Από μόνη της η μητέρα φύση έχει μεριμνήσει για όλα…

Σήμερα το μεσημέρι (Τετάρτη 6-4-2016) προς έκπληξή μας, καθαρίζοντας τα κάγκελα του σπιτιού μας στα Τρίκαλα, αντικρίσαμε εντελώς τυχαία κάτω από μία κούρμπα, έναν μικρό ιστό και εσωτερικά αυτού, να είναι μαζεμένα πολλά μικροσκοπικά αραχνάκια που το μέγεθός τους είναι μόλις ένα με ενάμιση χιλιοστό!

Όταν τα νεογέννητα αραχνάκια ήταν στην ηρεμία τους, ήταν συγκεντρωμένα όλα μαζί και όταν βάζαμε εκεί το δάχτυλό μας ίσα-ίσα να αγγίξουμε τον ιστό τους αυτά πανικοβάλλονταν και μερικά ξέφευγαν από τη φωλιά, κρεμάμενα σε ιστό που δημιουργούσαν εκείνη τη στιγμή και ξανά μετά μαζευόταν στη φωλιά τους. Έχουν κίτρινο χρώμα και ένα μαύρο σημάδι στο σώμα τους (ΑΕΚ μας θυμίζουν…).

Αυτό που μας προκάλεσε εντύπωση, όσες ώρες τα παρατηρούσαμε, δεν εμφανίστηκε πουθενά η μαμά Αράχνη!

Τα αραχνάκια ήταν εκεί όμως και ήταν εντελώς ακίνητητα και σε μια υποτηθέμενη διάταξη.

Όμως, στην αναζήτηση που κάναμε στο ίντερντετ, βρήκαμε την παρακάτω αναφορά για τα νεογέννητα αραχνάκια και μας λύθηκε η απορία γιατί έλειπε η μαμά Αράχνη…

Όταν οι νεογέννητες αράχνες της Κεντρικής Ευρώπης βγαίνουν από τα αβγά τους, θα πρέπει πλέον να μεριμνούν οι ίδιες για την επιβίωσή τους. Η μητέρα τους πεθαίνει μετά την ωοτοκία, οπότε η κοινότητα αποτελεί πια τη μόνη τους προστασία. Δημιουργούν λοιπόν από κοινού τον πρώτο τους ιστό, που γίνεται το σπίτι και ο φύλακάς τους κατά τις πρώτες επικίνδυνες μέρες της ζωής τους. Αν ένα άλλο ζώο προσπαθήσει να διαταράξει την ηρεμία τους, του προκαλούν σύγχυση καθώς πετάγονται αστραπιαία προς όλες τις κατευθύνσεις. Ύστερα από λίγη ώρα συσπειρώνονται εκ νέου. Αυτός ο τρόπος ζωής διαρκεί λίγες μόνο μέρες. Μετά η κοινότητα διαλύεται και πλέον η κάθε αράχνη μόνη της υφαίνει το δικό της ιστό.

Πηγή