Γράφτηκε από  Πάνος Γιαννακόπουλος
Πώς βιώνετε την εποχή;
Ζούμε στην Ελλάδα που διαλύεται. Οι άνθρωποι πια λατρεύουμε το γκρέμισμα και όχι τη δομή ή…
την αναδόμηση. Μετά το χρόνο που μας πέρασε, ίσως δεν πήραμε το μάθημα του να δίνουμε τα χέρια μεταξύ μας. Είμαι αισιόδοξη, ελπίζω να τα καταφέρουμε. Απλώς δεν έχουμε καλή μνήμη, γι’ αυτό ξαναπέφτουμε στα ίδια λάθη.

Είστε διαλλακτικός άνθρωπος;
Ναι. Και πολύ υπομονετικός. Δίνω πολλές ευκαιρίες. Όμως όταν ξεπερνούν τα όριά μου, γίνομαι ωμή και σκληρή. Εννοώ πάντα τα όσα λέω, γι’ αυτό ποτέ δεν τα μετανιώνω. Αυτή η όψη του εαυτού μου δεν μου αρέσει.

Τους συντρόφους της ζωής σας δεν τους διαγράφατε. Κινούσασταν στους ίδιους χώρους, στα ίδια σαλόνια.

Τους διέγραφα για πάντα. Μόνο τον Μάριο δεν διέγραψα, τον άνθρωπό μου, τον άνθρωπο της ζωής μου.

Στις σχέσεις σας πριν τον Μάριο ήσασταν η προδομένη ή αυτή που πρόδιδε;

Υπήρξα και τα δύο. Έτσι είναι οι σχέσεις. Έχω υπάρξει και προδομένη, αλλά και έχω προδώσει. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει κάνει μόνο το ένα.

Ήταν όλες σας οι σχέσεις τόσο δυνατές όσο αυτή με τον Μάριο;

Όχι. Η σχέση με τον Μάριο με σφράγισε.

Γιατί λείπουν σήμερα οι μεγάλες ιστορίες αγάπης, όπως η δική σας με τον Πλωρίτη;

Δεν λείπουν. Είναι πολύ λίγες. Πάντα ήταν λίγες αυτές οι ιστορίες αγάπης. Το πιο σύνηθες ήταν να είσαι μέτρια ευτυχισμένος. Όμως ακόμα και στη μέση κατάσταση πολλοί άνθρωποι ζουν δημιουργικά.

Πηγή