτά είναι διεθνούς εμβέλειας να αποσεισθούν από πάνω τους.

Σκεφθείτε μονάχα μήπως εξόν από επιλογή του λαού υπήρξατε κατά βάθος και επιλογή αυτών που προσποιούνταν ότι σας αντιμάχονταν, ιδίως μετά το 2012.

Σκεφθείτε τούτο το απλό :

Γιατί η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν έκλεινε το 2014 την αξιολόγηση;

Διότι δεν μπορούσε να κλείσει χωρίς να έπεφτε η κυβέρνηση, αφού πλήθος επώδυνων μέτρων δεν είχαν ακόμα ληφθεί ενώ όσα είχαν ληφθεί δεν είχαν αποδώσει τα αναμενόμενα. Ως προς αυτό το τελευταίο, όχι ότι έφταιγε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Όπως παγίως ισχυρίζομαι, τα Μνημόνια είναι έτσι σχεδιασμένα, ώστε [α] ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ να επιτυγχάνονται ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ τους οι στόχοι, αφού κάθε επιτυχία σε μια ομάδα στόχων, οδηγεί αναπόφευκτα στην μη δυνατότητα επίτευξης των στόχων κάποιας άλλης ομάδας και [β] να εγγυώνται την προγραμματισμένη πτώχευση της χώρας (άλλωστε αυτόν τον κίνδυνο επισείουν πάντα για να συσπειρώσουν την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία : να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία), ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ να εμπεδώνουν την κυριαρχία της ληστείας και κλοπής τόσο του ιδιωτικού εισοδήματος και πλούτου κατά προτίμηση και απόλυτη προτεραιότητα της μικρομεσαίας τάξης, όσο και του εθνικού πλούτου της χώρας.

Γιατί δεν κατόρθωσε να βγει ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ στις αγορές η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ενώ υπόσχονταν πως αυτό θα γινόταν αν δεν προέκυπταν οι εκλογές του Γενάρη του 2015;

Διότι απλά δεν θα έβγαιναν και σε κάθε περίπτωση όχι αν δεν ολοκληρώνονταν η τότε εκκρεμούσα αξιολόγηση ΠΛΕΟΝ των πέραν κάθε αμφισβήτησης νέων μέτρων που θα αξιώνονταν από τους δανειστές. Άλλωστε, και αν αυτό συνέβαινε, ή όταν εν πάση περιπτώσει συμβεί, σε καμία περίπτωση δεν θα γίνει χωρίς την διαρκή επιτήρηση των αγορών (που θα είναι στην ουσία πάλι είτε οι ίδιοι οι νυν δανειστές μας είτε δανειστές που ελέγχονται από τις ίδιες δυνάμεις που επιβάλλουν τα Μνημόνια) πράγμα που σημαίνει, απλά, μια ψευδαίσθηση «ελευθερίας», που θα γίνει αμέσως αντιληπτή, σαν ληφθούν μέτρα που οι «αγορές» δεν θα εγκρίνουν, ενώ τυχόν επιμονή σ΄ αυτά, μέσω της γνωστής διαδικασίας (π.χ. ασφυξία ρευστότητας), θα επαναφέρουν την κάθε δυστροπούσα κυβέρνηση «στην οδό της αληθείας».

Την ίδια στιγμή, αυτές οι παραπάνω πραγματικότητες δημιουργούσαν για τους δανειστές ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα.

Έχοντας ήδη κάψει το ένα εκ των δύο παραδοσιακών μεγάλων κομμάτων εξουσίας το ΠΑΣΟΚ, κινδύνευε να γίνει ολοκαύτωμα και το άλλο μεγάλο κόμμα εξουσίας τη Νέα Δημοκρατία πράγμα που σημαίνει πως κινδύνευαν οι δανειστές να μην έχουν απέναντί τους συνομιλητή και κυρίως να  έχουν μια παντοδύναμη μονοκομματική Αριστερή κυβέρνηση η οποία θα διεκδικούσε στα σοβαρά να γίνει πράξη ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, ο έλεγχος της νομιμότητας του και αλλά κρίσιμα ζητήματα όπως υποχρεώσεις αποζημίωσης των δανειστών για τα λάθη μέτρα που επέβαλαν, επανεξέταση μεγάλων σκανδάλων στα οποία εμπλέκονται επιχειρηματικά συμφέροντα που τελούν υπό την υψηλή προστασία των δανειστών κ.λπ.

Υπήρχε λοιπόν επείγουσα ανάγκη να διασωθεί και η Νέα Δημοκρατία και ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ να επιβληθούν τα νέα μέτρα είτε μέσω της εκκρεμούσης από το 2014 αξιολόγησης είτε μέσω ενός νέου Μνημονίου.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 1015 ΚΑΙ ΙΔΙΩΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΕΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΟΧΩΝ.

Και η Νέα Δημοκρατία κυριολεκτικώς διασώθηκε στο χείλος του γκρεμού του πολιτικού Ζαλόγγου και Νέο Μνημόνιο επιβλήθηκε.

Εν τω μεταξύ ήδη η Νέα Δημοκρατία επανήλθε στα αντιμνημονιακά της μετερίζια, ενώ, δεν μένει καμία αμφιβολία για το τι έργο θα δούμε αν ή όταν έρθει πάλι στη κυβέρνηση.

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας απαλλαγεί από την «ύβρι» της Αριστερής του Πλατφόρμας, άλλωστε προς χάρη της έγιναν οι εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, έγινε τελικά μια αποδεκτή πολιτική δύναμη στα σαλόνια των Βρυξελλών και του Βερολίνου, και υπ’ αυτή την άποψη θα αποτελεί μια ακόμα εναλλακτική στη φαρέτρα των δανειστών όταν, κι αυτό θα γίνει νομοτελειακά, ξανακαεί το χαρτί της Νέας Δημοκρατίας, όταν ξανάρθει στην κυβέρνηση.

Ίσως τότε παιχτεί ως τελευταία εναλλακτική και το τελευταίο με τα νυν δεδομένα χαρτί της οικουμενικής κυβέρνησης που θα αποτελείται από όσα κόμματα άσκησαν ήδη κυβερνητική εξουσία πλέον όλων των υπολοίπων πιστών.

Ίσαμε εδώ τα πράγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα από κάθε άλλο κόμμα του Μνημονικού Τόξου.

Τα δύσκολα θα έρθουν όταν η απάτη των Μνημονίων θα έχει τελειώσει, οι ξένοι δανειστές ό,τι ήταν να αρπάξουν θα το έχουν αρπάξει και φτάσουμε στο σημείο από την τακτική πτώχευση που συμβαίνει τώρα με τα Μνημόνια να φτάσουμε στην άτακτη κοινωνική έκρηξη, ή, έστω, στο σημείο εκείνο που ο «αέρας θα μυρίζει» μπαρούτι ακόμα και σε όσους πάσχουν από ανοσμία και θα υπάρξει η απόλυτη ανάγκη να χειραγωγηθούν τα παλλόμενα από οργή αισθήματα του κόσμου, πριν εμφανιστούν εντελώς «γυμνά» στη σκηνή στην οποία θα διαδραματιστεί το έργο της κοινωνικής έκρηξης.

Εδώ η εύλογη εξέλιξη και η εύλογη αγωνία θα είναι ποιος ΔΕΝ θα επιλέγει για τον ρόλο της Ιφιγένειας ώστε να ικανοποιηθεί κάπως το περί δικαίου αίσθημα του λαού.

Σ’ αυτή την περίπτωση, και μιας και η Ιφιγένεια θα επιλεγεί ανάμεσα σε όσους άσκησαν κυβερνητική εξουσία την περίοδο των Μνημονίων, με βάση τις ιδεολογικοπολιτικές συγγένειες των κομμάτων αυτών αλλά και τις προτιμήσεις στα κρίσιμα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων, προσωπικά δεν μου μένει καμία αμφιβολία για το ποια πολιτική δύναμη συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να λάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο δράμα της «Θυσίας της Ιφιγένιας» παίζοντας τον πιο κεντρικό ρόλο του έργου, τον ρόλο της Ιφιγένειας : Ο ΣΥΡΙΖΑ!

Το μέγα εδώ θέμα είναι το βάθος, το πλάτος και η ένταση αυτής της άτακτης κοινωνικής έκρηξης.

Εξίσου σημαντικό θα είναι και ποια πολιτική δύναμη ή συνασπισμός δυνάμεων θα έχει τότε την κυβερνητική εξουσία.

Αυτές οι παράμετροι θα προσδιορίσουν και το ειδικό περιεχόμενο του ανεξέλεγκτου της  αντίδρασης.

Βέβαια κάποιος μπορεί να μου θέσει διάφορα εύλογα ερωτήματα όπως :

Πόσο σίγουρος είσαι ότι τα Μνημόνια μας οδηγούν στη πτώχευση;

Πόσο σίγουρος είσαι πως μια πτώχευση θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις;

Η απάντησή μου είναι :

Για το πού μας οδηγούν τα Μνημόνια, ψάχνω να βρω με βάση τα έργα και ημέρες τους, όχι κάποιων μηνών, όχι ενός χρόνου, ή δύο χρόνων ή τριών χρόνων, μα μιας ολάκερης εξαετίας, ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΝΑ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ που θα με έπειθε, ότι τα πράγματα πάνε έστω «σχετικά» καλά, κι ότι έχουμε απομακρυνθεί από τα βράχια, έστω κάποια μέτρα, πέρα από το γεγονός ότι ίσως και να τα έχουμε πλησιάσει ακόμα περισσότερο.

Σε ό,τι αφορά τώρα το σενάριο της κοινωνικής έκρηξης.

Σίγουρος δεν είμαι, ούτε για το πότε μπορεί να συμβεί, ούτε για την έντασή της και τα χαρακτηριστικά της, και να προσθέσω, ούτε κι αν τελικώς συμβεί, κάτι που θα αποτελεί, στη τελευταία αυτή περίπτωση, κόλαφο για την ιστορία τούτου του λαού. Επί του παρόντος, πολύ περισσότερο από εκτιμήσεις κάνω υποθέσεις.

Όμως :

Εσείς όμως πόσο σίγουροι είστε ότι δεν μπορεί να οδηγηθούμε προς τα εκεί;

Πόσο «θεωρητικό» είναι ένα τέτοιο σενάριο;

Δυστυχώς για όσους το εξορκίζουν, για να υποστηριχθεί η υπόθεση της «θεωρίας», πρέπει να συμβεί οπωσδήποτε ένας από τους δύο παρακάτω συνδυασμούς, ενώ σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει το Βερολίνο να «μας την έχει στημένη» ώστε να μας οδηγήσει εκόντες άκοντες στην έξοδο από την Ευρωζώνη :

Πρώτον : ότι τα Μνημόνια θα σώσουν τον «ασθενή» και θα μας οδηγήσουν στη λύτρωση. Εδώ, το μέγα ζητούμενο είναι πόσες ακόμα αγωγές που συνδυάζουν ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ+ΑΔΙΚΑ ΜΕΤΡΑ+ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ, θα μπορέσει να αντέξει αυτός ο «ασθενής».

Δεύτερον : ότι ο λαός θα παραμείνει ΑΠΑΘΗΣ, κάτι που θα του το προσάψουν θετικά οι δανειστές, αλλά, θα του το προσάψει αρνητικά η Ιστορία και η ίδια η ζωή του.

Επομένως :

Πόσο σίγουροι είστε ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν θα λειτουργήσει ως ο πυροκροτητής της κοινωνικής έκρηξης;

Ίδωμεν!

Εξάλλου πάντα θα ισχύει και η εκδοχή οι «κατήγοροι» να είναι ένας συνασπισμός των μνημονιακών δυνάμεων (πλην ΣΥΡΙΖΑ), πράγμα που απλώς θα δώσει μια παρηγοριά στον τελευταίο ότι «δεν άξιζε τέτοιας τύχης», διότι κάλλιστα οι κατήγοροι θα μπορούσαν να ήταν κατηγορούμενοι για τα ίδια ή και μεγαλύτερα και κατά πάσα πιθανότητα (εφόσον τούτη η προσχηματική απόδοση δικαιοσύνης δεν συμβεί μετά δεκαετίες) διαχρονικότερα αδικήματα.